#3WHBi

Miałam w swoim życiu pewien przestój. Trwał jakieś 3 lata. W tym czasie naprawdę nie robiłam nic. Nie uczyłam się, nie pracowałam, nie wychodziłam do ludzi, nie rozwijałam pasji, nawet nie sprzątałam w domu. Całymi dniami leżałam w łóżku. Tak, jak myślicie - depresja. Nie będę się rozpisywać na temat powodów, bo nie o tym wyznanie.

Pewnego dnia powiedziałam sobie dość i postanowiłam zmienić wszystko począwszy od otoczenia. Przeprowadziłam się, dokończyłam szkołę, poznałam nowych, ciekawych ludzi. Nadszedł czas matur i wtedy się zaczęło. Kim chciałabym być, co chciałabym robić? Opiszę i tak w wielkim skrócie swoje myśli.

Dobrze rysuję. Może zostanę grafikiem? Albo lepiej architektem? W sumie fajnie by było robić tatuaże. Ale skoro już sztuka... To może muzyka? Nauczę się grać na jakimś instrumencie, przecież zawsze mnie do tego ciągnęło. Tylko na jakim? Na skrzypcach, na trąbce, na pianinie, na wiolonczeli, na waltorni... Na każdym! Ale skąd ja na to wezmę pieniądze, skoro rząd rozdaje 500+, a studenci jedzą makaron z keczupem... Dobrze by było przegadać im do rozumu. Zostanę politykiem! Ale zaraz, ludzie mnie wtedy znienawidzą, a ja chcę pomagać, widzieć szczęście. To zostanę strażakiem, albo ratownikiem medycznym! Ale co wtedy ze zwierzętami? Może wolontariat w schronisku, albo dom tymczasowy? Fajnie tak mieć małą istotkę do kochania. W sumie chciałabym być już matką. Albo nie, najpierw muszę coś przeżyć! Muszę podróżować, podróżować i dzielić się pięknem tego świata z ludźmi! A może stworzę program telewizyjny, taki podróżniczy? A skoro telewizja, to i aktorką bym została. Choć przyznam, że wolę jednak deski teatru.

I tak w kółko. Możecie pomyśleć, że to fajnie być ciekawym świata. Problem w tym, że przez to zaczęłam w gronie rodziny uchodzić za osobę, która ma słomiany zapał. Każdą z tych rzeczy zaczynałam, żadnej nie kończyłam. Ale nie dlatego, że mi się odechciewało, tylko dlatego, że zwyczajnie nie miałam na to wszystko czasu. Zawiodłam bardzo wiele osób. I siebie samą, bo totalnie nic nie osiągnęłam.
Ciągle ciągnie mnie do czegoś nowego, ciągle nie pasuje mi to, co mam. A mam 27 lat i przez to wszystko wciąż nie wiem, co chcę w życiu robić.
Komentarze (43)

#snvOI

Jestem w związku z kobietą, której nie kocham.
Dlaczego?
Bo nikogo lepszego nie znajdę. Ona - zakochana na zabój, cokolwiek zrobię jest super, cud, miód i orzeszki. Nawet jak się zachowam nie tak, to bierze moją stronę.
Nie zdradzam jej ani nic z tych rzeczy, jestem typem samotnika. Wolę siedzieć sam i się izolować, z dala od ludzi i na łonie natury.
Myślałem, że to zauroczenie, ale utrzymuje się już z 2 lata, więc raczej nie. Kiedy dawałem jej pierścionek zaręczynowy to posikała się (dosłownie) i popłakała z radości, a potem przepraszała przez 3 miesiące.
Na dodatek jej ojciec ma firmę, która zarabia miliony i jest chory, a to właśnie jej chce oddać interes by się leczyć. Więc za jednym zamachem mam kobietę i utrzymanie.
Czasem dopadają mnie wyrzuty sumienia, ale wtedy dochodzi do mnie - jak nie ja to ktoś inny znajdzie frajerkę, a tak? A tak korzyść mam ja.
Co odróżnia to wyznanie?
Po cichu liczę na to, że przez jej niebezpieczne hobby (wyczynowa jazda terenowa) szybko skręci kark i zostanę sam, będę wreszcie wolny od tego udawania i z biznesem, w którego zrobienie nie dołożyłem ni grosza, a który jest dojną krową.
Komentarze (75)

#85so9

Nigdy nie interesowały mnie kobiece biusty, nawet te odsłonięte, pełne i wyraźnie wyeksponowane w moja stronę. Jednak gdy miałam ok. 20 lat, stało się coś co zaskoczyło mnie samą.

Poszukiwałam pracy jako pomoc dentystyczna. Zgłosiłam się do pewnego gabinetu, w którym trwała rekrutacja. Asystentki poszukiwała lekarka ok 30 lat. Siadam z nią przy stoliku, przechodzimy do rozmowy i nagle mój wzrok skupia się na jej... piersiach. Miała na sobie mega skąpą bluzkę, biust wyeksponowany, że sutki były ledwo zasłonięte. Jakby to ona miała być przesłuchiwana. Jakby to ona miała walczyć o pracę marzeń. Starałam się bardzo patrzeć jej w oczy, jednak to było silniejsze ode mnie. Mój wzrok, w efekcie niezręcznie lądował na jej atutach. Przegrywałam tą walkę czując, że moje szanse na pracę zmniejszają się z każdym spojrzeniem. Pod koniec rozmowy zaczęła się zasłaniać.
Nie wiem jak poradziły sobie inne kandydatki, które również marzyły o tej pracy. Mnie na szczęście, ta kobieta wybrała.
Komentarze (41)

#4CEAv

Mam problem z moją żoną i zastanawiam się nad rozwodem, choć oczywiście są dzieci, ale czy mają widzieć mnie nieszczęśliwego? Moja żona od dawna nie stara się w łóżku. Wyprzedzę komentarze, wcale nie jest przytłoczona obowiązkami. Pracuje tak samo ciężko jak ja (choć ja pracuję ciężej, mam bardziej wymagające stanowisko), ale ogólnie wszystko jest podzielone na pół. Prasuję, sprzątam, gotuję, pomagam dzieciom z lekcjami (mamy trójkę, najmłodsze 4 lata). Ogólnie staram się jak mogę. To samo w kwestiach łóżkowych.

Kiedy mam wolną chwilę, czytam poradniki jak być lepszym w łóżku, proponuję mojej żonie różne rzeczy. O ile chodzi o jej przyjemność, to jest okej. Natomiast jeżeli chodzi o mnie, to tutaj zaczyna się problem. Moja żona nie chce mi robić seksu oralnego (choć ode mnie go oczekuje). Bardzo rzadko go robi, a jak już się zdarzy to od niechcenia. Nigdy nie była Lindą Lovelace, ale było go dużo więcej. Ostatnio mi bardzo to doskwiera jak czasem się spotkamy w męskim gronie i słyszę od starych znajomych różne rzeczy. Przeżyłbym to wszystko jeszcze, ale moja żona nie pozwala mi zakupić sobie zabawek do samodzielnej zabawy. Sama ma wibratory i inne zabawki (raz na dwa miesiące wyjeżdżam na kilkudniową delegację), którymi się zabawia, natomiast jak ja chcę kupić sobie coś to słyszę, że jestem zboczeńcem i ona mi nie starcza.

Tak, że... kocham moją żonę, ale już dłużej nie dam rady. W małżeństwie wszystko inne jest okej, ale w tym nie mogę żony przekonać. Próbowałem wielokrotnie i tylko widziałem jej smutek. Nie wiem co zrobić, czy się rozwieść i rozbić rodzinę czy może znaleźć sobie kochankę? Bo innej opcji nie widzę. Mam raptem 40 lat i nie chcę rezygnować z przyjemności.
Komentarze (83)

#Ef8WL

Ta pandemia mnie niszczy...
Nie chodzi o to, że nie mogę wyjść itp. Zrozumiałam, że nie mam żadnych przyjaciół. Nikt ze mną nie rozmawia itp. Nie pyta, co u mnie. Ja jak napisze, to widzę, że wszyscy mają mnie gdzieś. Teraz zostałam kompletnie sama. Szczerze to nie wiem czemu. Zawsze byłam miła dla wszystkich. Starałam się jak najlepiej. Pomagałam.

Dzisiaj zostałam kompletnie sama. Coraz częściej sięgam za alkohol. Jak napisze do kogoś, to nikt nie ma czasu rozmawiać (wymówki)... Albo nie odpisują. A sam nikt z siebie nie napisze. Jestem sama i nie wiem jak przeżyję przez tę pandemię. Nie mam nikogo.
Komentarze (33)

#mNA0H

Była kiedyś domówka u kolegi. Wiadomo, alkoholu nie brakowało, a co za tym idzie, jedni byli bardziej pijani, drudzy mniej, a trzeci w ogóle. No i niestety, ja byłam ta bardziej pijana. W tym dniu akurat miałam okres, a zabawa była dość ostra. W końcu poczułam okropny ból brzucha, więc szybko poszłam do łazienki. Usiadłam na toalecie i wtedy zorientowałam się, że przeciekłam... W ogóle tego nie wyczułam. Papieru toaletowego brak, dżinsy całe ufajdane krwią i do tego złapał mnie okropny ból brzucha (a co za tym idzie, porządna kupa). Siedziałam tak i myślałam co zrobię. Kolega mieszkał sam, a więc nici z jakiejkolwiek podpaski czy tamponu. W końcu zaczęli się do mnie dobijać. Nie przemyślawszy niczego, wzięłam (z kosza na brudy kolegi) jego bokserki. Wyszłam z toalety i poszłam na górę. Tak, w samych, brudnych bokserkach kolegi. Było na tyle ciemno, że nikt nie zauważył.
Rano obudziłam się w pokoju. No i jak można się domyślić, całe łóżko ufajdane krwią, bokserki też. Zbiegłam na dół jak petarda, założyłam spodnie, złapałam taksówkę i wróciłam do domu.

Do teraz czuję okropne zażenowanie na wspomnienie całej tej sytuacji.

PS Z kolegą nie utrzymuję kontaktów, nikt nic nie pamięta z tamtej nocy. I od tamtej pory nie sięgam po alkohol.
Komentarze (19)
Dodaj anonimowe wyznanie