Jakieś 10 lat temu, gdy miałam może 15 lat, byłam z przyjaciółką nazwijmy ją Ola na mieście, dodając Ola miała okres i no jak to czasem bywa, zapomniała ze sobą wziąć podpasek.
My takie zdesperowane byłyśmy na rynku tego miasta i podchodziłyśmy do randomowych pań z pytaniem "Dzień dobry, mamy pytanie czy ma pani czasem podpaskę". Misja ta nie zakończyła się sukcesem.
Idziemy dalej, nie wiemy co robić czy kupić (ale to trzeba z całym opakowaniem chodzić), czy się dalej pytać (ale wyjdziemy na pokręcone).
W końcu zrezygnowane poszłyśmy do sklepu kupić paczkę jednak stając przy tych podpaskach wpadłam na genialny pomysł, żeby otworzyć opakowanie i zabrać jedną podpaskę i tak oto stałyśmy się złodziejami jednej podpaski.
Jako dziecko w wieku 7-13 lat byłam potężnym grubaskiem, żyłam codziennie z docinkami i wyzwiskami od rówieśników I co poniektórych starszych osób.
Jak miałam 13 lat, coś pękło, ogarnęłam się, ćwiczenia i BULIMIA. Od 13 lat wyglądam nienagannie. Co w tym anonimowego? A no to, że nikt nie wie, że ja będąc typową sportsmenką, układającą diety treningi dla innych ludzi z wiecznie uśmiechnięta twarzą, wracam do domu i głodzę się i czasem wymiotuję, bo boję się przytyć chociaż gram.
W domu jestem kłębkiem nerwów. Panicznie boję się oceny mojej sylwetki. Porównuję się do innych. Wykańcza mnie to psychicznie. Mimo, że nie mam teoretycznie co poprawiać to spędzam sobie sen z powiek jak coś poprawić, żeby nikt nie mógł mnie skrytykować. Męczę swojego faceta, że jestem brzydka itd., nie mam pojęcia ile wytrzyma ze mną, bo przez to, że mam niską samoocenę, potrafię być chorobliwie zazdrosna i szukać na siłę problemu, mimo to, że to ja mam ogromne powodzenie i zainteresowanie swoją osobą. Wiem, że jestem chora.
Piszę to ku przestrodze, że czasem głupi komentarz, w stronę kogoś, potrafi niszczyć życie w przyszłości tej osoby. Mimo wizyt u psychologa, nie widzę szans, żeby normalnie żyć, za bardzo boję się.
Moja katechetka postawiła sobie za cel "nawrócenie" mnie.
Jakby, na początku nie miałam pojęcia czy się śmiać czy płakać. Tak, słucham ciężkiej muzyki, ubieram się na czarno itd. Ostatnio dowiedziałam się że nawet krążą plotki o tym że jestem homoseksualna, co może być prawda bo naprawdę lubię dziewczyny (w TYM znaczniu). I od tego się zaczęło...
Jak tylko o tym usłyszała zaczęła mi mocno obniżać oceny, oczywiście bezpodstawnie patrząc na PSO. Jako że to mnie nie ruszyło bo tak szczerze uważam że oceny nie zawsze idealnie odwzorowują poziom wiedzy i ogólnie - nie zależy mi, po prostu, zaczęła wytykać moje największe kompleksy związane z wyglądem. Przy całej klasie. Na każdej lekcji.
A to że noszę krzyżyk nie w te stronę (naszyjnik), a to że mam parę kilogramów za dużo, a to że mam coś nie fajnego na ręce (blizny po samookaleczaniach).
Pewnego dnia szlag mnie trafił. Nagrałam ją mimo surowego zakazu, pokazałam nagranie najpierw rodzicom, a później dyrektorce naszej szkoły.
Sprawa trafiła do kuratorium, mam nadzieję że więcej nie zobaczę jej w żadnej szkole, ponieważ to naprawdę nie jest przyjemne, a znając życie nie byłam jedyna. Rok temu dziewczyna z mojej klasy odebrała sobie życie, mam tylko nadzieję że to nie z jej powodu.
Mojemu młodszemu bratu zepsuł mu się telefon, więc poszedł z nim do serwisu. Wzięli mu ten telefon do naprawy. Po kilku dniach zadzwonili że gotowy. Odebrał więc telefon i zauważył że strasznie porysowany i w ogóle w kiepskim stanie jest (a jego telefon cały czas był w etui więc po dwóch latach użytkowania wyglądał jak nowy).
Zaczął wykłócać ze sprzedawcą, ale nic nie wskórał i poszedł do domu. Jeszcze po drodze zauważył samochód na sprzedaż, fajne BMW. Oglądał sobie samochód (środek przez szybę) gdy przegoniło go dwóch typów - właściciele samochodu. Tylko szybkie nogi uratowały go przed kolejnymi kłopotami. Biedaczysko się rozpłakał w domu, aż mi się go żal zrobiło.
Poszłam więc do tego serwisu. Po drodze minęłam się z tymi od BMW, chyba akurat kebab jedli. Już za rogiem zadzwoniłam na numer z szyby BMW i umówiłam się na oglądanie samochodu - "Bo ja chciałam mojemu misiaczkowi niespodziankę zrobić". Chętnie się zgodzili na spotkanie. Umówiłam się więc z nimi pod serwisem telefonów i poszłam na kawę. Gdy wchodziłam do tego serwisu samochód już tam czekał chwilę i goście wyglądali na wkurzonych.
Spytałam sprzedawcy czy byłby skłonny oddać mi prawdziwy telefon brata czy może mój "Misiaczek" ma przyjść zapytać - to mówiąc wskazałam na stojącego na zewnątrz wkurzonego gościa od beemki. Chyba ten widok wywarł na serwisancie spore wrażenie bo oddał bez słowa i nawet nie chciał żadnej kasy za naprawę. Ani nawet o telefon który dał wcześniej bratu nie zapytał. Teraz myślę sobie że trochę to było ryzykowne ale cóż... należało się im wszystkim.
Moja córka była najbardziej rozpieszczonym dzieckiem świata. Wychowywałem ją sam, żona zmarła, gdy mała miała 6 lat. Od tego czasu szliśmy przez świat tylko we dwoje, a Nela dostała w życiu wszystko, czego zapragnęła. Nigdy niczego jej nie odmówiłem, nigdy niczego jej nie zabroniłem.
Mimo to moja córka była bardzo dojrzała, szybko dorosła i się usamodzielniła. Zaraz po szkole średniej wyjechała na studia za granicę, nie chciała nawet ode mnie pieniędzy, chciała iść sama do pracy i zarobić, choć oczywiście ja i tak co miesiąc wysyłałem jej ile mogłem, sobie zostawiałem tylko tyle, by wystarczyło mi na opłaty i jedzenie.
Teraz Nela ma 27 lat, prowadzi w Anglii własną firmę, jest niesamowicie inteligentną buisnesswoman. Ze względu na pracę odwiedza mnie tylko dwa razy w roku, dodatkowo raz w roku ja jadę do niej. Mógłbym częściej, ale nie jestem w stanie.
Nikt nie wie, że nie potrafię pogodzić się z tym, że moja córka sama sobie radzi w życiu i już mnie nie potrzebuje, że sypia z mężczyznami, że pije alkohol, że sama płaci za swoje rachunki, że ma prawo jazdy i jest dobrym kierowcą, że sama zapisuje się do dentysty.
Za każdym razem, gdy przyjeżdża i widzę jak się zmienia, poważnieje, pięknieje, jest coraz mądrzejsza, moje serce powoli umiera.
Nie radzę sobie z tym.
Każdej nocy płaczę i tęsknię za moją małą córeczką, która przybiegała do mnie, gdy upadła i rozbiła sobie kolano, zrywała dla mnie polne kwiaty i malowała laurki na dzień ojca.
Jednocześnie z całych sił wspieram ją w tym co robi, jestem z niej dumny i cieszę się, że spełnia swoje marzenia.
Wiem, że tak wygląda życie, nigdy nie próbowałem jej powstrzymać przed robieniem tego, czego pragnie, ale w głębi siebie nie umiem tego zaakceptować.
Moim największym sekretem jest to, że często mam myśli, że byłoby lepiej, gdyby Nela umarła jako dziecko. W ten sposób na zawsze zachowałaby swoją niewinność, a ja zapamiętałbym ją jaką małą dziewczynkę. Jej śmierć bolałaby mnie mniej, niż to uczucie, które mi towarzyszy - że straciłem dziecko, choć ono wciąż żyje.
Może niektórzy stwierdzą, że to co napiszę jest głupie, ale jest coś, czego się wstydzę. Mianowicie będąc osobą, która ma na karku 36 lat, nie miałam jeszcze chłopaka. Może nie jestem miss świata czy jakąś wybitną paskudą, ale jakoś tak wyszło, że po dzień dzisiejszy jestem sama. Już nawet się do tego przyzwyczaiłam. Żaden z moich znajomych o tym nie wie, dlatego iż jak już napisałam się tego wstydzę, ale również boję się, że zostanę wyśmiana. Dodatkowo przez to, że do tej pory nie miałam chłopaka, nie chcę się spotykać z jakimkolwiek.
Wiem, że to może być głupie i mogę iść złym tokiem myślenia, ale niestety tego nie zmienię. Jeszcze tym bardziej, że są czasy takie jakie są.
Za wszystkie komentarze otuchy dziękuję.
Pozdrawiam.
Pracuję w sklepie zoologicznym. Wczoraj przyszła kobieta z psem rasy Shiba Inu, czyli takim jak sławny Pieseł. Stanęła przy regale z karmami, a pies grzecznie siedział koło niej. Przyszedł kolejny klient, chłopak koło 16 lat. Jak tylko zauważył tego psa to przystanął, zaczął mu się przyglądać, po czym podszedł do niego i zaczął nawijać do psa “Pieseł wow, uszanowanko, taki zoologiczny, taka karma, wow, uszanowanko…”.
Pies wydawał się zadowolony że ktoś do niego gada, ale kobieta zrobiła przerażoną minę i prawie biegiem uciekła ze sklepu.
Trudno mi o tym mówić, ale... zostałam sprzedana do burdelu (jeżeli nie wierzysz, przewiń).
Pewnie zastanawiacie się, jak? A no tak, że w internecie zobaczyłam ogłoszenie o pracę. W Norwegii, na truskawkach, oczywiście na czarno. Ja, jako dziewczyna po pierwszym roku studiów, chciałam dorobić sobie w wakacje, więc się zgodziłam.
Przyjechałam na miejsce zbiórki tydzień później.
Wcześniej chcieli zrobić jakieś badania sprawności fizycznej i ogólnej kondycji, zdrowia i w ogóle. Powiedzieli, że dziewczyny, które przejdą wszystko pomyślnie, przejdą do kolejnego pomieszczenia na podpisanie jakiejś zgody na transport czy coś, a te, które nie przejdą, cofną się do domu. Wreszcie nadeszła moja kolej. Weszłam do gabinetu. Zostałam spytana o dane, które, oczywiście, podałam. Później przyszedł "lekarz". Kazał rozebrać mi się do bielizny. Byłam zdziwiona, ale zrobiłam to.
Później pół godziny badał moje mięśnie, żołądek, wątrobę i takie tam. Po tym czasie kazał mi przejść do następnego pokoju. Uradowana, że jadę, weszłam. Wtedy ten mężczyzna zamknął drzwi na zamek i kazał rozebrać mi się do naga. Spytałam się, czy to badanie jest potrzebne, a on uśmiechnął się i odpowiedział, że tak. Zależało mi na tej pracy, więc zrobiłam to i położyłam się na fotelu do badań. Wtedy się zaczęło. Do sali weszło dwóch mężczyzn, obezwładniło mnie i przypięło do fotela.
Wtedy mężczyzna podający się za lekarza zaczął wsadzać m palec w wiadome miejsce i czekać, aż wytrysnę, aby to, co z wiadomego miejsca się wydobyło, dać na tackę. Później, w kajdanach przeprowadzono mnie do jakiejś furgonetki. Jechaliśmy parę godzin. Potem wysadzono nas w jakimś nieznanym mieście. Wprowadzono nas do osobnych pomieszczeń, kazano nam się ubrać w koronkowe halki sięgające do pępka, leżeć z rozwartymi nogami na łóżku.
Nacięto nam prawe udo, i powiedziano, że jeżeli będziemy protestować, na naszych nogach pojawi się więcej nacięć.
I tak leżałam. Gwałcona, wylizywana, macana. Przez rok. Pewnego dnia przyszła do nas policja, wyprowadzając nas wszystkie (a było nas około 30) z tego okropnego miejsca.
To było rok temu, do teraz boję się zatrudnić gdziekolwiek czy pójść do lekarza, co dopiero ginekologa. Pozdrawiam wszystkich z podobnymi przeżyciami.
Moja żona, Ala, nie jest zbyt atrakcyjną kobietą. Ma nadwagę, problemy z cerą, wypadające włosy. Nie jestem ślepy, widzę to, zresztą i słyszę od niej narzekania każdego dnia, ale uważam, że wygląd nie jest najważniejszy, kocham ją taką, jaką jest.
Ala ma też przyjaciółkę, piękną i seksowną Laurę. Jeśli ktoś kiedykolwiek zastanawiał się, czy istnieje kobieta idealna, to ona jest tego najlepszym przykładem. Poza wyglądem ma też wyjątkową charyzmę, poczucie humoru i klasę, do tego jest inteligentna i świetnie gotuje. Nie znam faceta w naszym otoczeniu, który by jej nie pragnął.
Nigdy w życiu nie zdradziłem mojej żony, nie w sensie fizycznym, ale mam problem, z którym już sobie nie radzę. Moje ciało i umysł nie chcą słuchać rozumu. Gdy tylko Laura pojawia się w zasięgu mojego wzroku, jestem gotowy. Hormony buzują, wielokrotnie musiałem wychodzić w jej obecności do łazienki, by sobie ulżyć. Często miewam z nią sny erotyczne, a podczas seksu z żoną przed oczami mam jej najlepszą przyjaciółkę.
Nie chcę tego, nienawidzę się z tego powodu, ale nic na to nie poradzę. Nie potrafię zapanować nad swoim ciałem, snami, wizjami, które ciągle pojawiają się w mojej głowie.
Chciałbym, by Laura zniknęła z naszego życia. Wiem, że to jedyny sposób, bym nie zdradzał wciąż mojej żony psychicznie. Ale byłbym strasznym egoistą, gdybym powiedział o tym Ali. Dziewczyny przyjaźnią się od dziecka, razem dorastały, mieszkały na studiach, teraz Laura mieszka niedaleko nas. Jest jedyną przyjaciółką mojej żony, są dla siebie jak siostry. Razem jeździmy na wakacje, spędzamy święta, sylwestra, urodziny, Laura była świadkiem na naszym ślubie.
A ja muszę ją znosić tak blisko mnie - w bikini na plaży, w krótkiej spódniczce, a nawet w zwykłych dresach i bez makijażu, bo i tak wygląda idealnie.
Nie radzę sobie z tym coraz bardziej. Nie powiem o niczym żonie, bo wiem jak bardzo by ją to zraniło.
Czasem mam wrażenie, że Laura wie jak na mnie działa, ale nigdy nie zrobiła nic niestosownego, wręcz stara się nie zostawać ze mną sam na sam, nigdy nie podchodzi zbyt blisko, do zdjęć zawsze ustawia się jak najdalej mnie, tak samo gdy siedzimy przy stole. Jestem jej za to wdzięczny, a jednocześnie przerażony tym, co mógłbym zrobić, gdybym został z nią sam na sam, a ona choćby małym gestem pokazała mi, że jest mną zainteresowana.
Wiem, że byłbym zdolny zdradzić żonę, czuję się z tego powodu jak śmieć i nie wiem już co robić.
Byłam ostatnio na imprezie w damskim gronie, gdzie poznałam dziewczynę imieniem Ewa. Bardzo dobrze nam się gadało, więc leciał jeden drink za drugim. Dowiedziałam się wielu rzeczy o Ewie, między innymi tego że pracuje na stacji benzynowej i że trzy miesiące temu rzucił ją chłopak, z którym była ponad dwa lata.
W pewnym momencie zobaczyła zdjęcie mojego chłopaka na tapecie i powiedziała że go kojarzy, lecz nie pamięta skąd. Pokazałam jej więc inne zdjęcie (notabene zrobione podczas naszej pół-rocznicy) i wówczas jej się rozjaśniło. Wypiła kolejnego drinka i wyznała mi, że mi zazdrości życia erotycznego. Mojego chłopaka kojarzy ponieważ notorycznie kupuje u niej prezerwatywy.
A ja jestem dziewicą.
Dodaj anonimowe wyznanie
