#d59eA
Zabolało. Gdyby przeprowadziła tę rozmowę, być może 12-letnia ja wiedziałabym, że to facet, który komentuje moje piersi i wkłada rękę pod koszulkę zachowuje się nie w porządku, a nie ja.
Zabolało. Gdyby przeprowadziła tę rozmowę, być może 12-letnia ja wiedziałabym, że to facet, który komentuje moje piersi i wkłada rękę pod koszulkę zachowuje się nie w porządku, a nie ja.
#HM03h
Nie pamiętają już, jak opryskliwe pielęgniarki na SOR-ach traktowały ludzi. Nie pamiętają już lekarzy, którzy ich totalnie olewali, aż nie poszli prywatnie, żeby napchać ich już i tak pełne kieszenie. Bagatelizowanie naszych obaw, zapisywanie leków, z których mają korzyści. Oni nas ratują, bo muszą, jeśli któryś teraz pójdzie na L4, może się pożegnać z pracą. Jest nacisk z góry. Nie mówię, że wszyscy, ale ci ludzie robią to, bo muszą.
Ja traktuję to jako spłatę ich długu wobec społeczeństwa za te lata pomiatania ludźmi.
Może jestem jakiś aspołeczny, ale nie rozumiem też jak ludzie mogą się podniecać tym, że np. jakaś firma dała jakąś kwotę na maseczki. Ludzie! Te maseczki, rękawiczki i inne wszelkie niezbędne środki powinny być! Dlatego, że płacimy na to ciężkie pieniądze. Podatki, składki, ubezpieczenia. Z czego się cieszyć? Że rozkradły nas zagraniczne przedsiębiorstwa, a teraz spluwają nam marny promil swoich zysków? Kiedy w końcu przejrzymy na oczy?
#DTOkR
Ostatnio zrobiłem sobie dobrze do pewnej aktorki porno, która bardzo mi się spodobała. Po tym wszystkim wyczytałem, że zmarła jakieś dwa lata temu i od tamtej pory towarzyszy mi bardzo dziwne uczucie. Nie wiem, czy byłbym w stanie zrobić to samo ze świadomością, że ona nie żyje, ale czuję się, jakbym ją znieważył. Mam prawie 24 lata, jestem ateistą, a i tak mam dziwne wyrzuty sumienia.
#tgbPB
Zaraz po koncercie trafiliśmy na imprezę. I powiem wam, że byłaby to dla mnie wzorowa rocznica związku, gdyby nie to, że „moja druga połówka” już po piętnastu minutach upiła się, wlazła na stół i krzycząc „Juuuuu!” zerwała z siebie górną część odzieży i „zmysłowo” oblała się szampanem. Żeby upokorzeń było mi mało, po chwili „zaopiekował się nią” gitarzysta zespołu, który okazał wielką troskę, zabrawszy ją do swojego pokoju hotelowego...
#tkENi
Jakiś czas temu poszłam na kluby z moim kolegą (typowy Seba). I tak sobie chodziliśmy po klubach i w jednym klubie na palarni wiadomo, wszyscy pijani rozmawiają. Zagadała do nas grupka pijanych nastolatków (takich około 17-18 lat, my starsi, 22), że będzie śmiesznie, jak pójdziemy do nich na imprezę. Okazało się, że jedna z dziewczyn stamtąd miała wolną chatę, to poszliśmy. Oni nas namówili, zamówili 2 ubery. Takie pijane banany.
Na miejscu okazało się, że tam chata wystrzelona w kosmos, rodziców dziewczyny nie ma. Obaliliśmy whisky, spalili co mieli i po chwili dzieciaki poszły spać, ten mój kolega Sebek też gdzieś kimnął na kanapie w salonie. I wtedy ja zrobiłam... najgorszą rzecz w życiu. Nie wiem, kim byłam i co mnie do tego pchnęło, ale na szafce leżała stówa i ją wzięłam, obok leżały fajki, je też wzięłam. I wzięłam z portfela jakieś 20, 50 zł itp. i z kuchni jeszcze jedne fajki i colę wzięłam. Jak zwykła złodziejka. Nie wiem, co mi strzeliło do tego głupiego łba. Jak to zrobiłam, to obudziłam kolegę i wróciliśmy do mnie na chatę, ale nawet mu się nie przyznałam...
Tak mi wstyd, masakra! Masakra po prostu. Napisałam to tutaj, bo wiem, że zrobiłam źle i muszę to komuś powiedzieć.
#0vKq6
Mysia klatka wraz z całym osprzętem wylądowała w śmietniku, a ta historia już na zawsze została ze mną. To może wydawać się trochę głupie, ale od kilkunastu lat męczy mnie poczucie winy i nigdy nie byłam w stanie nikomu o tym powiedzieć.
#iYkEH
#Rhft9
Nigdy nie chciałam mieć dziecka. Mam wrażenie, że to, że je mam, to największy błąd mojego życia. Nie mogę się doczekać, aż pójdzie do przedszkola, a ja będę miała spokój. Ale jeszcze muszę sobie dwa lata poczekać na ten cud.
#uX3YH
Potem jest moje młodsze dziecko, Alicja, całkowite przeciwieństwo rodziny. Nie zrozumcie mnie źle, kocham moje dzieci, ale odkąd Ala się urodziła czułam, że z nią jest coś nie tak. Po porodzie popadłam w depresję, był to bardzo trudny okres dla nas wszystkich. Według mojego lekarza ubzdurałam sobie, że Ala nie jest moją córką, wszyscy mi powtarzali, że będzie dobrze, wyjdę z tego. Nigdy z tego nie wyszłam, głęboko wierzę, że Alicja nie jest moim dzieckiem. Nie jest podobna ani fizycznie ani psychicznie do kogokolwiek z rodziny mojej lub męża. Mam czarne włosy, zielone oczy i bardzo jasną karnację. Kiedy byłam jeszcze panienką wiele osób powtarzało mojemu ojcu cieśli, że najpiękniejszym wyrobem jaki udało mu się zrobić jestem ja. Mój mąż jest wysokim, blondwłosym i niebieskookim przystojnym facetem, za którym kobiety nadal się oglądają mimo, że tak jak ja ma już parę lat na karku. Nasz syn poszedł we mnie stając się łamaczem kobiecych serc, nie zliczę ile już moich sąsiadek stwierdziło, że "gdyby tylko były młodsze".
Tymczasem Alicja ma rude włosy i brązowe oczy, skąd? Nie mam pojęcia. Gdy moja najmłodsza była mała, mój mąż powtarzał wszystkim, że gdy tylko Ala dorośnie, będzie musiał zbudować wyższe ogrodzenie, bo rudowłose kobiety są niezwykle piękne. Też szczerze w to wierzyłam, przez cały jej okres dojrzewania miałam nadzieję, że w którymś momencie zmieni się w "nimfę". Tak się nigdy nie stało, i teraz moja córka wygląda jak adoptowana. W którymś momencie mojego życia byłam tak zestresowana stwierdzeniem, że Ala na pewno nie jest moja, że w sekrecie zrobiłam test DNA. Przez te wszystkie lata miałam rację, Ala nie jest spokrewniona ani ze mną, ani z mężem. Nie chciałam o tym nikogo informować, nasza rodzina i tak dużo przeszła przez moją depresję i częste wahania nastroju. Postanowiłam trzymać to w sekrecie jednocześnie prowadząc śledztwo. Jeszcze nie znalazłam miejsca pobytu mojej biologicznej córki, to że absolutnie nic o niej nie wiem, rozrywa mi serce na drobne kawałki. Mój mąż zauważył, że coś jest nie tak, ja jednak nie chcę mu o tym mówić, Ala to jego oczko w głowie.
Wiem, że gdy to w końcu wyjdzie na światło dzienne będę miała problem, ja jednak nie jestem gotowa żeby to komukolwiek powiedzieć. Moja depresja zaczyna dawać o sobie znać, zaczynam wariować. Co powinnam zrobić?
#LZNbr
Nasz pierwszy raz był straszny. Po prostu straszny. Nie dość, że moja dziewczyna co chwilę płakała (nie dziwię się), to krzyczała na mnie, gryzła mnie i drapała do krwi, kiedy tylko się zbliżałem. Kiedy mówiłem, że nie musimy tego robić i odsuwałem się, to zaczynała w druga stronę - krzyczała i jęczała, żebym wrócił. Poza tym było mam bardzo niewygodnie i źle (A przynajmniej mi, bo ona kazała pozostać mi w jednej pozycji, i jak próbowałem ją zmienić to zaczynała mnie gryźć), bo różni nas blisko pół metra.
Próbowałem z nią porozmawiać na ten temat i dojść do tego dlaczego się tak zachowuje, ale ona stwierdziła, że nie będzie ze mną rozmawiała jak ja będę ją atakował, bo to niej jej wina, że ja jestem za wysoki. Ona w ogóle nie chce mnie słuchać, myślałem, że drugim razem będzie lepiej, ale to samo piekło się powtórzyło, próbowałem jej powiedzieć, że jej zachowanie mi się nie podoba, albo żeby może udała się do ginekologa skoro sprawia jej to tak duży ból, a ona znowu, że to tylko moja wina, bo jestem za wysoki i nic nie umiem. Pomocy, nie chce z nią zrywać, bo ja kocham, ale ona chyba oszalała.