Nie wiem czy ktokolwiek pisał takie wyznanie ale wydaje mi się, że czytałam coś takiego. Chciałabym napisać o tym bo nie rozumiem dziwnego podejścia ludzi wobec tego, że można mieć inne upodobania.
Nie lubię dzieci. Bardzo.
Nie rozczula mnie bobas, nie śmieszy ich nieporadność, nigdy nie czuję radości widząc zdjęcie dziecka, męczę się w ich obecności i nie mam zupełnie ochoty się nimi zajmować, mam nawet momenty, że czuję do niż "odrazę".
Gdy ludzie pytają mnie o coś w stylu:
"Fajna/y dziewczynka/chłopiec?" - to staram się być szczera i odpowiadam, że "dziecko jak dziecko" bez udawanej ekscytacji. I wtedy się zaczyna sesja:
- Przecież dzieci są słodkie,
- Będziesz mieć swoje to zobaczysz,
- Zobacz jaki/a uroczy/a etc...
Kurde, serio, nie chcę udawać, że lubię coś, czego (kogo) nie lubię.
Wiem, że też byłam dzieckiem ale nie miałam zbytniego wyboru, bo nie rodzimy się dorośli, jednak szanujcie poglądy rodziny i znajomych jeśli oni szanują Wasze.
Znajomy prowadzi naukę jazdy. Czekał koło swojego ośrodka szkolenia na kursanta. Zazwyczaj bywało tak, że jazdy miał ten kursant razem z kimś jeszcze i godzinie się zmieniali. Tego dnia akurat ten kursant nie miał mieć dodatkowego pasażera, więc instruktor rzucił tylko "Dzisiaj jedziesz sam" i na chwilę zostawił chłopaka, bo zapomniał czegoś z biura.
Niestety chłopak hasło JEDZIESZ SAM odebrał dosłownie. Odpalił samochód i odjechał, a instruktor gdy wrócił szybko zawołał wspólnika i ruszyli w pościg.
Nie każdy nadaje się na rodzice. Tak po prostu.
Mam dwie siostry i brata. Pochodzimy z rodziny patologicznej, alkohol, przemoc psychiczna (chociaż i fizyczna się zdarzała, kiedy ojciec złamał mamie rękę, etc.). Wszyscy w rodzinie wiedzieli, nikt nic nie zrobił. Rodzice nie są źli do szpiku kości, wiele rzeczy im zawdzięczamy, tak samo jak wiele rzeczy schrzanili. No ale nie o tym jest ta historia.
Moje rodzeństwo i ja jesteśmy już dorośli. Między 25-40 rokiem życia. Nikt z nas nie ma partnera, dzieci. Dlaczego? Nie wiem, może mamy za duże wymagania, może nie spotkaliśmy "tej" osoby, może mamy problemy, których nie potrafiliśmy jeszcze przepracować i to w jakiś sposób utrudnia nam znalezienie miłości, who knows.
W każdym jesteśmy w miarę szczęśliwi, tak myślę. Studiujemy, pracujemy, jeszcze tylko najmłodsza siostra mieszka z rodzicami.
Na stare lata trochę się uspokoili, więc czasami do nich przyjeżdżamy, rzadko bo rzadko, ale jednak. W każdym bądź razie wizyty te zawsze kończą się jedną wielką awanturą.
O co? Właśnie o to, że nikt z nas nikogo nie ma.
Zawsze jak przyjeżdżamy to ciągle wysłuchujemy tylko, że przynosimy wstyd rodzinie, rodzicom, że wszyscy kuzyni/ki pożenieni, że dzieci, że mają super prace i domy, a my nikogo. Brat oczywiście zawsze wyzywany jest od ciot, a my na pewno musimy być wszystkie lesbijkami, bo jak to możliwe, że żadna nie ma męża. A dzieci? Dzieci już powinniśmy mieć wszyscy gromadkę, bo kto odziedziczy po nas majątek i nazwisko?
Siostra powiedziała ostatnio, że ma gdzieś co się stanie po jej śmierci. Będzie miała ochotę zapisać wszystko schronisku albo siostrom zakonnym, to tak zrobi i nikomu nic do tego, co zrobi ze swoimi pieniędzmi i innymi dobrami. Ojciec oczywiście w ryk, że taaa, pewnie, wszystko przypadnie w udziale Madziuni (kuzynce, z którą nikt z nas kontaktu nie ma, a której rodzice wyjątkowo nie lubią) i jej bachorom, bo my jesteśmy wszyscy chory i do niczego w życiu nie doszliśmy i nie dojdziemy.
Przykre to bardzo.
O moim smutnym uświadomieniu.
W wieku lat 14 pojechałam z rodzicami nad morze. W pewnym momencie szłam sobie za nimi i nagle coś do mnie dotarło. Wszystko zaczęło wydawać mi się nierealne. Wpatrywałam się w nich i nie mogłam uwierzyć, że oni są moimi rodzicami. Wtedy dotarło do mnie, że to w czym żyję, to musi być iluzja. Matrix (nie oglądałam wcześniej tego filmu, ale znałam te koncepcję). Od tego czasu żyłam sobie spokojnie, wiedząc, że przecież tak naprawdę mnie tu nie ma.
To wszystko musi być iluzją. Czasem o tym zapominałam i wczuwałam się w jakąś sytuację, a potem znów miałam atak. W sensie to nie atak atak. Ale bardziej uświadomienie, że wszystko jest nierealnie. Obracałam się wtedy dookola i widziałam jak bardzo nierealistycznie wyglądają np.: promienie słońca itd. Czasem nazywałam ludzi w myślach idiotami. Jak oni śmią sądzić, że to w czym żyjemy to jest prawda? To oczywiste, że nie.
I potem przeczytałam coś o derealizacji. I pomyślałam, że to na pewno nie o mnie. Przecież ten świat na pewno nie istnieje. Zresztą upewniałam się w tym czytając. Znacie może teorie Platona o jaskini?
Ale w końcu naprawdę do mnie dotarło, że to jest choroba. Ostatnio nawet w ciągu dnia zastanawiam się czy jestem w śnie, a w snach (często mam świadome), myślę, czy jestem na jawie.
Nie ma puenty, ale na pewno się wybiorę do psychiatry, bo mam dosyć przeżywać życia, jakbym była pijana bez procentów.
Od ok. 3-4 lat pracuję na umowach śmieciowych, u kilku szefów i szefowych z różnorodnych miast jako głównie copywriter, edytor, opiekun bloga czy Instagrama, itd. Toteż zanim ustalono kwarantannę, już siedziałam i pracowałam w domu. Wszelkie uwagi docierają do mnie zawsze na komunikatorach, mailowo i telefonicznie, czasami wideoczat jak trzeba omówić coś więcej.
Kilka dni temu jeden z pierwszych szefów, który jest z miasta obok mnie (to była jedyna rekrutacja twarzą w twarz, z resztą ludzi fizycznie się nie spotkałam), zadzwonił na Skype. Mieliśmy ustalić jakie teksty SEO zrobimy firmie, która dopiero co weszła na rynek i potrzebuje przebić się trochę w wyszukiwarce. Zwykle przy takiej okazji spotykaliśmy się na jakiejś kawie, ale że ma małe dziecko, to nie chciał ryzykować. Na początku niczego niezwykłego nie zauważyłam, miałam jego twarz na całym ekranie i oboje robiliśmy notatki, dyskutując o wspólnych pomysłach.
W pewnym momencie zajarzyłam, że coś od czasu do czasu się błyska na monitorze. Spoglądam, ale niczego podejrzanego nie widzę. Pomyślałam, że z okna promienie słoneczne mu biją, a że w tle miał wyrko z lustrami na ścianie i pokaźnym sprzętem domowej siłowni stwierdziłam, że to przez to. Ale kiedy przyjrzałam się tym lustrom i wszystkim rozświetlonym metalowym sprzętom, dojrzałam jego żonę w cekinowej sukience. Pod biurkiem. Robiącą szefowi dobrze.
Zatkało mnie, czułam się bardzo niekomfortowo. Widziałam to wszystko i nie wiedziałam, co mam zrobić. Był skupiony na notatkach, praktycznie cały czas pochylony nad kartką papieru, jego głos był opanowany i spokojny. Taki jak zawsze.
PS.
Doszłam razem z nim. Obojgu nie drgnęła nam nawet powieka.
Jestem kobietą biologicznie. I jako kobieta się identyfikuję. Moim problemem jest męska budowa ciała.
Mam sporą niedowagę. Od dziecka tak było i nie umiem przytyć. Interesuję się sportem, więc regularnie przez 5 dni w tygodniu ćwiczę na siłowni, od czego wyrobiły mi się mięśnie brzucha, bicepsy. Mam bardzo szerokie i kościste ramiona, umięśnione ręce, kratę mięśni na brzuchu i klatę. „Męską” klatę. Nie mam w ogóle piersi (nawet zarysu). Mam 25 lat na karku, a nigdy nawet nie miałam stanika. Mimo masy mięśniowej ważę 54 kg przy wzroście 178. Nie mam wcięcia w talii i mam bardzo wąskie biodra. Jak tak na siebie patrzę to zaczynam widzieć lekkie „V” (zwężenie sylwetki w stronę bioder). Mam lekki problem z owłosieniem. Uprzedzam komentarze i wyjaśniam, że nie wynika on z nadmiaru testosteronu. Po prostu moje włosy są czarne i bardzo je widać.
W typowo seksownych ubraniach wyglądam śmiesznie. Jak facet w stroju kobiety w kabarecie, dlatego na co dzień noszę po prostu koszulkę, jeansy, trampki i inne ubrania Unisex. Moja twarz też jest trochę męska. Koścista, z silną szczęką, dużymi ustami, nosem. Mam wszędzie wystające żyły, zwłaszcza latem.
Mam chłopaka i żyje nam się normalnie. Nie jest to raczej związek na całe życie, ale nie mamy problemów. Akceptuje mnie i nie przeszkadza mu moja męska aparycja.
Często jestem mylona z chłopakiem w miejscach publicznych. Nie byłam zła. Irytowało mnie to, ale nie dziwiłam się tym ludziom.
Co jest anonimowe? 2 lata temu weszłam na chat randkowy i wysłałam kilka swoich zdjęć, podając się za chłopaka. Robię zdjęcia topless - z reguły od pasa w górę, przeważnie do ust oraz zdjęcia całej sylwetki w lustrze, w łazience na siłowni. Mój problem jest taki, że piszę z ludźmi z takich chatów minimum kilka razy w tygodniu albo na GG, na różnych forach. Tylko to daje mi satysfakcję seksualną. Wreszcie czuję, że komuś odpowiada moje ciało i to jak wyglądam. Z niektórymi utrzymuję stały kontakt, ale nikt nie wie, kim jestem.
Dzisiaj rano byłem w sądzie na sprawie spadkowej. Przez pomyłkę do sędziego zamiast “Wysoki Sądzie” zwróciłem się “Wasza Wysokość”.
Mam mały sekret - a mianowicie sponsora.
Jestem studentką medycyny, a jakoś tak się złożyło, że potrzebowałam dorobić do stypendium jakieś parę stówek. No wiecie - ten, kto studiował lekarski, pewnie wie, jak dużo jest tam bogatych dzieciaków, a ci mniej zamożni bardzo odstają od grupy. Rozważałam pracę w maku, udzielanie korepetycji, bycie opiekunką do dzieci, lecz stwierdziłam, że wynagrodzenie, które mogłabym za taką pracę otrzymać byłoby niewspółmierne do mojego cennego czasu, którego (jak się domyślacie) studenci leku nie mają zbyt wiele :)
W mojej grupie "uczy się'' również pewna dziewczyna, z którą się kolegujemy. Gdy zapytałam ją o sposoby na szybkie zarobienie kasy małym kosztem, zasugerowała mi pójście w jej ślady - zostanie cichodajką. Zgodziłam się. Pomogła znaleźć mi tatuśka, wprowadziła mnie w ten "światek''.
Bardzo mi się podobało. Sponsor nie był zbyt nachalny, za to mnie rozpieszczał. Drogie prezenty, kolacje, na brak pieniędzy nie narzekałam. Ale co w tym anonimowego?
Odpowiedź jest prosta: od paru miesięcy mam chłopaka. Jest nam bardzo dobrze, czuję, że to coś poważnego, lecz jak można się spodziewać - on o niczym nie wie. Udało mi się utrzymać mój "sekrecik'' w tajemnicy, jednak coraz trudniej mi to idzie. Strasznie ciąży mi to na sumieniu, ale nie mogę zostawić mojego sponsora. Nie po tym, co dla mnie zrobił. Pokazał mi życie na innym poziome, wydał na mnie kupę kasy.
Nie przyszłam tutaj prosić o radę. Chciałam się tylko wyżalić. Nie chcę nawet myśleć co się stanie, jeśli mu kiedyś o tym powiem. Bardzo go kocham i mi na nim zależy. Jednocześnie nie dam rady dłużej tego ukrywać.
To było dawno temu, kupowałam swojego pierwszego iPoda. Niewielki, pojemny, do słuchania muzyki, mógł pomieścić ileś tam płyt - coś w sam raz dla mnie :)
Ponieważ kosztował swoje, poprosiłam pana sprzedającego (chociaż pewnie może konsultanta) o wyjaśnienie jak to działa. Pan wyjaśniał o procesie zgrywania i w pewnym momencie dotarł do przepustowości kabla? wtyczki? nie pytajcie ;) Chcąc zobrazować problem, wybrał określenie "wąskie gardło" - a przynajmniej myślał, że wybrał. Niestety tok myślenia poszedł po swojemu i pan powiedział "głębokie gardło".
Początkowo nie zwróciłam na to uwagi, ale po kilku sekundach spytałam:
- Pan miał chyba na myśli: wąskie gardło?
- ...a co ja takiego powiedziałem?? - pan wyraźnie spanikował.
Dotarła do mnie niezręczność sytuacji, więc już nie drążyłam:
- ...a zresztą nieważne, to o czym mówiliśmy? ;)
Pan dokończył transakcję ze mną z mocno czerwonymi policzkami i potem na twarzy.
Jeśli jest chociaż cień szansy, że Pan z nieistniejącego już punktu przy Placu Politechniki to czyta - pozdrawiam :) właśnie znalazłam tego iPoda podczas ostatnich porządków.
Pewnego wieczoru, gdy miałem jakieś 9 - 10 lat, moczyłem się w wannie i zastanawiałem nad istnieniem wszechwiedzącego, wszechwidzącego Boga. Postanowiłem go przetestować zwracając się do niego: "Panie Boże, jeżeli istniejesz, proszę daj mi jakiś znak" i w tym momencie moja babcia będąca w kuchni krzyknęła "O Boże!". Nieźle mnie to przeraziło, bo zakładałem, że Boga nie ma. Zrozumiałem, że otrzymałem znak od Niego i od tej pory będę musiał co niedziela chodzić do kościoła i przestrzegać tego, co mówi ksiądz i katechetka. Jednak gdy wyszedłem z kąpieli okazało się, że babcia krzyknęła, bo moja kocica nasrała za lodówkę rzadką kupą.
Teoria ewolucji, zdobycze rewolucji naukowej i całego humanizmu, filozofia zachodniego świata, prawda o krwawych wojnach religijnych? Nie. To był moment, który ostatecznie zdecydował, że stałem się ateistą.
Dodaj anonimowe wyznanie
