#KSTaO
Powoli przestaję dawać radę zarówno psychicznie jak i fizycznie, nie jestem pewien co odpuści pierwsze.
Jeżeli przetrwam to w tym roku skończę 23 lata.
Siedzę przed monitorem już 40 minut i doszedłem tylko do tego momentu, sam nie wiem co chciałbym napisać, jest tego tak wiele, że nie wiem od czego zacząć.
Byłem szczęśliwy jako dziecko, nie brakowało mi niczego, miałem dom, kochających rodziców, przyjaciół, dobrze radziłem sobie w szkole oraz coś co zmieniło moje życie na gorsze - za dużo empatii i dobroci dla innych.
Gdyby ktoś zapytał o moje motto z dzieciństwa brzmiałoby ono "Jeżeli ja mam coś to dlaczego miałbym nie podzielić się tym z kimś kto tego nie ma.", to nastawienie do życia doprowadziło do tego, że jestem już prawie martwym człowiekiem.
Zawsze starałem się pomagać innym, dzielić tym co mam, doprowadziło to do tego, że ludzie zaczęli to wykorzystywać, głupim tego przykładem mogłoby być chociażby pożyczanie "kolegom" pieniędzy w szkole na hot doga, skoro ja jem coś ciepłego na przerwie to dam też innym.
Mowa tutaj oczywiście o czasach wczesnej podstawówki.
Sytuacja zaczęła zmieniać się w momencie gdy pojawiły się u mnie problemy w rodzinie, rozwód rodziców, sprzedaż domu, jako dziecko bardzo mocno to odczułem, w moim do tej pory radosnym życiu coś zaczęło się psuć.
W tamtych chwilach najbardziej potrzebowałem wsparcia od innych, dostałem za to największy cios który boli do tej pory.
Wszyscy "przyjaciele" zaczęli się ode mnie odwracać, przestałem "pożyczać" pieniążki na rzeczy ze sklepiku szkolnego, nie miałem już jak zaprosić "przyjaciół" do domu aby mogli sobie pograć w bilarda i ping-ponga, nie zabierałem już z Tatą "przyjaciół" na basen do miasta obok, przestałem być "przyjacielem", przecież nie da się wyzyskiwać osoby która sama wiele straciła i potrzebuje wsparcia.
Już pod koniec podstawówki byłem wyrzutkiem, nikt ze mną nie rozmawiał, czasami nawet mi dogadywano.
Mój stan psychiczny zaczął znacząco się pogarszać, zamknąłem się na ludzi, zaczęła rozwijać się u mnie fobia społeczna.
Jednym z większych dla mnie ciosów była śmierć mojego ukochanego Taty gdy byłem w gimnazjum, od tamtego momentu żyłem z brakiem znajomych, fobią społeczną i depresją.
Teraz wiem jedną rzecz - błędem było nie pójście wtedy do lekarza aby pomógł mi walczyć z tym wszystkim, byłem jeszcze jednak młody i myślałem, że jakoś sobie z tym poradzę.
Pomimo tego, że szkoła stała się dla mnie czymś gorszym od więzienia udało mi się ukończyć gimnazjum jak i liceum.
Przeprowadziłem się do innego miasta na studia, myślałem, że zacznę wszystko od nowa, myliłem się.
Nie mam nikogo, siedzę w domu, nie jestem w stanie ukończyć studiów, mam problem z wyjściem nawet do sklepu.
Nie mam pieniędzy, nie jestem w stanie pracować.
Straciłem już nadzieje i powoli umieram.
Co zrobić?
#YWcKm
Co w tym anonimowego?
Moja mama była tak zapatrzona w ten sport, ze mając zaledwie 11 lat zaczęłam przyjmować odżywki i inne suplementy diety. Węglowodany przyjmowałam po obu treningach i aktualnie mam problem ze stabilizacja wagi. Mimo, że nadal ćwiczę minimum 4 razy w tygodniu, jem zdrowo, o regularnych porach, nie mogę zrzucić dodatkowych kilogramów.
#YIYqp
Zawsze za dzieciaka dla mnie wzorem był mój ojciec. Wiadomo, jak większości córeczek. Chciałam po prostu być jak on i robić to co on. Miałam za sobą próby golenia twarzy tak jak tata, lubiłam samochody tak jak tata no i...
Chciałam sikać tak jak tata.
Mieszkaliśmy na wsi więc to nie było nic dziwnego, że facet po prostu rozpina rozporek i po prostu sika w krzaki. Stąd widziałam, że robi to na stojąco. Więc postanowiłam nauczyć się tej umiejętności.
Opanowałam to tak dobrze, że faceci mogliby się uczyć ode mnie bo nigdy nie obsikałam deski. Doszło do tego, że praktycznie cały czas aby tak sikałam ale nikomu się tym nie chwaliłam. Dopiero po jakimś czasie mi przeszło. Miałam może wtedy max. do 7 lat, sama nawet nie wiem ile.
Minęło tyle lat a ja zastanawiam się czy umiem dalej tak robić. Jednak nie jestem odważna by spróbować.
Teraz wiadomość do tej dziewczyny.
Mój chłopak po wiadomych czynnościach ze mną też sika na siedząco, dla bezpieczeństwa kibelka, ścian oraz podłogi. Nie uważam to za dziwne w żadnym stopniu. Kiedyś nawet jakiś naukowiec powiedział, że tak jest zdrowiej.
Jak widać facet może spokojnie sikać na siedząco tak jak kobiety na stojąco ;).
#TSy6E
#OeGJ9
Nie grzeszę pięknością ani wagą motylka. Moja sylwetka świadczy o tym, że mi się w życiu powodzi, twarz już niekoniecznie. Założyłam sobie konto na portalu randkowym i nie czekałam na cud. Dodałam zdjęcia, na których wyglądam tak jak na żywo, żeby na spotkaniu nie rozczarować rozmarzonych dżentelmenów. Musiałam dodać kilka zdjęć, bo moje ciało nie mieści się na jednym. Ale w końcu stało się.
Już po kilku dniach napisał do mnie facet. 185 centymetrów wzrostu, błysk w oku i kaloryfer, który ogrzałby najbardziej wyziębłe serca. Na zdjęciach wyblurowana twarz modela. Uznałam - raz się żyje. Od słowa do słowa zaproponował spotkanie, więc wcisnęłam brzuch w najlepsze ubrania i poszłam na spotkanie. Umówiliśmy się na rynku. Siedziałam na ławce i czekałam na księcia z bajki. I zjawił się! Wprawdzie nie na rumaku, ale grunt, że się zjawił i przywitał. Około 170 centymetrów, o połowę chudszy ode mnie. Pod nosem koper, na czole tłusta grzyweczka. Ubrany w sweter wątpliwej świeżości. Na początku stał i gapił się na mnie niezręcznie, a potem zaproponował, że pójdziemy do jego ulubionego lokalu. Zaciągnął mnie do lokalu gier planszowych, gdzie było chyba 4 typków o podobnej aparycji. Zagraliśmy w jakąś strategiczną planszówkę, a następnie usłyszałam, że wyglądam jakbym chciała coś zjeść (bo chciałam). I wiecie co... zabrał mnie do sklepu „Społem”, w którym kupił sobie rogala i zapytał pod nosem „chcesz coś?”.
Kupiłam chipsy. Siedzieliśmy na ławce i konsumowaliśmy, milcząc. Stwierdziłam, że jest to idealna okazja do zapytania się, kim jest mężczyzna na zdjęciach z portalu (bo to, że nie był to on, nie ulegało wątpliwości). Powiedział mi wtedy, że od dawna nie mógł znaleźć dziewczyny i brat namówił go do tego, by wkleił jego zdjęcia na portal. Ponoć wtedy znalazło się kilka chętnych, ale każde spotkania kończyły się klęską. Podczas opowieści niemal się popłakał i zakończył opowiastkę słowami "każde... ale nie to z tobą”.
Na koniec spotkania poszliśmy nad rzekę, oglądaliśmy łabędzie, a on opowiadał mi o swoich studiach (matematyka) i o matematyce samej w sobie.
I wiecie co? Ja jestem osobą z poczuciem humoru, bezwstydną, rozrywkową i spontaniczną. On jest moim przeciwieństwem. Łączy nas jedynie to, że wyglądamy jak dwie ofiary losu. Ale od czasu tamtej koszmarnej randki jesteśmy razem po dziś dzień i tak jest nam najlepiej. A brata mojego lubego widziałam niejednokrotnie i mimo kaloryfera, za którym niejedna poszłaby w ogień, nie gwarantuje mi tego, co mój przygarbiony ”incel”. Kocham go najmocniej!
#l7Hx4
Oczywiście wiem skąd się biorą dzieci i znam podstawowe informacje o ciąży. W szkole wyglądało to tak (za moich czasów): może jako takie opisanie cyklu, nauka o tym gdzie i jak dochodzi do zapłodnienia, zarodek się zagnieżdża i bum jest ciąża, a ciało kobiety zmienia się pod jej wpływem.
Poza szkolne informacje opisywały rozwój dziecka etap po etapie i ogólnie opisane zmiany w ciele kobiety + stereotypowe objawy jak poranne mdłości, zachcianki na dziwne rzeczy czy "wariowanie" przez hormony. Ogólnie moja wiedza wykraczała poza ogólną i zahaczała o różnego rodzaju ciekawostki, tak mi się wydawało. Nowe rzeczy jakie odkryłam będąc w ciąży?
1. "Czy ja jestem w ciąży?" Te pytania mnie śmieszyły bo chyba łatwo się zorientować i doj#ć do wniosku wniosku po tym co i jak, prawda? No nie...
Pierwsze "objawy" są zbliżone do nadchodzącego okresu. Kobiety czasami mają lekkie bóle brzucha, które są specyficzne i sygnalizują "zbliża się okres". To może być nawet tydzień przed okresem, może tych bóli nie być wcale. Do tego wszystkie objawy zapowiadające okres są niemal identyczne do "jesteś w ciąży".
2. Poranne mdłości? Mogą pojawiać się cały dzień i u mnie pojawiały się jak tylko zaczynałam być głodna. U niektórych tych mdłości nie ma, a niektóre tak zaczynają dzień.
3. Dziwnego rodzaju bóle brzucha, które jeżeli nie są mocne oznaczają przygotowywanie się macicy do wzrostu. W kolejnych etapach te bóle są nieco inne i trzeba się dowiadywać czy te bóle są normalne czy niebezpieczne. Nikt tego nie uczy, a kobieta panikuję czy to co czuje to normalne czy nie.
4. Bóle sutków i piersi. Czasami takie, że biustonosz przeszkadza. Spodziewałam się, ale nie aż tak.
5. Zgaga, nikt nie powiedział, że będzie tyle zgagi.
6. Problemy z poruszaniem się, schylanie, zakładanie butów, niewygodne siedzenie prawią w każdej pozycji, tak samo spanie...
7. Przyspieszony rytm serca, łapanie zadyszki, poruszanie się niczym żółw.
8. Początek ciąży nie liczymy od zapłodnienia tylko od pierwszego dnia ostatniej miesiączki.
To i wiele innych "dolegliwości", o których nikt nie mówi, a ja przechodzę ciążę delikatnie, "bez problemowo", dochodzi jeszcze pełno rzeczy, typowych i nietypowych. Ja nie cierpię jakoś szczególnie, nie robi mi się słabo i naprawdę dobrze to przechodzę. Gdyby w szkole uczyli o dokładnym przebiegu ciąży i jakie towarzyszą temu objawy, to było by najlepszym zabezpieczeniem przed niechcianą ciążą. Dziewczyny by 10 razy sprawdzały czy jest bezpiecznie zanim doszłoby do czegokolwiek.
P.S. nie są to narzekania, a wypisanie rzeczy, które dla mnie są najbardziej typowe, a nikt o tym nie mówi, a jednak powinno się mówić.
#e4cbv
Mam dwoje rodzeństwa, bliźniacy, oboje z porażeniem mózgowym i paroma innymi schorzeniami. Od małego wiedziałam, ze kiedyś będę musiała się nimi zaopiekować. Nikt mnie nie zmuszał, rodzice nawet raz o tym nie wspomnieli, ale fakt jest faktem.
Skończyłam studia, mam pracę, ale kariery nie zrobiłam i ledwie mnie stać na wynajem mieszkanka. Dlatego postanowiłam poszukać kogoś, kto zapewni mojemu rodzeństwu godne życie. Nie zdajecie sobie sprawy ile opieka, rehabilitacja pochłania czasu i pieniędzy.
Postanowiłam wysłać bliźniaki do specjalistycznego domu (opieka 24h na dobę), ale koszta są niewyobrażalne. Dlatego zostałam wyrachowaną materialistką.
Najgorsze, że kocham kogoś, kto nie jest w stanie zapewnić mi wystarczającej pomocy materialnej i tego kogoś skrzywdziłam. Powiedziałam mu szczerze jaka jest sytuacja i nie dostałam nawet minimum zrozumienia. Z jednej strony rozumiem. Z drugiej boli jak cholera.
Jestem w związku z człowiekiem, który jest w porządku, trochę ten typ, co to ja nie jestem, bo mam pieniądze ale traktuje mnie dobrze. Zapewniłam rodzeństwu, które kocham, godne życie, ale unieszczęśliwiłam samą siebie i codziennie się tym gryzę.
Czy podjęłam słuszną decyzję czy jestem tylko wyrachowaną suką...
#AhywI
Mieszkam w małej wsi, w domku jednorodzinnym z tatą, babcią i dwa lata starszą siostrą (mama zmarła wkrótce po moich narodzinach).
Rodzina uwielbia trzymać nade mną kontrolę w praktycznej każdej dziedzinie życia.
Studiuję zaocznie (a właściwie kończę już studia) na kierunku, na który zmusili mnie, bym poszła. Bo on bardziej przyszłościowy, lepiej brzmi, jak ktoś zapyta, co studiujesz, tak jakoś przemęczyłam te 5 lat.
Jeśli chodzi o pracę, z tym też jest ciężko. Moja siostra uważa, że powinnam być 24/7 w domu na każde jej zawołanie lub by pomóc jej w polu. Tylko jak przychodzi co do czego, nie jestem potrzebna w pracach polowych więc całe dnie siedzę w domu. Posprzątam, poczytam coś, do gotowania babcia mnie nie dopuszcza bo "Garnki jej potłucze".
Byłam w kilku związkach, jednak rodzina raczej nie akceptowała moich wybranków. Każdy z nich to była patologia. Jeden, bo mieszkał za daleko mnie, drugi, bo jego rodzice byli po rozwodzie, trzeci był rok młodszy ode mnie i kto to widział by, chłop od baby młodszy był. Raz spotykałam się z idealnym według rodzinki kandydatem. Mieszkał blisko, był starszy ode mnie o kilka lat, miał bogatych rodziców, sam zarabiał sporo. Mimo to po dwóch latach zostawiłam go, gdyż poza miłością fizyczną nic nas nie łączyło. Nie potrafiliśmy się w ogóle dogadać, woleliśmy spędzać czas osobno. Po rozstaniu rodzina mi zrobiła awanturę, co ja sobie wyobrażam jak mogłam go zostawić jakie nie mogliśmy się dogadać zamieszkał by z nami i jakoś by to było no bo o wyprowadzce nie ma mowy.
Czuję się jak w więzieniu. Każdy mój krok jest nieustannie kontrolowany. Chcę przejść się na spacer po wsi? Moja siostra zakłada kurtkę i idzie ze mną. Jadę coś załatwić do miasta? Moja siostra musi jechać ze mną. Chodzi ze mną do każdego sklepu czy urzędu. Jeśli ona gdzieś chce pojechać, to ja muszę z nią choćbym siedziała cały czas w samochodzie ale muszę z nią jechać i koniec.
Jeśli chce spotkać się z koleżankami, siostrzyczka urządza awanturę. Powinnam siedzieć z nią w domu, moje koleżanki to oczywiście patologia, która mnie sprowadzi na złą drogę. Dziewczyna lat 27 tupie nogą, płacze i robi się sina na twarzy, bo chce pobyć bez niej z moimi znajomymi. Często w takich sytuacjach uderza się mocno w głowę, mówiąc mi że jeśli stanie jej się krzywda to będzie tylko i wyłącznie moja wina.
Mam dosyć takiego życia. Inne dziewczyny w moim wieku zakładają rodziny, mają pracę a ja jestem niewolnikiem własnej rodziny, która w gościach lubi się chwalić, że jak na mnie krzykną, natychmiast wykonuje ich polecenia.
Najlepszym rozwiązaniem było by wyjść z domu i więcej nie wrócić, ale mam wyrzuty sumienia no bo to jednak moja rodzina. Nie wiem jeszcze co zrobię, czy będę dawać sobą pomiatać, czy uciec i zerwać kontakt. Ot takie to moje anonimowe #żalęsię.
#QCwh4
Nigdy przy rodzinie nie pokazywałam tego, ponieważ nie chciałam ich współczucia. Dostawałam od nich komentarze typu: "twoja matka nawet cie nie obchodziła, nawet pewnie nigdy się nią nie przejmowałaś".
Nikt z nich nie wie, że prawie każdego wieczoru jeżdżę na cmentarz, siadam na małej ławce przed grobem I rozmawiam do niej z nadzieją że mnie słyszy. Wtedy czuję jakby naprawdę była i to chociaż trochę wypełnia moją pustkę w sercu.
Życzę wam wszystkim samych dobrych dni.