Będzie obrzydliwie!
Było to 10 lat temu, byłam na finiszu pierwszej ciąży. Zebrało nam się z mężem na amory. Robił mi dobrze językiem i już prawie dochodziłam, kiedy przerwał i wypluł coś na rękę. Okazało się, że odszedł mi tzw. czop śluzowy. Możecie sobie wyobrazić, co musiał wtedy czuć...
Dla ciekawskich: niestety nie skończył, bo zwymiotował (czemu się wcale nie dziwię), ale spokojnie, jesteśmy szczęśliwym małżeństwem :D (trzy dni później urodziłam).
Mam 38 lat i 11-letnią córkę. Jestem raczej przystojnym facetem, bardzo o siebie dbam i często chodzę w garniturze. Myślę, że to przez to przyciągam wiele kobiet, często młodszych o kilkanaście lat. Nigdy tego nie wykorzystywałem i choć miałem mnóstwo okazji na przelotne romanse, starałem się budować trwałe związki.
Kilkanaście miesięcy temu zakochałem się w Darii, 17- letniej córce mojego najlepszego kumpla, Tomka. Nie wiem jak i dlaczego, ale po prostu się stało. Do pewnego momentu Daria była dla mnie dzieckiem, ale gdy wyjechaliśmy razem na wakacje (ja z córką i Tomek ze swoją rodziną), zobaczyłem w niej kobietę. Pewnej nocy poszedłem na plażę przed hotelem, żeby poobserwować gwiazdy. Daria też tam była. Przysiadłem się, zaczęliśmy gadać, tak po prostu i o wszystkim, później spacerowaliśmy. Dowiedziałem się o niej wiele, ona o mnie też. Okazało się, że mamy wspólne pasje, lubimy podobne jedzenie, sporty, filmy, muzykę, książki. Nad ranem umówiliśmy się na kolejną noc, potem jeszcze jedną. Po powrocie do domu zaczęliśmy się regularnie widywać i robić razem rzeczy, które lubimy. Fajnie spędzaliśmy czas, nikt nie wiedział, że spotykamy się tylko we dwoje, nikt niczego nie podejrzewał, a ja zacząłem się zakochiwać.
Pewnego popołudnia, gdy odebrałem ją ze szkoły, bo jej rodzice wyjechali, zaproponowała, żebym wstąpił na kawę. Znowu długo rozmawialiśmy i nagle Daria mnie pocałowała. Powinienem wtedy jakoś zaprotestować, ale nie potrafiłem. Już po chwili byliśmy w jej łóżku. Gdy powiedziała, że to jej pierwszy raz, chciałem to przerwać, ale tłumaczyła, że jest gotowa i czekała na ten moment kilka miesięcy.
Kocham ją, ona mnie też, ale nie wiem co dalej. Za kilka tygodni będzie miała 18 urodziny, a ja nadal nie wymyśliłem jak powiedzieć o naszym związku jej rodzicom. Nie wiem też jak zareaguje na to moja córka, dla której Daria zawsze była jak starsza siostra. Boję się, że najbliżsi potraktują mnie jak jakiegoś zboczeńca, ale Daria to kobieta mojego życia i nie chcę jej stracić.
Moja historia zaczęła się około 3 lata temu. Znajomy pochwalił się wygranym kuponem z zakładów bukmacherskich. Zaciekawiło mnie to i sama postanowiłam zagrać. Mecze obstawiłam totalnie losowo. Na taśmie było ich bodajże 23, do wygrania ponad 20 tysięcy. Po sprawdzeniu kuponu okazało się, że 1 mecz nie wszedł. Byłam zła i zaczęłam grać wtedy za coraz więcej i więcej. Dzień bez kuponu był dniem straconym. Wpadłam w wir uzależnienia i złudnej nadziei na wygraną. Partner zaczął straszyć, że odejdzie, gdy przegrywałam całe nasze oszczędności.
Anonimowe jest to, że wyszłam z uzależnienia dzięki terapeucie, a raczej jego podejściu do mojej sprawy. Gość prawie roześmiał mi się w twarz, jak opowiedziałam mu moją historię. Wyobraźcie sobie zapłakaną dziewczynę i terapeutę, który z politowaniem na nią patrzy i prawie się śmieje z jej problemu. Od tamtego czasu nie zagrałam ani raz. Nie chcę już nigdy oglądać tej jego śmiejącej się gęby.
Kilka lat temu wybrałem się na egzotyczne wakacje z grupą bliskich znajomych. Poszliśmy na plaży, a ja niewiele myśląc, wbiegłem do wody i niemal natychmiast z niej wybiegłem - okazało się, że podczas kąpieli jakaś uprzejma meduza postanowiła się przywitać. Wszyscy spanikowali, aż w końcu Radek, mój przyjaciel, wyszedł przed szereg i powiedział, że słyszał, że trzeba nasikać na poparzone miejsce. Nie była to łatwa decyzja, ale postanowiłem skorzystać z oferty kumpla. Już po całym zabiegu zdecydowałem się szybko wejść do wody i opłukać nogę.
Tak właśnie zostałem dwukrotnie poparzony przez meduzę w ciągu jednego popołudnia na plaży.
Za czasów szkoły średniej chodziłam do klasy, w której były same dziewczyny. Zbliżał się czas studniówki, więc na pierwszej próbie poloneza dyrektor przywlekł nam równoległą klasę, gdzie było sporo chłopaków, żeby losowo stworzyć pary. Przytrafił mi się osobnik dziwaczny, niezbyt urodziwy i koszmarnie pokraczny w ruchach. Czułam się z nim bardzo niekomfortowo. Na domiar złego typ zaczął za mną łazić, co było mega creepy. Powiedziałam mu wprost, że nie jestem zainteresowana i żeby znalazł sobie inną partnerkę do tańca, bo ja wysiadam. Freak, na szczęście odpuścił.
Dręczył mnie jednak temat poloneza i koleżanka podsunęła mi pomysł, żeby zatańczyć z nauczycielem. Padło na bardzo przystojnego młodego osobnika, do którego wzdychały wszystkie licealistki. Nie miałam z nim nigdy zajęć, więc spytanie go to była jedna z bardziej stresujących chwil mojego nastoletniego życia. Jego chyba też, bo zgodził się, ale poczerwieniał jak burak.
Było super, zatańczyłam z nim upragnionego poloneza... i nie tylko. Dużo żartowaliśmy, przetańczyliśmy razem całą noc. Właściwie to flirt leciał na pełnym gazie. Byłam przekonana, że w szkole wszystko wróci do normy, ale nie. Czasem wpadał na mnie celowo, prowokując moment, żeby mnie złapać, uśmiechał się, puszczał oczka. Zwracał się do mnie po imieniu, choć nigdy właściwie mu się nie przedstawiłam, popisywał się przede mną. Zaczęłam się kłopotać tym wszystkim. Podobało mi się to, ale nasze flirty zaczęli zauważać inni. Zaloty innych dziewcząt traktował chłodno. Musiałam zbywać nawet moją przyjaciółkę, choć chciałam jej opowiedzieć wszystko. Co więcej, dowiedziałam się, że ma rodzinę, a mimo to czasem łapałam się na tym, że szukam go na przerwach wzrokiem, a on mnie. Czasem fantazjowałam co by było gdyby, ale odcięłam się w porę. Na szczęście to był już koniec szkoły, do niczego więcej nie doszło i nigdy potem go nie spotkałam. Mimo wszystko lubię powspominać, historia trochę jak z filmu, ale prawdziwa.
Od kilkunastu lat zawsze gdy robię kupę, to koniecznie muszę coś czytać, inaczej nie jestem w stanie się wypróżnić. Od kilku lat zawęziło się to tylko do Anonimowych. Czasem wystarczy samo włączenie tego portalu, bo wyznania czytam tylko przy naprawdę grubych sprawach (czyli w sumie często). Dziękuję, że nieświadomie wspieracie mnie w tej wstydliwej sprawie.
Kiedy chodziłam do gimnazjum, pani od historii kazała każdemu z uczniów przygotować referat na różne wybrane tematy. Było to zadanie na ocenę, a że w tamtym okresie byłam radykalną kujonką, postanowiłam przygotować się do tego zadania wyjątkowo profesjonalnie. Spędziłam niezliczoną ilość godzin w bibliotece, wyryłam na blachę daty, nazwiska, a nawet dwa dni ćwiczyłam mój monolog przed lustrem. Wszystko to, aby przez tę krótką chwilę zabłysnąć i zgarnąć szóstkę za swój oratorski popis.
Kiedy zostałam wywołana do tablicy, powoli, dostojnie przeszłam przez salę, odchrząknęłam, wzięłam łyk wody z mojego bidonu i… zakrztusiłam się. Usiłowałam coś powiedzieć, ale zamiast tego z mojego gardła wydobywał się dźwięk w stylu „Khyrrr, rrryhhhg… Phryyy...”, z nosa zwisał długi glut, a z oczu leciały łzy. Pani zlitowała się nade mną, wstawiła mi czwórkę i kazała iść do łazienki ogarnąć się.
W życiu nie czułam się tak zażenowana.
Jestem ginekologiem i nie lubię swojej roboty. Wkurzają mnie pacjentki, ich ciągłe narzekania, jęki. Przyjmuję prywatnie i wyciągam 150 zł za niecałe 20 minut wizyty. Udaję wtedy miłego i troskliwego, chociaż mam już dość. Poszedłem na medycynę tylko po to, by zarobić.
Przez dwa lata spotykałam się z dwoma facetami i przez cały ten czas żaden z nich nie dowiedział się o tym drugim.
Pierwszy z nich, Stefan, to mój najlepszy przyjaciel. Znamy się od dziecka, razem dorastaliśmy i zawsze był dla mnie jak starszy brat. Mamy identyczne poczucie humoru, mnóstwo wspomnień, wakacji, podróży, wypadów w góry, nocy z gitarą przy ognisku.
Kiedyś wyznał mi, że mnie kocha i jestem jedyną kobietą, z jaką może stworzyć związek. Ja nie potrafię myśleć o nim inaczej niż o przyjacielu, kocham go i jest jedną z najważniejszych dla mnie osób, ale nie czuję do niego nic romantycznego, żadnego fizycznego pociągu. Porozmawialiśmy szczerze i jakoś to przepracowaliśmy, choć było ciężko. Zostaliśmy przyjaciółmi, choć on nigdy nie ukrywał, że wciąż chciałby czegoś więcej.
Spotykaliśmy się często, minimum raz w tygodniu, choć bywało, że widzieliśmy się codziennie przez dwa tygodnie. Mimo bliskich relacji, zawsze miałam opory przed powiedzeniem mu, że kogoś poznałam. Nie chciałam go zranić ani stracić najbliższego i jedynego przyjaciela. Przez dłuższy czas tak się zdarzało, że moje relacje kończyły się bardzo szybko, nie potrafiłam wejść w poważny związek, więc tym bardziej uważałam, że nie warto wspominać o tych krótkich romansach Stefanowi.
Do czasu aż poznałam Kubę. Był zabawny i inteligentny, a ja od razu się zakochałam. Na początku nie chciałam mu mówić o bliskiej relacji z moim przyjacielem, nie wiedziałam jak zareaguje, jakie ma podejście do przyjaźni damsko-męskich, czy nie będzie zazdrosny. No i nie byłam pewna, czy to nie jest kolejny niewypał, który skończył się po miesiącu. Ale czas mijał, a ja angażowałam się coraz bardziej. Jednocześnie coraz trudniej było się przyznać. Nie wiedziałam jak wytłumaczyć jednemu i drugiemu, dlaczego przez tak długi czas ukrywałam dwie poważne relacje. I tak to trwało przez 2 lata.
Najdziwniejsze jest to, jak udawało mi się pogodzić częste spotkania z obojgiem. Dziwnym zbiegiem okoliczności, to oni zawsze ustawiali spotkania tak, że się mijali, ja nie musiałam nic robić. Bywało, że Kuba wychodził, a 10 minut później Stefan pisał, że jest w okolicy i czy może wpaść na kawę. Zdarzało się, że jeden odwoływał spotkanie, bo coś mu wypadło, a za chwilę drugi dzwonił, że ma wolny wieczór i czy nie chcę gdzieś wyjść. Nigdy nie zdarzyło się, bym to ja musiałam wybierać między spotkaniem z jednym lub drugim lub bym musiała coś odwoływać.
Czasem nawet zastanawiałam się, czy oni się przypadkiem nie znają i nie robią tego specjalnie, bo takie zbiegi okoliczności były wręcz nieprawdopodobne.
Z Kubą się rozstałam po dwóch latach, ze Stefanem wciąż się przyjaźnię, a on nadal nie wie, że byłam w związku.
Wiem, że kłamstwo jest złe, że nie powinno się oszukiwać ludzi, których kochamy, ale z perspektywy czasu nie żałuję, że nie powiedziałam o tym Stefanowi. Ten związek to przeszłość, a niestety jestem niemal pewna, że zniszczyłoby to nasze relacje i przyjaźń.
Moja koleżanka Liliana cudem uniknęła porwania. Kilka lat temu wracała z podstawówki i gdy była w miejscu pozbawionym domów (na naszej wsi jest sporo takich obszarów), zatrzymało się obok niej luksusowe auto. Kierowcą była młoda kobieta. Powiedziała, że stuka jej coś w silniku albo kole i szuka warsztatu. Lili próbowała wytłumaczyć jej drogę do najbliższego mechanika, ale to kilka miejscowości dalej. Na drodze nie było nikogo innego, a kobieta powtarzała, że sobie nie poradzi i tam nie trafi. W końcu poprosiła, by Liliana z nią pojechała. Lili nie chciała, bo wiedziała, że oberwie jej się za spóźnienie na obiad. Nie zgodziła się. Kobieta namawiała i namawiała, aż w końcu zaczęła wyzywać Lilę, wysiadła z samochodu i próbowała ją wciągnąć siłą. Koleżanka kopnęła ją i zaczęła uciekać w kierunku lasu. Kobieta próbowała ją gonić, ale po chwili odpuściła. Po dobiegnięciu do lasu Lili musiała chwilę odpocząć. Kucnęła i obserwowała co wydarzy się na drodze. Do kobiety podjechało inne, większe auto. Wysiadło z niego 3 mężczyzn. Kłócili się, babka wymachiwała ręka w stronę lasu, ale po chwili wsiadła do swojego samochodu i odjechała. Faceci pojechali w kierunku, z którego przyjechali. Lili znów zaczęła uciekać i jakoś dobiegła do swojego domu.
Nie wiem co by się stało, gdyby wsiadła do auta tej kobiety. Pewnie ślad by po niej zaginął.
Dodaj anonimowe wyznanie
