Możecie mi nie uwierzyć, ale pracuję jako sędzia w wydziale karnym i jestem wielką fanką tej strony. Ostatnio przestój (zwykle lecę z flowem tej pracy) skłonił mnie do rozmyślań nad tym co jest dla mnie najbardziej upierdliwym elementem tej pracy.
O dziwo nie są to sami oskarżeni - często nawet nie zła wcielone, ale skrajnie głupi i samolubni ludzie, nawet nie procedury, które powoli zabijają samodzielne myślenie, czy biurokracja rozwlekająca każdą banalną sprawę do roki sprawy stulecia (sprzeciw od kary nagany itp.). OK, są to elementy wkurzające każdego karnistę, ale jakoś można przywyknąć. Coś, do czego nigdy nie przywyknę, to pokrzywdzone przestępstwem znęcania się odmawiające zeznań. Mało tego, pokrzywdzone znęcaniem się namawiające swoje małoletnie dzieci, żeby w niebieskim pokoju w trakcie przesłuchania konieczne odmówiły zeznań, bo tatuś nie wróci do domu z aresztu.
Pokrzywdzone, które składają pisma i elaboraty, gdy sąd ośmieli się przedłużyć pacanowi tymczasowy areszt, wystające pod sądem i zalewające się łzami, bo jedyny pasożyt rodzinny nie wróci dzisiaj do domu. Można to w niektórych przypadkach tłumaczyć czystą psychologią, syndromem partnerki alkoholika, czy innym syndromem sztokholmskim, nieważne, ale nie zliczę ogromu takich przypadków. Te kobiet najpierw wściekłe za kolejny łomot czy nazwanie k..wą idą na policję i opowiadają naprawdę przerażające historię. Jaka kobieta godzi się na takie życie, zastanawiam się, ale gdy emocje opadają, z tym błyskiem w oku pewności, że robią co powinny, krzyczą "oddajcie mojego ukochanego". Częstym przypadkiem są matki takich ludzi, ich dzieci, ale to rozumiem, z jednej strony to instynkt, z drugiej manipulacja lub brak świadomości, że nie trzeba koniecznie tak żyć. Tych kobiet w jakichś 90% nie rozumiem, poza aspektem finansowym i pewnego uzależnienia, one nie chcą zostać same i uruchamiają tę wielką machinę zwaną wymiarem sprawiedliwości, żeby potem na ten wymiar kląć. Czasami na sali, gdy staje za pulpitem taka właśnie kobieta, mam ochotę nią potrząsnąć, powiedzieć "co ty robisz sobie i swoim dzieciom?", ale nie mogę. A na studiach chciałam zmieniać świat. Żałosne, ale anonimowe.
Zaraz po szkole średniej wyjechałam za granicę. Krótko po wyjeździe wyszłam za mąż, za wspaniałego faceta. Finansowo bywało różnie, raz lepiej, raz gorzej, ale zawsze starałam się pomagać moim rodzicom, bo w domu nigdy się nie przelewało. Mama lubiła sobie wypić i dodatkowo była nałogową palaczką, przez co czasem zwyczajnie brakowało na rachunki. Zawsze wysyłałam rodzicom pieniądze, bo wiedziałam, że jest ciężko. Chciałam tez pomoc mamie wyjść z uzależnień, jednak ona nie widziała problemu i każda próbę pomocy odbierała jako atak na jej osobę. Dodam również, że powoli remontowałam dom rodzinny, ponieważ rodzice obiecali, że dostanę go w spadku.
Wszystko zmieniło się po śmierci mojego taty. Mama chciała, żebym wysyłała więcej pieniędzy, bo jak twierdziła, żywi się suchym chlebem i masłem. Jak się później okazało, większość funduszy szło na alkohol. Postanowiłam nie wysyłać bezpośrednio pieniędzy do niej, tylko poprosiłam brata o comiesięczne zakupy do domu, które oczywiście w całości pokrywałam. Chwilę było dobrze, jednak matka wymyślała coraz to nowsze wymówki, żebym tylko wysłała więcej. W międzyczasie zaczęliśmy z mężem budowę domu i zaczęło być bardzo ciężko. Nie chcieliśmy brać kredytu, więc staraliśmy się odkładać jak najwięcej, jednak przy naszych zarobkach utrzymanie dwóch rodzin i budowy domu było niemożliwe, postanowiłam więc porozmawiać z rodziną, wytłumaczyć im, że moja pomoc musi się skończyć, ponieważ finansowo nie dajemy rady.
W chwili obecnej matka ze mną nie rozmawia, zwyzywała mnie od egoistycznych materialistek, a mojemu mężowi powiedziała, że to wszystko przez niego i jest krótko mówiąc chu***. Przestała płacić rachunki, bo wcześniej ja się tym zajmowałam, żali się na mnie do całej rodziny, że przeze mnie nie ma co do garnka włożyć, co jest nieprawdą, bo ma wysoką emeryturę po tacie (wcześniej brakowało, bo większość emerytury szła na lekarstwa dla taty, a mama nigdy nie pracowała). Domu rodzinnego oczywiście też już nie dostanę.
Sumienie nie daje mi spokoju, bo wiem, że to moja mama, jednak chciałam choć raz zawalczyć o swoje szczęście. Nie wiem kto w tym sporze ma więcej racji, wiem jednak, że nie spodziewałam się takiej fali hejtu na mnie i męża.
Moja była współlokatorka po dwóch latach bezproblemowego wspólnego mieszkania, na sam koniec w czasie swojej wyprowadzki mnie okradła, ja byłam wtedy w pracy i naprawdę nie spodziewałam się, że to zrobi. Dwa lata mieszkałyśmy razem i nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Część rzeczy udało mi się odzyskać, bo na skradzionym tablecie miałam zainstalowany program do namierzania sprzętu. Część zabrał jej znajomy, który pomagał jej w przeprowadzce i ona nie wie, gdzie on mieszka.
Sprawa oczywiście na policji, ale nikt się tym nie zajął.
To było rok temu. Dziś bezczelna napisała do mnie, czy uszyłabym jej maseczki, bo jej nie stać na zakup. Tak po prostu, jakby nigdy nic się nie stało....
Odmówiłam. Była bardzo zdziwiona tym faktem, bo przecież uszyłam maseczki dla paru naszych wspólnych znajomych, to co za problem...
Jestem z moim chłopakiem już od dwóch lat i niepokoi mnie jedna rzecz - wyglądam na 15/16 lat, a mojemu chłopakowi podoba się, jak wyglądam jeszcze młodziej. On ma 26 lat, namawia mnie żebym nosiła warkoczyki, różowe piżamki w kucyki i żebym się zachowywała jak taka mała, słodka dziewczynka. Dziwny jest dla mnie fakt, że niektórych dorosłych facetów kręcą takie rzeczy, tak samo zdjęcia w necie młodych nastolatek, tak bardzo uwielbiane przez dorosłych mężczyzn. Rozumiem, że młoda dziewczyna wygląda zdrowo, ma ładną, promienną cerę itp., ale żeby nie zwracać uwagi na jej wiek, czy ludzi nie powinno to odrzucać? Tak samo te wszystkie filmy porno, gdzie kobiety są stylizowane na małe dziewczynki oraz anime, to tylko nakręcanie pedofili w społeczeństwie i pokazywanie negatywnych wzorców. Wygląda na to, że wielu dorosłym facetom podobają się 14-, 15-latki.
W dzieciństwie rodzice nie kupowali mi "zbędnych rzeczy" typu chipsy, lalki Barbie i inne rzeczy lubiane przez dzieci. W ogóle oszczędzali na czym się dało, żeby całą kasę władować w dom i podwórko, bo co ludzie powiedzą. Mieliśmy najładniejszy dom i podwórko we wsi, ludzie myśleli, że nam się powodzi.
Pamiętam, jak raz uzbierałam złotych coś tam nie wiem skąd (może znalazłam, bo pieniędzy też nie dostawałam od rodziców) i spytałam siostry, czy starczy mi na kinder niespodziankę. Siostra mi dorzuciła (ukradła kasę mamie) i kupiła to jajko, ale mimo że 20 lat minęło, nadal jest mi przykro, że to było moje może nawet jedyne jajko niespodzianka w dzieciństwie (poza tymi z paczki na święta w szkole raz do roku). Teraz będąc dorosła kupuję nałogowo te jajka, a każdą zabawkę chowam do pudełka mając satysfakcję, że rodzice by mnie za to skrytykowali, a robię im na złość.
Siedzę spokojnie w domu, nagle dzwoni domofon.
Odbieram i jakaś pani mi mówi „czy czasem pani czegoś nie zgubiła?”. Ja odpowiadam, że nie sądzę, ona mówi „proszę zejść na dół, coś pani pokażę”.
Schodzę na dół - stoi starsze małżeństwo, pan trzyma w ręku mój portfel. Zgubiłam portfel i nawet o tym nie wiedziałam! Pytam się tego pana skąd go ma, on mówi, że znalazł go w tramwaju. Nie wiem skąd ten portfel się znalazł w tramwaju, skoro ja jeżdżę samochodem. W każdym razie wszystkie dokumenty zachowane i nawet karta płatnicza, z konta nic nie ubyło, jedyne co ubyło, to tylko 20 zł z portfela.
Nie wiem jak mam tym ludziom dziękować, gdyby nie recepta w portfelu, nie znaleźliby mojego adresu.
Oby więcej takich ludzi jak oni!
Często oglądam z nudów krótkie scenki z serialu "Szkoła", głównie dlatego, żeby pośmiać się z aktorstwa lub komentarzy pod filmikami. Ostatnio nawinął mi się fragment z odcinka, gdzie jakaś dziewczyna miała problem z dużym biustem. Już abstrahując od tego, że aktorka normalnie wyglądała, to dużo komentarzy było na ten temat, że duży biust to nie problem i czy już twórcy serialu nie mają lepszych pomysłów. Może i rzeczywiście, nie jest to jakiś super ciekawy odcinek, ale taki problem ogólnie istnieje.
Sama mam większy biust niż bym chciała i to jest naprawdę uciążliwe. Muszę nosić cały czas sportowy stanik, żeby jakoś to wyglądało, ale również dla komfortu. W tradycyjnym staniku jak chodzę normalnie (nie wspominając o bieganiu), to biust mi strasznie podskakuje, a to strasznie boli (nawet jak leżę na brzuchu) . Mam straszne rozstępy, a do tego często boli mnie kręgosłup od takiego gabarytu.
I najbardziej rozwalają mnie komentarze chłopaków, którzy się wypowiadają, że to nie problem, a nie mają pojęcia jak to jest. Na starość to pewnie moje piersi będą zwisać, a pomiędzy nimi będzie pępek... Od jakiegoś czasu ćwiczę klatkę piersiową i mam nadzieję, że w ten sposób uda mi się trochę zrzucić z biustu.
Nie myję rąk po sikaniu.
Pochodzę z rodziny inteligenckiej, od kilku pokoleń w mieście. Do higieny podchodziło się u nas zawsze dość swobodnie - myjesz się, jak jesteś brudny. Kąpiel niekoniecznie codzienna, ale zanim zaczniesz śmierdzieć. Podłoga jest raczej czysta (myta co najmniej raz w tygodniu), jak spadnie kotlet, to podnieś i zjedz. Czekolada przeterminowana 4 lata? Żaden problem, smacznego. Ser ma trochę pleśni? Odkrój pleśń, resztę zjedz. Jedzenie jedną łyżeczką? Jaki problem, jesteśmy rodziną.
Powiem Wam, że zawsze mi to odpowiadało. Nigdy żadne z nas nie miało z tego powodu jakichkolwiek problemów zdrowotnych. Że można żyć inaczej dowiedziałem się jakoś w liceum, potem wielokrotnie się dziwiłem, jak sterylnie ludzie żyją, jak wiele rzeczy ich obrzydza. Przed wejściem do łóżka obowiązkowa kąpiel? Czemu? Czy bez tego mam wielki napis na sobie, że jestem "brudny"? Inny ręcznik do twarzy, inny do dupy? No chyba podziękuję.
Nie żebym uważał, że takie zachowanie jest złe, po prostu wydaje mi się nadmierną ostrożnością. Wiadomo, jak jestem chory, to nikt nie będzie pił z mojej szklanki, jak przychodzę z tenisa przepocony, to biorę prysznic, a nie czekam, aż pot się wykrystalizuje. Ale mycie czystych rąk po 20 razy dziennie czy branie prysznica po całym dniu siedzenia przy kompie? No bez przesady...
A przechodząc do sedna - dlaczego facet ma po sikaniu myć ręce? Już brudniejsze mam jak się podrapię po jajach czy nawet po nodze. Ręka w żadnym momencie nie dotyka sików, a często nawet nie dotykam penisa, więc brudne są tyle ile się pobrudzą od majtek i spodni. Zwłaszcza jak idę do publicznej, to staram się nie dotykać go ręką, bo prędzej jakieś zarazki na niego przeniosę. W domu toaleta jest osobnym pomieszczeniem, nie ma tam kranu, więc wiem, że inni też nie myją. I nie mam problemu podać im dłoni czy zjeść coś, co przyszykowali gołymi rękami.
To wyznanie nie ma na celu wywołania gównoburzy, po prostu dzielę się czymś, do czego się oficjalnie nie przyznam, bo większość ludzi okrzyknie mnie brudasem. Wiedzcie po prostu, że jak przybijam Wam piątkę, to chwilę wcześniej tą ręką drapałem się po jajach i dłubałem w nosie ;) Smacznego!
Dla wyjaśnienia - hobbystycznie zajmuję się elektroniką i informatyką. Kupuję, sprzedaję, naprawiam i tak dalej. Czasami coś się znajdzie na śmietniku, czasami okazyjnie kupi. Jednak przeraża mnie ludzka głupota. Mianowicie ludzie sprzedają / wyrzucają komputery, telefony itd. bez wcześniejszego usunięcia danych.
Ile razy wpadał mi w ręce komputer z dyskiem pełnym rzeczy, które powinny być usunięte? Multum.
A co ciekawego można znaleźć? Ano dokumenty, zdjęcia, nagrania, zalogowane konta mailowe, bankowe, wszelkiego rodzaju portale społecznościowe. Hitem są skany dowodów osobistych i kart kredytowych. Z pewnością istnieją ludzie, którzy za takie dane by ładne zapłacili.
Hasło w Windowsie? Wystarczy pendrive i 5 do 10 minut i hasła nie ma. Hasło na starszym telefonie? Moment.
A wystarczy wyjąć dysk, wystarczy telefon przywrócić do ustawień fabrycznych.
Od razu uprzedzam, że danych osobowych pozbywam się w bezpieczny sposób, ponieważ nigdy nie wiadomo, w czyje ręce mogą one trafić.
Nie lubię mojego synka. Kocham go jako ojciec, ale jako osoby go nie lubię. Wiem, jestem okropny.
Mamy z żoną jeszcze ośmioletnią córkę, Kingę. Fabian ma pięć lat.
Od urodzenia jest płaczliwy, jako niemowlę nie schodził nam z rąk. Odstawienie od piersi było regularną wojną, która skończyła się niemal rok temu.
Fabian boi się niemal wszystkiego. Mimo zachęt do zabawy z innymi dziećmi, wiecznie jest do nas przylepiony. Na placu zabaw buja się delikatniej niż roczny maluch. Z innych zabawek nie korzysta. Wszystkie zwierzaki go przerażają, nie licząc rybek w akwarium. Żadne zwierzę nigdy nic mu nie zrobiło. Ma lęk wysokości. Wody też się boi. Nad morzem zbierał z nami muszelki, dopóki woda nie musnęła mu stóp. Od tej pory nie ruszał się z koca. Raz zabrałem dzieciaki na basen, żeby żona miała czas tylko dla siebie. Córka spotkała tam swoją koleżankę, z którą się bawiła. Udało mi się namówić Fabiana, żeby wszedł do brodzika dla najmłodszych dzieci. Moczył stopy, dopóki roczna dziewczynka nie pochlapała go lekko wodą. Ze względu na córkę zostałem do ustalonej godziny, ale mały siedział mi kolanach i żadne zachęty nie pomagały.
Rok temu na urodziny dostał rower, z bocznymi kółkami. Raz prawie się przewrócił, od tej pory rower stoi w garażu. Żadne zachęty nie pomagają.
Wiem, że w dużej mierze problemem jest moja żona. Jest nadopiekuńcza. O ile Kinga zawsze chciała robić wszystko sama i jakoś żona odpuściła, to z Fabianem tak nie jest. Moje prośby i próby namawiania małego, żeby się chociaż sam ubrał i mył, kończą się awanturą. Żona uważa, że nasz syn po prostu jest high need baby, a my musimy pokochać go takim jakim jest zamiast wymyślać psychologów i jakieś terapie (czytałem o terapii sensorycznej i proponowałem, żebyśmy spróbowali).
Męczy mnie ta sytuacja i mam wyrzuty sumienia z powodu moich uczuć. Mały nie umie bawić się sam, przedszkole nie wypaliło, chociaż walczyłem o to pół roku. Mały popłakuje, bo np. kot sąsiadów się na niego patrzy, bo bajka się skończyła, bo ktoś powiedział do niego Fabian zamiast Fabianku. Śpi z żoną, ja u małego w pokoju. Nie pamiętam, kiedy ostatnio razem spaliśmy. Po iluś kłótniach odechciało mi się rozmów. Żona nie widzi problemu.
Kinga czasem się złości, bo np. chciałaby mieć mamę tylko dla siebie, ale Fabian jest zazdrosny i zabiera całą uwagę matki. Chciałaby też np. wybrać się całą rodziną na rowery czy do parku rozrywki, ale zawsze kończy się na tym, że mały się boi, więc siedzi z żoną, a ja jestem z córką. Przyznała, że nie lubi brata i nie bawi się z nim, bo on o wszystko płacze i potem mama się na nią gniewa. Poza tym Fabi nie chce się dzielić zabawkami z siostrą i kuzynami.
Powoli mam dość. Rozumiem, że syn jest wrażliwy, ale nie chcę, żeby wyrósł na ofiarę losu.
Dodaj anonimowe wyznanie
