Młodszy brat mojego męża - Maciek, to naprawdę równy gość! Mimo, że mieszkamy daleko od siebie, często się odwiedzamy i utrzymujemy stały kontakt.
Ok. 2 lat temu zaczął się umawiać z Magdą. W dniu, w którym ją poznałam od razu zaiskrzyło. Okazało się, że dzielę z nią wspólną pasję, a do tego mamy bardzo podobne charaktery. Zaczęłam z nią utrzymywać regularny kontakt.
Ze względu na odległość głównie facebookowo-skype'owy, ale często się wtedy odwiedzaliśmy i niejednokrotnie chłopaki szli na męski wieczór, a my gdzieś we dwie. Niestety po kilku miesiącach zerwali z Maćkiem, oboje enigmatycznie twierdząc, że to przez różnicę charakterów. Z Magdą jednakże do dziś utrzymuję stały kontakt.
Jesienią, Maciek znalazł sobie nową dziewczynę i tu anonimowa część - nienawidzę jej, mimo, że jej nie znam.
Wstyd się przyznać, ale po prostu ja już miałam w głowie Magdę jako część mojej rodziny. Wyobrażałam sobie jak wspólnie wychowujemy dzieci, jak jeździmy wspólnie w czwórkę na wakacje itd... Cieszyłam się, że będę tak super laskę w rodzinie, a tymczasem.
Nienawidzę tego, że Maciek jest taki szczęśliwy przy tej nowej wywłoce.
Nienawidzę tego, jak wszyscy widzą, że promienieje.
Nienawidzę tego, że moi teściowie też są nią zachwyceni i cieszą się jak Maciek przy niej ożył.
Nienawidzę każdego jej zdjęcia, które widziałam.
Nienawidzę tego, że po prostu nie był w stanie stworzyć czegoś takiego z Magdą, że nie był w stanie jej tak mocno pokochać...
Nienawidzę tego, że mają we dwoje wspólne pasje i zainteresowania.
To jest do tego stopnia silne, że ciągle znajduje jakieś głupie wymówki, żeby jej nie poznać. Mój mąż ją poznał i też ją bardzo polubił. To trochę zamknięte koło, nienawidzę jej, ale chciałabym jej mimo wszystko dać szanse, z drugiej strony boję się, że coś odwalę, bo nie zapanuję nad sobą. Nawet nie wiem o czym miałabym z nią rozmawiać - z Magdą byłyśmy chociaż w podobnym wieku, a ta nowa jest dużo młodsza od Maćka, mam wrażenie, że ludzie w tym wieku są na zupełnie innym etapie życiowym...
Póki Maciek nie miał dziewczyny, cały czas podświadomie miałam nadzieję, że się zejdą. Wiem jednocześnie jakie to jest głupie. Wiem, że nadal mogę się przyjaźnić z Magdą i że prawdopodobnie ta nowa też może się okazać fajna, ale po prostu zbyt głęboko siedzi we mnie żal, że to nie Magda będzie moją rodziną.
Wiem też, że to przecież Maciek powinien być szczęśliwy, nie ja. Ale nie umiem sobie z tym poradzić, a nie mogę nikomu o tym powiedzieć, bo przecież to chore....
Zdarzyło się to wczoraj, gdy szedłem do sklepu zoologicznego kupić swojemu pieskowi kości. W drodze powrotnej przechodziłem obok fryzjera i stwierdziłem, że busz na mojej głowie, który zebrał się po 3 miesiącach, wymaga strzyżenia. To nie był ten sam fryzjer, do którego chodzę zawsze, no ale cóż, wszedłem.
Miła blondynka - fryzjerka około 25-28 lat - powiedziała mi żebym usiadł sobie na kanapie i poczekał, że zaraz kończy i mnie obetnie. Minęło dziesięć minut i nadszedł mój czas. Zawsze gdy chodzę do swojego fryzjera i fryzjerka pyta się mnie jak strzyżemy, to odpowiadam "Fajnie, tak jak zawsze". Z przyzwyczajenia do miłej blondynki gdy zapytała mnie jak strzyżemy odpowiedziałem - "Fajnie" - z lekkim uśmiechem na twarzy. Odpowiedziała na to - "Ale ty jesteś rudy, nigdy nie będzie fajnie".
Próbowała to obrócić w żart, ale mnie wcale do śmiechu nie było. To był pierwszy i ostatni raz, jak poszedłem do tego salonu fryzjerskiego.
Niedawno od dziewczyny dostałem audiobooka. Nagrałem sobie na swój mp3 player i słuchałem w drodze do pracy i z powrotem. Nigdy wcześniej nie słuchałem audiobooków, więc nie byłem zaskoczony, że trochę ciężko było mi się wczuć. W ogóle nie mogłem nadążyć za akcją, nie wiedziałem kto jest kto, co się dzieje i dlaczego.
Czwartego dnia zorientowałem się, że miałem ustawione odtwarzanie w trybie losowym.
Mój kumpel mieszka w Niemczech, ale często przyjeżdżał do swojej babci, która mieszka w okolicy. Ja za to pomagałem jej z pracami ogrodowymi, a nie chciała się zgodzić na to bym pomagał jej nieodpłatnie, to płaciła mi po kilka zł, nigdy nie oczekiwałem od niej więcej pieniędzy.
Pewnego razu dzwoniłem do niej w sprawie pracy, trzeba było przystrzyc u niej żywopłoty. Nie odbierała, więc uznałem że znowu siedziała na piętrze oglądając telewizję. Mój kumpel też dzwonił, ale mu też nie odebrała. Zadzwonił do mnie i poprosił o to by sprawdzić jak się ona ma. Powiedział, że poprzedniego dnia również dzwonił około 21:00 i nie odebrała.
Poszedłem zatem od razu. Brama była zakluczona, to był znak, że mogła wyjść na zakupy, ale postanowiłem zadzwonić do domofonu. Drzwi miały szklane okienka, które służą temu, by z wewnątrz było można łatwo zobaczyć kto puka, a z zewnątrz było utrudnione ujrzenie czegokolwiek, jedynie pod odpowiednim kątem robiło się to możliwe. I wtedy zauważyłem ruch stopą. Leżała, szybko zadzwoniłem po pomoc, jej sąsiad zobaczył przez okno, że coś się działo. Najpierw przyjechała straż by podważyć bramę i wyważyć drzwi, potem karetka i na końcu policja. Okolica zebrała się, jak to ludzie, zwłaszcza w niewielkiej okolicy na przedmieściach, a ja musiałem, odpowiadać na pytania strażaków, lekarzy i policjanta.
Ledwo mówiła, więc to ja pośredniczyłem we wszystkim. Szybko zabrano ją do szpitala, a ja miałem jeszcze czas na podziękowanie strażakom.
Po tym zdarzeniu jeszcze trochę się działo odnośnie całej sprawy, jak pomoc jej synowi, tacie mojego kumpla, w podwożeniu go do szpitala, ale też wiele o mnie mówiono. To było najdziwniejsze dla mnie. Zawsze starałem się trzymać dystans i nie rzucać w oczy, zawsze lubiłem swoją bańkę samotności, a nazywano mnie bohaterem. Czy czułem się nim? Skądże. To było jak odruch, refleks.
Cała ta sytuacja sprawiła, że częściej myślałem o tym, jak kruche bywa życie. Czy gdyby ona nie była miłą osobą dla mnie, to czy pojawiłbym się tam? Pewnie nie. Kto by jej pomógł? Nie wiem. Pokazało mi to, że musimy żyć w zgodzie z innymi ludźmi, bo sami pewnego dnia będziemy w potrzebie, a pomocną dłoń wyciągną te osoby, które będą odwzajemniać nasz szacunek.
Pamiętam jak kiedyś trochę zaspałam, a na pierwszej lekcji miałam ważny test z biologii, do którego uczyłam się całą noc. Zostało mi 20 minut do wyjścia, a musiałam jeszcze umyć włosy. Po umyciu włączam suszarkę... a ona nie działa. Nie ma prądu, świetnie.
Czasu coraz mniej, a ja stoję z tymi mokrymi włosami. Do głowy wpadł mi genialny pomysł: "Jeśli zacznę szybko kręcić głową, tak jak to robią rockmani na koncertach, to włosy szybciej wyschną".
Nie wyschły. Skończyło się tak, że z całej siły walnęłam głową w pralkę i straciłam przytomność. Nie napisałam testu, zamiast tego pojechałam ze wstrząśnieniem mózgu na pogotowie.
Zawsze, gdy planuję kupić coś nowego i ma to być w moim pokoju, muszę super potężnie go wysprzątać.
Wszystkie kurze, zanieczyszczenia i inne rzeczy zbierające się ukradkiem na szafce zostają zutylizowane, podłoga lśni, a otwierając wrota do mojego 6m2 - wita ten przedmiot piękny malinowy zapach wkładu do odkurzacza.
Lubię czuć, że ten przedmiot zasługuje na przebywanie w moim pokoju i czuję się dumnie.
W teorii, mam idealnego faceta.
Zacznę może od tego, że raczej nigdy nie miałam problemów z pewnością siebie ani z samooceną. Gdy poznałam Tomka (imię zmienione), dogadywaliśmy się świetnie, wkrótce zostaliśmy parą. Przed rozpoczęciem związku Tomek sprawiał wrażenie faceta marzeń - przystojny, inteligentny, z szacunkiem do kobiet, bardzo dobrze wykształcony itp. Gdy zaczęliśmy być razem, miałam wrażenie, że od teraz wszystko będzie idealnie i wszystkie koleżanki mi zazdrościły.
I pewnie myślicie, że w ciągu dalszym historii okaże się, że tak naprawdę Tomek miał drugie oblicze. I właśnie problem polega na tym, że nie. Tak naprawdę przy bliższym poznaniu jeszcze zyskał...
Bardzo przeszkadza mi poczucie, że jestem od niego gorsza w absolutnie wszystkim. Tomek ma świetną pracę, która w dodatku wymaga od niego obycia w towarzystwie, wykształcenia oraz bycia reprezentatywnym. Zna biegle języki, gra pięknie na wiolonczeli, jest wysportowany, świetnie gotuje, no i naprawdę, można tak wymieniać w nieskończoność. Jeszcze do tego jest skromny :/ To też nie jest tak, że jestem jakaś najgorsza - wydaje mi się, że trzymam poziom - mam swoje pasje (uczę języka francuskiego i pasjonuje mnie kultura Francji) i staram się dotrzymywać mu kroku, ale, jak patrzę na to obiektywnie, to mam wrażenie, że jestem po prostu "kilka klas niżej". Nawet z tego, co jest moją pasją, Tomek jest lepszy - o wiele lepiej mówi po francusku i jest bardziej elokwentny, więc o kulturze i moich hobby potrafi opowiadać ciekawiej i z większymi szczegółami. Gdy wspólnie zapisaliśmy się na kurs hiszpańskiego, po semestrze nauki był na tyle lepszy ode mnie, że nauczycielka zasugerowała osobne lekcje - dla mnie 3 razy w tygodniu, a dla Tomka - 1, żebyśmy "szli równo". Już nie wspomnę, że uczyłam się o wiele więcej niż on...
W dodatku, to nie jest tak, że on daje mi jakiekolwiek powody do tego, żebym się czuła gorsza. Wręcz przeciwnie. Gdy podzieliłam się z nim moimi wątpliwościami (tak, tak, w komunikacji w związku i w empatii też jest lepszy ode mnie), mówi, że kocha mnie nie za moje osiągnięcia tylko za to jaka jestem. W dodatku, bardzo mnie wspiera, jak mam jakieś pomysły, które chciałabym realizować, zawsze otrzymuję ogrom wsparcia, zarówno od niego, jak i od jego rodziny.
Mam wrażenie, że nie pasuję do jego świata, jest mi po prostu czasami wstyd, jak na przykład zamiast pójść z Tomkiem do filharmonii i jego znajomymi, wolałabym zostać w domu i obejrzeć serial, albo zamiast jechać na tour po zamkach w Hiszpanii po prostu przez tydzień odpocząć nic nie robiąc. No i jak mówię o tym Tomkowi, to zawsze szukamy kompromisu, albo wychodzi na moje i potem mam poczucie winy, że nie zrobił tego, co chciał, w dodatku w ogóle mi nie ma tego za złe... A on ma o wiele większy potencjał niż ja i może powinnam się z tym pogodzić, a nie go hamować.
To zdarzenie prześladuje mnie do dziś. Zakorzeniło się jak nowotwór. X lat temu bylem w friendzonie (przynajmniej tak myślałem). Ot paczka przyjaciół - jak z "młodzieżowych" filmów. Było lato. Skończyliśmy liceum, każdy się cieszył i snuł plany na przyszłość. Padały pytania typu "na jakie studia pójdziesz?". Nie zamierzaliśmy zrywać kontaktu, raczej każdy chciał studiować w tym samym mieście. Moja "ukochana" interesowała się tym samym kierunkiem co ja, wiec zamierzaliśmy iść razem, bo wiadomo razem raźniej.
Zaczął się rok akademicki. Studiowałem z moją przyjaciółką, którą po kryjomu kochałem (nazwijmy ją Dalia). Z pozostałymi utrzymywaliśmy taki sam kontakt (wiadomo, egzaminy itp. uniemożliwiały nam częste spotykanie się, ale mieliśmy taką "tradycje", iż zawsze w piątki przychodziliśmy do pewnej knajpy. W taki jeden z piątkowych wieczorów, Dalia zaprosiła nas na swoje urodziny. Mieliśmy być tam tylko my, najlepsi przyjaciele. Oczywiście każdy zobowiązywał się przyjść. Urodziny miały się odbyć za tydzień. Umówiłem się z moim kolegom, (nazwijmy go Adam), że pójdziemy razem wybrać jakiś prezent dla niej, bo według jego mniemania lepiej ją znam itp. Gdy wybraliśmy już prezenty poszliśmy coś zjeść. Trochę się posiedziało przy piwie, więc natchnęło mnie, aby powiedzieć swojemu przyjacielowi o moich uczuciach. Wsparł mnie ciepłym słowem i stwierdził, że muszę się przełamać i po prostu jej to powiedzieć. Jesteśmy przyjaciółmi, więc nawet jeśli nie odwzajemniała by uczuć, raczej nie skończyłoby się na rozstaniu. Mój kolega wiele razy mówił od rzeczy ale to naprawdę podniosło mnie na duchu.
Nastał dzień urodzin. Daliśmy jej prezenty i ogółem dobrze się bawiliśmy. Na sam koniec imprezy zrobiłem to, co zamierzałem. Wyjawiłem jej wszystko co czułem. Przez chwilę ją chyba zatkało, ale już po chwili się całowaliśmy - odwzajemniała uczucia. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Odetchnąłem z wielką ulgą. Długo dusiłem swoje uczucia, praktyczne od początku liceum. Zostaliśmy parą, niedługo wyjawiliśmy to pozostałym, zaraz potem był nasz wspólny "pierwszy raz".
Minął miesiąc. Wypadek. Szpital. Zgon. Zamordowałem ukochaną. W rzeczywistości jakiś baran zajechał nam drogę - był pijany, mieliśmy dachowanie. Wtedy jednak myślałem inaczej... Na początku nie docierały do mnie słowa, nie wierzyłem w to. Po prostu nie mogłem. Niedawno byłem taki szczęśliwy, a teraz taki ból. Odbył się pogrzeb, a życie powoli wracało do normalności, choć nie dla mnie. Przyjaciele starali mi się pomóc. Przychodzili z odwiedzinami, ale ja byłem oschły. Nasze spotkania piątkowe stały się przyszłością, nikt nie miał ze mną kontaktu. Ja sam popadłem w depresje. Na szczęście zawsze mogłem liczyć na swoich przyjaciół i rodzinę. Po wielu zmaganiach wyszedłem z depresji i stałem się na ogół zwykłym człowiekiem. Jednak dalej pozostała we mnie pustka.
Dziś mija kolejna rocznica. A ja od tygodnia płaczę. Nie da się zapomnieć tak silnego uczucia. Tak silnego smutku. Kochałem ją...
Odegrałam rolę narkomanki/prostytutki w paradokumencie.
Niedługo po emisji programu moi rodzice otrzymali telefon od wujka. Powiedział, że w tym roku zaprasza ich na święta beze mnie. Z jakiego powodu? Ano z takiego, że skoro ku*wą jestem, to nie powinnam chwalić się tym w telewizji. I że ku*wa ku*wą pozostanie, ale on nie chce widzieć prostytutki i narkomanki przy stole. Moi rodzice byli zszokowali. Próbowali wyjaśnić nieporozumienie.
Okazało się, że wujek myślał, że historia z paradokumentu jest prawdziwa. Nadal tak myśli, a my spędziliśmy święta samotnie.
To było dokładnie dwa lata temu w II klasie Technikum. Dzisiaj już jestem w trakcie matury, skończyłam ostatnią klasę, ale wspominam to ze znajomymi. Zbliżał się koniec roku, chciałam mieć 5 z PO, a to oznaczało, że musiałam mieć zrobione ćwiczenia. Wszystkie co do jednego.
Wszyscy byli wczuci, robili je tak, jakby od tego zależało ich życie. A inteligentna moja osoba powiedziała oczywiście, że nie ma co się spinać ani stresować, bo przecież gościu tego nie czyta. No i przyszło mi to udowodnić.
Pisałam tam stek bzdur. Jedno mi utkwiło w pamięci do dzisiaj. Pytanie brzmiało coś w stylu: "Co robimy, kiedy ranna osoba nie oddycha?". Oczywiście odpowiedz powinna brzmieć, ze masaż serca, bla bla. A ja na to, że w tym wypadku trzeba dzwonić po zakład pogrzebowy i do ich przyjazdu masować osobie rannej stopy.
Miny osób z klasy, kiedy dostałam 5 - BEZCENNE!
Dodaj anonimowe wyznanie
