Zawsze zastanawiało mnie, czy wróżki serio potrafią przewidywać przyszłość i wszystko wiedzą. Jest tyle programów w tv i dzwonią ludzie, a te ich przepowiednie się zgadzają, bo potwierdzają to na antenie. Wiele razy to słyszałam, ale spodziewałam się, że każdemu mówią podobne rzeczy i dlatego jakoś to wszystko dalej funkcjonuje.
Pewnego dnia pomyślałam sobie, że pójdę do wróżki z mojego miasta i zobaczę z ciekawości, czy mi się to sprawdzi i czy dowiem się o swoim życiu czegoś nowego. Nie pokazałam jej dowodu ani nic, przyszłam sama, ubrana zwyczajnie, nie miałam obrączki. Widziałyśmy się pierwszy raz. Nie mogła mnie znaleźć w necie, bo profil na Fb mam zablokowany. Niemożliwe, żeby mnie znała, umówiłam się telefonicznie podając swoje nazwisko i drugie imię, którym się nie posługuję. Bardzo to dziwne, ale widziała o moim mężu, o jego zmianie pracy, o ciąży najlepszej przyjaciółki. Wiedziała nawet, że moi rodzice niedawno mieli remont w domu i że mama nie jest zadowolona z mebli. Nie wiem, naprawdę nie wiem jak to się stało, że o tym wszystkim wiedziała. Niczego jej nie sugerowałam. Siedziałam tam i nic, nawet głową nie kiwałam. Ona w trakcie tych „przepowiedni” nie patrzyła mi na twarz, tylko w rękę, więc jakby ciężko byłoby jej zaobserwować moją mimikę.
Zawsze myślałam, że wróżki to ściema, ale teraz trochę się przestraszyłam i zaczynam się zastanawiać, jak to wszystko było możliwe.
Jestem facetem, zbliżam się do 30. Całkiem przystojny, zadbany, skończone studia, dobra praca, samochód, wypady na narty, grill, piweczko ze znajomymi. Każdego szanuję, staram się być dżentelmenem. Nie palę, piję okazjonalnie. Wszystko fajnie, ale kiedy chcę się umówić z jakąś kobietą na randkę lub przenieść znajomość na te "związkowe" tory - wszystko idzie w drobny mak. Internetowe portale randkowe też są niewypałem. Mam niedosłuch od urodzenia i noszę aparaty słuchowe. Za każdym razem słyszę ten sam tekst: "Jesteś fajnym facetem, ale... Nie martw się, znajdziesz dziewczynę, która cię pokocha". Możecie tą kasetę przewinąć 1000 razy.
W międzyczasie widzisz Sebixa, w 20-letnim gruzie spawanym z dwóch. Pet w gębie, żółte zęby, dorobi parę groszy dorywczo i sobie "zapina" panienkę na tylnym siedzeniu. Gdzie indziej facet bije kobietę, ale ona z nim dalej jest. Znowu słyszę o sytuacji z okolicy, kobieta pracuje, wychowuje dzieci, zajmuje się domem, a facet ma wywalone na wszystko, nie pracuje, chleje. Albo jeszcze gorzej, bije kobietę. Są też tacy, co po zaliczeniu panny zostawiają ją, co gorsza, bywa, że z dzieckiem (co jest dla mnie skrajną nieodpowiedzialnością i skurwysyństwem).
Czasem się zastanawiam, czy rzeczywiście warto być dobrym, pracować nad sobą, swoim charakterem i innymi aspektami. Może gdzieś popełniłem błąd? Może rzeczywiście zamiast starać się poznać kobietę, być szarmanckim, pójść na randkę, stworzyć związek, pojechać gdzieś razem, mieć wspólne plany, rozmowy, zaręczyny, ślub, dzieci, seks i wszystko co się wiąże z byciem razem, to może dzisiaj lepiej być takim zimnym sukinsynem, który bierze, pociupcia i zostawi jak zużytą zabawkę?
Jesteś ambitny, realizujesz się zawodowo, masz zainteresowania, a i tak jak przychodzi co do czego, to w sprawach związkowych jesteś u dziewczyn ostatni w kolejce. To boli. Zaczynam tracić wiarę w to wszystko.
Niestety, ale będę samotna. Zaczęło się od tego, gdy w wieku 18 lat poszłam sama na imprezę. Świetnie się bawiłam, jednak jakiś koleś wrzucił mi coś do drinka i... zrobił ze mną co chciał. Niewiele z tego pamiętam. Chodziłam do psychologa, psychiatry, brałam leki, rozmowy i nic, również składałam zeznania na policję i złapali sprawcę. Jednak ten strach dalej nie mijał.
W wieku 29 lat poznałam chłopaka o imieniu Karol. Chodziliśmy parę lat, jednak problem był taki, że od tamtego wydarzenia boję się zbliżeń - nawet pocałunek był dla mnie straszny. On długo czekał specjalnie dla mnie, ja jednak wiedziałam, że to nie przetrwa - jak się okazało, zerwał ze mną po 5 latach związku.
Teraz mam 38 lat i dzisiaj uświadomiłam sobie, że najprawdopodobniej już nigdy nie założę rodziny. Mam dobrą pracę, dom, lecz ten cholerny strach przed zbliżeniami wszystko niszczy. Pomimo tego, że od tego zajścia minęło 20 lat. Dalej czuję obrzydzenie, gdy chłopak chce mnie przytulić.
Dziewczyny, uważajcie na siebie, ponieważ jeden błąd może zniszczyć wam całe życie.
Mieszkam w kamienicy. Któregoś dnia zapchały się rury w toalecie.
Na wyższym poziomie woda nie chciała spływać. Wszyscy sąsiedzi najpierw próbowali przepchać zator domestosem, kretem. Nic nie pomagało, a ponieważ bez muszli nie da się żyć, zdecydowaliśmy o wezwaniu prawdziwego specjalisty. Facet przyjechał, uruchomił żmijkę i przepychał z dwie godziny, ale bez skutku. Wezwał swojego kolegę i we dwóch stwierdzili, że muszą na moim poziomie wyciągnąć zator z rury. Wyjścia nie było, wspólnota miała zapłacić za remont, więc stwierdziłam, że dobra, kujemy. Jeden gość z góry pchał, drugi na dole miał wyciągnąć winowajcę.
W pewnym momencie hydraulik wyciągnął jakiegoś potwora z rury. Smród okropny, widok okrutny. Popatrzyliśmy na siebie i obydwoje zwymiotowaliśmy, ja do wanny, mężczyzna do zlewu. Po głębszej analizie i oględzinach okazało się, że to ciało kota, przeżarte przez domową chemię.
Zrobiła się okropna awantura, chciałam wiedzieć co za świr spuszcza w WC kota. Okazało się, że sąsiad z 3 piętra (mieszkam na 1) wynajmował mieszkanie studentom. Jedna z dziewczyn przywiozła ze wsi małego kota, kot po 3-4 miesiącach zdechł. Gdy chciała się go pozbyć okazało się, że w mieście nie można zakopać zwierzaka ot tak w ogródku, jak robili to jej przodkowie od lat. Należało oddać zwierzę do utylizacji i jeszcze za to zapłacić. Zaradna studentka początkowo chciała wywalić zwierzaka do śmieci, ale nie chciało jej się iść, bo była zmęczona (tak sie tłumaczyła), więc wrzuciła kota do muszli. Przepchała jakoś biedaka, ale niestety utknął miedzy piętrami.
Sąsiad musiał zapłacić za remont (po groźbach o nagłośnieniu sprawy), bo dziewczyny nie miały umowy najmu i nie poczuwały się do odpowiedzialności.
W ramach zemsty zgłosiłam do urzędu, że wynajmuje mieszkanie bez odprowadzenia podatków. Z hydraulikiem poszłam na piwo i nawet przez chwilę coś tam było, ale zdechło jak ten kot.
Tydzień temu urodziłam moją drugą córkę. Starsza córka Hania, która ma 3 latka, została w domu pod opieką babci. Kiedy w końcu przyjechaliśmy ze szpitala do domu, Hania popatrzyła na płaczące niemowlę w nosidełku, skrzywiła się i powiedziała "Możemy to trzymać w piwnicy?".
Parę lat temu poszłam na randkę z Krzyśkiem - wyjątkowo przystojnym chłopakiem, przy którym czułam się wręcz niekomfortowo onieśmielona.
Zaprosił mnie do restauracji. Po pysznym obiedzie kelnerka przyniosła nam kartę deserów. Uznałam, że zabawnie będzie zamówić zestaw lodowy o nazwie „Mokry sen dziewicy”. Wzięłam to w ciemno, nawet nie czytając co to danie zawiera. Dowiedziałam się dopiero, kiedy talerz trafił na stół. I tak też dostałam surowego banana wepchniętego między dwie kulki lodów. Do tego „zestawu” celowo nie było dołączonej łyżeczki.
Tak. Byłam czerwona ze wstydu, ale ku radości mojego randkowego partnera, zjadłam to bez używania rąk. W sumie dzięki tej „wpadce” przełamałam nieśmiałość, co bardzo pomogło w dalszym rozwoju naszej relacji. Dziś Krzysiek jest moim mężem.
Byłam na komunii kuzyna. Podczas rozmowy z wujkiem doszliśmy do wniosku, że na każdej komunii ktoś zalicza tak zwaną wtopę. Stojąc w kościele dokładnie obserwowaliśmy co się będzie działo. Mojemu kuzynowi poszło gładko - przyjął komunię, wrócił do ławki, nic nadzwyczajnego. Jako że była to sama końcówka, pomyślałam, że w tym roku obejdzie się bez niczego.
Wtedy właśnie była nasza kolej. Podeszłam przed ołtarz, uklęknęłam, zawsze biorę na ręce tak więc i tym razem wystawiłam je przed siebie. Ksiądz zatrzymał się z hostią w połowie drogi do moich ust i czekał. Byłam zdezorientowana, bo nigdy nie zdarzyła mi się taka sytuacja, tak więc pokręciłam głową i spojrzałam na swoje dłonie. Dalej nic. Uparcie stał i czekał. Znowu pokręciłam głową, a wtedy on powiedział głośno "NA KOLANACH TO DO BUZI". Należy dodać, że organy w tym momencie przestały grać i usłyszała to dość spora grupa osób. Byłam w szoku, przyjęłam ją szybko i odeszłam.
Wychodząc z kościoła zauważyłam na placu moją rodzinę z klaszczącym wujkiem pośrodku krzyczącym do mnie "w tym roku to byłaś ty".
Rolnictwo Według Wikipedii dział gospodarki, którego głównym zadaniem jest dostarczenie płodów rolnych. Ten dział gospodarki całkowicie zdominował moje życie.
Od urodzenia mieszkam na wsi. Mała wioska niemająca nic wspólnego ze wsiami pokazywanymi w serialach telewizyjnych. Nie mamy lasu, jeziora, świeżego powietrza. Sąsiedzi nie są w stosunku do siebie mili i uprzejmi. Każdy dzień jest zdominowany przez prace. Każdy. Nie ma że weekend czy święto. Nawet zimą jest co robić i piszę to ja osoba, której rodzina prowadzi średniej wielkości gospodarstwo. Dużo warzyw, dużo zboża, trochę zwierząt. Praca.
Pomimo że jestem od dawna pełnoletnia i dawno ukończyłam szkołę, nie mogę iść nigdzie pracować jedynie w gospodarstwie przy warzywach i zwierzętach. Wkurza mnie to niemiłosiernie. Od świtu do nocy praca. Z moją rodziną, która mnie strasznie irytuje.
Nikt nie rozumie, że nie lubię tego robić, grzebać w ziemi, babrać się w klejących od oprysku warzywach. Nie ma mowy o chorowaniu. Choćby bolało cię najgorszym bólem świata, choćbyś miał 40 stopni gorączki bierzesz antybiotyk i o 4 rano widzimy się na polu. Chcesz gdzieś wyjechać np. na wczasy?
Latem jest najwięcej pracy, święta trzeba spędzić ze stryjenką Halinką, pojedziesz w niedzielę wieczorem na kebaba i ci wystarczy wyjazdów na dwa tygodnie. Ewentualnie pojedziesz w tygodniu na rynek czy opłacić rachunki na poczcie. Gdy po wakacjach wracałam do szkoły, nauczyciele nawet nie pytali się mnie, gdzie byłam na wczasach, bo wiadomo było, że nigdzie. Nie mam na razie perspektyw, by opuścić wieś i rodzinne gospodarstwo.
Z jednej strony ani trochę mnie to nie interesuje, z drugiej dopadają mnie wyrzuty sumienia czy rodzina poradzi sobie z jednym pracownikiem mniej. Nigdy się nie dostosuję, ale chyba już się pogodziłam z tym, jak jest.
Czasem tylko zazdroszczę, jak widzę na facebooku, że moi znajomi wyjechali, chociażby nad jezioro na kilka dni.
Dziewczyna, którą kochałem wyszła za mąż za innego faceta. To było straszne...
Na szczęście obudziłem się i zobaczyłem, że nadal leży obok, wstałem. Poszedłem do łazienki, pochyliłem się nad umywalką, odkręciłem zimną wodę, nabrałem ją w dłonie i przemyłem twarz, podniosłem wzrok i w lustrze zobaczyłem rozmazaną twarz, twarz tego faceta! Pomyślałem że przecież ja nie jestem nim i wystraszyłem się tak bardzo że... obudziłem się naprawdę. W pustym od ponad roku łóżku, obok mnie leżała tylko kołdra i nieużywana poduszka.
Moja dziewczyna wyszła za tamtego faceta, takie sny i noce niszczą moją psychikę... A ja nadal kocham tylko ją - tę, która teraz śpi (albo co gorsza nie) z innym...
Jak byłem mały i korzystałem z nocnika, to mama dawała mi papier toaletowy i mówiąc coś w rodzaju "Dam ci trochę prywatności" wychodziła z łazienki. Zrozumiałem to tak, że "prywatność" to właśnie papier toaletowy.
Pewien czas później, gdy już korzystałem normalnie z WC i akurat skończył się papier, siedziałem raz na klopie przez 15 minut drąc się "Potrzebuję prywatności! Nie ma prywatności!".
Dodaj anonimowe wyznanie
