To będzie wyznanie o tym jak czasem łatwo można się nabrać.
Upalny dzień w lipcu zeszłego roku , specjalnie przyszedłem wcześniej ale na łące nad rzeką było już pełno ludzi. Odszedłem kawałek dalej gdzie było nieco luźniej i siedziały tylko dwie panie. Położyłem się na trawie niedaleko od nich i nagle...poczułem zapach jakby ktoś kilka dni nie zmieniał bielizny osobistej.
Popatrzyłem na panie z wyraźnym obrzydzeniem i poszedłem dalej gdzie nie było już nikogo. Kiedy i tutaj poczułem smród zrozumiałem że nie jest dobrze. Zacząłem oglądać majtki i koszulkę czy sam w coś nie usiadłem , ale nie - wszystko było w porządku. Ale tu naprawdę coś śmierdzi! - zrezygnowałem z wypoczynku i postanowiłem szukać aż znajdę.
I co się okazało - przyczyną były niewinne kwiatki - takie z białymi płatkami i żółtym kółkiem w środku. Z bliska pachniały tak jakby ktoś się spocił i jednocześnie zwymiotował.
Zacznę od tego, że jestem bardzo racjonalną osobą, lecz czasem zbiegi okoliczności w moim życiu trochę mnie przerażają.
Wiele lat temu oglądałam z nudów transmisję z wyścigów konnych. Pomyślałam wtedy co by się stało gdyby jeden z koni się przewrócił. Po jakimś czasie jeden z koni się potknął i zrobił się tak zwany karambol.
Następny przypadek. Kiedy zwiedzałam w zeszłym roku Góry Błękitne w Australii, żartem powiedziałam do mojego chłopaka, że widoki byłyby lepsze bez tych wszystkich drzew eukaliptusa. Góry Błękitne płonęły kilka miesięcy później.
Ostatnio spacerowałam nad rzeką, a że jest głęboka i dość wartka, pomyślałam czy rzuciłabym się na pomoc tonącemu. Tydzień później z rzeki, na tym samym odcinku gdzie spacerowałam, zostało wyłowione ciało kobiety.
I ostatnie, jak wisienka na torcie. Niekiedy w przeszłości myślałam, że jest nas ludzi zbyt wielu na naszej planecie i przydałaby się zaraza, jak za starych, dobrych czasów, by zdziesiątkować populację....
Wiem, że to zbiór przypadków i zbiegów okoliczności, niemniej już nikomu nie życzę źle, nawet w myślach.
Swego czasu miałam samochód Mini, jeszcze ten stary, malutki. Wlew paliwa jest w nim dość specyficznie umiejscowiony - tak, że wystaje w górę. Pech chciał, że będąc na wakacjach, zgubiłam korek. Zbierało się na deszcz, a przede mną jeszcze długa droga, więc zjechałam na małą stację benzynową i pytam o jakiś korek uniwersalny albo coś, czym mogłabym zabezpieczyć wlew. Niestety nic takiego nie było, ale sprzedawca podpowiedział, że można by naciągnąć prezerwatywę, żeby chociaż deszcz do baku nie napadał. Tak też zrobiłam. Działało.
Po jakimś czasie kontrolka paliwa zagoniła mnie na inną stację benzynową. Starałam się zdjąć tę prezerwatywę ostrożnie, ale niestety pękła. Po nalaniu paliwa poszłam zapłacić i niewiele myśląc poprosiłam też o prezerwatywy - duże i mocne. Sprzedawca szuka, które tam są najmocniejsze, gdy mój wzrok powędrował na półki, gdzie leżały... korki do wlewu paliwa! Powiedziałam od razu - "Już nie potrzebuję prezerwatyw. Poproszę ten korek".
Sprzedawca tylko dziwnie na mnie spojrzał, pytając "Jest pani pewna?". Odpowiedziałam "Tak, tak, proszę ten korek". Zapłaciłam i cała radosna poszłam do samochodu. Dopiero montując korek na miejscu zorientowałam się, jak to mogło zabrzmieć...
Będzie to wyznanie, a zarazem ostrzeżenie, aby nie ufać ludziom.
Działo się to kilka dni temu na dworcu głównym w Warszawie. Miałem przesiadkę, na następny pociąg czekałem 40 minut, więc poszedłem na górę, koło kas, aby poczekać chwilę. Zaczepiła mnie dziewczyna, na oko dwadzieścia kilka lat, nie wyglądała na biedną, była za to strasznie roztrzęsiona, albo co też bardziej prawdopodobne bardzo dobrze grała. Zapytała się, czy nie mogę jej pomóc, bo potrzebuje uzbierać 50 zł na bilet, bo zgubiła 150, a musi wrócić do domu, a nie chce zostać na dworcu jak jakiś bezdomny. Chciałem jej pomóc, więc pożyczyłem jej 80 zł, bo miałem tylko 100, ona 20, a nigdzie nie chcieli mi rozmienić. Zarzekała się, że odda jak tylko wróci do domu, przez konto bankowe. Zadzwoniła do mnie, żebym miał jej numer.
Nie odpisuje na wiadomości, a gdy do niej dzwonię udaje, że nie słyszy (halo?halo?)... Sam mam niewiele lat, bo tylko 18, pieniądze dostałem od mamy, są moje niby, ale aż mi głupio się przyznać, jak się dałem oszukać. Mam jej numer, ale nie wiem, czy cokolwiek da się z tym zrobić. Na zwrot pieniędzy nie liczę, mieszkamy w Polsce przecież, zresztą to tylko 80 zł, ale chciałbym, by spotkała ją kara, jakakolwiek, bo wykorzystała dobroć innego człowieka. Głupi byłem, że nie poprosiłem o dowód, zobaczyłbym gdzie mieszka, może w Warszawie, to niby jak miałaby wracać za 70 zł...
Głupi, jakże głupi człowiek, co chce innemu pomóc...
A morał jest taki - nie ufajcie obcym. Zwłaszcza jeśli chodzi o pieniądze.
Nie będę Julią, to mi nie pasuje, ale jednak... kiedyś byłam nią przez 10 minut.
Raz w roku moim liceum musieliśmy zrobić przedstawienie i padło na "Romeo i Julię" i na mnie. Scenografia pierwsza klasa, stoję na balkonie, Romeo wspina się na balkon, który nagle się urywa. I tak jedziemy jedną karetką, on połamany, a ja ze wstrząsem mózgu.
Dzięki temu mam Romea i bliźniaki! :)
Dzisiaj rano, jak to często bywa w weekend, postanowiłem żonę namówić na małe co nieco. Przytuliłem się więc mocno i włożyłem jej rękę pod bluzkę i wtedy zwróciłem uwagę, że żonie zmalały piersi, otworzyłem oko i zamiast rudych kłaków zobaczyłem blond włosy mojej córki. Wystrzeliłem spod kołdry jak poparzony, serce chciało wyskoczyć mi z piersi, a żołądek, nie mówiąc o innych częściach, skurczył mi się do rozmiaru orzecha laskowego. Córka na szczęście się nie obudziła, ale ja będę miał traumę do końca życia.
Okazało się, że mój syn płakał w nocy, bo go brzuch bolał, a śpią razem z córką w jednym pokoju, więc dziewczyny zamieniły się miejscami, żeby młoda mogła się wyspać.
Powiedziałem żonie o sprawie. Nabija się teraz ze mnie, że mi małolaty w głowie i że mi niebieską kartę założy. Popołudnie już, a mnie jeszcze trzęsie na samą myśl.
Kiedy byłam mała (6-7 lat), ciągle zmieniałam zdanie co do tego kim chcę być w przyszłości. Mama była ze mnie dumna, ponieważ zawsze wybierałam zawody typu: architekt, technik, malarz czy naukowiec.
Pewnego dnia w telewizji leciała reklama perfum PLAYBOY. Usłyszałam słowa "każdy może być naszym króliczkiem" i pomyślałam, że te zajączki robią perfumy (które uwielbiałam). Wieczorem, gdy z rodziną jadłam kolację, nawiązała się rozmowa na temat pracy, więc zapytali mnie kim chciałabym być. Wyobraźcie sobie miny rodziny, gdy powiedziałam, że marzy mi się bycie "króliczkiem playboya".
Na początku liceum moja paczka znalazła się w klasie z nowymi ludźmi z różnych innych miejscowości.
Dziewczyny na wf zwróciły uwagę na jedną koleżankę, która nigdy nie ćwiczyła. Siedząc raz na ławeczce zapytały ją o to. Opowiedziała im wstrząsającą historię jak to umawiała się z pewnym chłopakiem, który zaprosił ją na wesele kuzyna. W pewnym momencie gdy wyszła do pokoju na piętrze i postanowiła zmienić swoją szałową kreację jej pijany chłopak zobaczył ją i zaczął się do niej dobierać.
Ona się opierała - była przecież dziewicą. Ich szamotaniny stały się coraz bardziej brutalne, a skończyło się tak, że jej luby dał za wygraną ale z zemsty wbił jej widelec w plecy. Dziewczyny były w szoku: ale jak to? nie został ukarany? - nie, jego ojciec był wysoko postawionym prokuratorem, najbogatszym człowiekiem na wsi. To właśnie przez uszkodzenie nerek widelcem, Marlenka nie mogła ćwiczyć na wfie. Wieść szybko się rozeszła i Marlenka zyskała szacunek społeczności licealnej jako ofiara brutalnego gwałtu.
Gdy skonfrontowano jednak tą historię z dziewczynami z jej wsi, okazało się, że w ich wersji w jej plecy wbity był śrubokręt, a dziewczyny z klasy obok słyszały o nożu do masła.
Wkrótce wszyscy mający jakikolwiek kontakt z Marlenką zostali zalani historyjkami jak to jej mama trzyma lamborghini w stodole, ale nigdy nim nie jeżdżą, bo potrąciła raz sarenkę i uważają je za pechowe. Jak to jeździ do ciotki na wakacje do Londynu, ale ciotka jej nigdzie nie wypuszcza, może wychodzić tylko na balkon i to boso. Jak to molestował ją przeprzystojny brat jednej z kumpeli, gdy przyszła pożyczyć od niej zeszyty. Jak to jej chłopak pobił ochroniarzy na dyskotece, włamał się do budki DJ'a i kazał wszystkim się rozstąpić by wręczyć jej bukiet 16 niebieskich róż.
Przez większość dni i tak nikt nie widział Marlenki. Gdy wracała zalewała wszystkich, zwłaszcza nauczycieli historiami o swoich chorobach, że ma wycięty cały przewód pokarmowy, że co poniedziałek jeździ do Krakowa 200 km w stelażu ze szkła i rurek z jedną z nich wsadzoną do przełyku, a drugą w dziurę w brzuchu. Pewnego dnia przyszła w błękitnej szynie na ręce i przez 8 miesięcy twierdziła, że ręka jest złamana i inni musieli pisać za nią zeszyty, choć raz szynka była na jednej ręce raz na drugiej, a w sobotę widywano ją jak tańczy bez niej na dyskotece w remizie. Raz przyszła z identycznym plastrem na szyji, jak w oglądanym w łikend serialu "Na dobre i na złe". Była totalnym lizusem, manipulatorką i dostawała dobre oceny na litość.
Co w tym anonimowego? Kumplowałem się z nią, żeby słuchać jej historyjek, najdziwaczniejsze spisywałem, a potem dla beki wydałem jako zbiór opowiadań (20 stron A4), z których zaśmiewało się pół szkoły. Pewne osoby zaniosły to do nauczycieli i udupiło ją tym, bo zaczęto ją oceniać sprawiedliwie.
Byłem bardzo nieśmiałym dzieckiem. W pierwszej klasie szkoły podstawowej miałem iść do biblioteki i wypożyczyć lekturę. To była moja pierwsza wizyta w bibliotece, byłem bardzo zestresowany tym trudnym zadaniem.
Wszedłem, stanąłem przy stoliku i ani be, ani me. Bibliotekarka się uśmiechnęła i spytała jak się nazywam, a ja z całego tego przejęcia odpowiedziałem "Kot w butach".
Jadąc do domu zauważyłem, że na poboczu stoi zepsute auto. Jako że mechanika to moja mała pasja pomyślałem, że może uda mi się pomóc.
Zatrzymałem się przed tym pojazdem, już chciałem wysiadać, ale przypomniałem sobie, że mam żonę dzieci i jestem jedynym żywicielem rodziny więc muszę żyć... Założyłem kamizelkę i wysiadłem. Podchodzę do samochodu z daleka już widzę, że przednia lewa opona nie ma powietrza. Za samochodem stoi młoda dziewczyna.
Pierwsze co zauważyłem to, że ona nie ma kamizelki ani trójkąta wystawionego, powiedziałem tylko "pomogę pani" i szybko zaczęliśmy ogarniać sytuację, ona założyła kamizelkę zaniosła trójkąt ostrzegawczy. Ruch był spory. W bagażniku był zapas, ale nie było lewarka ani klucza do kół. Poszedłem do swojego auta, załatwiliśmy wszystko w około pół godziny.
To wszystko było ponad rok temu.
W czasie, w którym ja wymieniałem oponę obcej osobie, której nigdy później nie widziałem na oczy, mój syn topił się w przydomowym basenie. Gdy wjechałem na podwórko poszedłem za dom spodziewając się tam mojej żony i synka. Oboje tam byli, żona leżała na plecach przy basenie, na płytkach była mała kałuża jej krwi w okolicy głowy. Syn był na dnie basenu. Mimo reanimacji prowadzonej z telefonem na głośniku i 112 na linii, mimo szybkiego przyjazdu karetki mój syn nie odzyskał przytomności, umarł.
Żona zobaczyła, że wskoczył do basenu bez "motylków" na rękach - tych pompowanych rękawów do pływania. Chciała podbiec do basenu, poślizgnęła się na płytce i uderzając głową straciła przytomność.
Każdy dobry uczynek jest okupiony cierpieniem.
Rok zajęło nam uwierzenie, że Synek nie żyje. Ale całego życia braknie, by się z tym pogodzić, a nie ma takiej liczby którą mógłbym określić ile razy myślałem o tym, że wystarczyło nie pomagać.
Dodaj anonimowe wyznanie
