Pierwszy raz zakochałem się w dziewczynie jak byłem w podstawówce. Ona była oczywiście najładniejszą i najpopularniejszą dziewczyną w klasie, a ja... no wręcz przeciwnie. Od małego miałem też (i mam nadal) problemy żołądkowe co wiąże się z częstymi gazami.
Wymyśliłem plan na zdobycie wybranki mojego serca. Zawsze jak miałem ochotę pierdnąć to starałem się to zrobić koło niej. Plan polegał na tym, że inni będą myśleli że to ona i przestaną ją lubić. I wtedy jak już nikt się nie będzie nią interesował to pozostanę jej tylko ja.
Jeżeli ktoś jest ciekawy, czy metoda zadziałała, to odpowiedź brzmi... nie.
Od zawsze byłem nieśmiały i mało towarzyski w nawiązywaniu relacji z innymi osobami, a w szczególności do kobiet. Będąc nastolatkiem mogłem tylko pomarzyć o dziewczynach niestety. W domu poza rodzicami mieszkała z nami moja starsza parę lat siostra i chcąc nie chcąc widywałem ją w bieliźnie.
Jako że miałem wiek kiedy zaczynały buzować mi hormony zacząłem ją podglądać. Mimo, że była moją siostrą zaczęła mnie pociągać seksualnie ,co było spowodowane brakiem relacji z kobietami, a na dodatek przez przypadek (potrzebowałem jej laptopa) natknąłem się na jej prywatne zdjęcia, które były bardzo wyzywające. Zdarzyła się również sytuacja,w której nakryła mnie parę razy na wąchaniu jej majtek i wyzwała mnie od zboczeńców. Wiem, że postępowałem źle, ale było to silniejsze ode mnie.
Po paru latach jakiś czas temu będąc nietrzeźwym i po używkach, zacząłem wypisywać jej nieprzyzwoite wiadomości, przez co strasznie się na mnie zdenerwowała. Zdaję sobie sprawę, że jest to chore z mojej strony podniecać się własną siostrą i pora chyba na psychologa. Nie mam zamiaru szukać usprawiedliwienia dla siebie, że to wina alkoholu i używek. Siostry również nie chcę obwiniać o parę sytuacji, które miały na to wpływ. Musiałem napisać to anonimowe wyznanie i się wygadać.
Uwaga, to będzie obrzydliwe. Muszę się jednak, anonimowo, wygadać z największej, najbardziej obleśnej wtopy, jaka kiedykolwiek mi się przydarzyła.
Miałam jakieś 6 lat i byłam bardzo gapowatą, małą dziewczynką, która niedawno poznała tajniki… podcierania sobie tyłka. Tego dnia byłam już bardzo zmęczona po wielogodzinnych ogrodowych harcach z moimi rówieśnikami. Przycisnęła mnie dwójka, więc pognałam do ubikacji. Po skończonej czynności, kiedy właśnie pucowałam sobie kuper makulaturą w rolce, przydarzyło mi się gigantyczne kichnięcie i, no cóż – z nosa wyleciał wielki smark.
Z roztargnienia wytarłam mój kinol papierem, który miałam w rączce. Dokładnie tym, którym przed momentem wyczyściłam sobie tyłek.
Ostatnio nie układało mi się z moją dziewczyną. Wczoraj wieczorem mój kumpel się narąbał i wyznał mi, że się z nią dwa tygodnie temu przespał. Swoją pełną skruchy przemowę zakończył słowami "No ale chociaż dobrze że to byłem ja, a nie jakiś przypadkowy dupek".
Mam 30 lat i jestem prawiczkiem.
Piszę o tym, bo nie mogę zrozumieć podejścia ludzi do tego tematu.
Gdy ktoś się o tym dowiaduje (nigdy nie mówię tego sam z siebie, wychodzi w trakcie rozmowy), na siłę chce mi wcisnąć kobietę do łóżka. Nigdy nie udało mi się doprowadzić do sytuacji intymnej z kobietą, ale jakoś nie czułem się z tego powodu gorszy czy wybrakowany. Twierdziłem, że skoro nie wyszło, to nie ma się co tym przejmować, wyjdzie prędzej czy później.
Dziwi i denerwuje mnie zarazem to, że w naszym społeczeństwie ludzie "wiedzą lepiej" od ciebie co jest dla ciebie dobre, czego chcesz od życia.
A ja naprawdę nie mam zamiaru robić czegoś wbrew sobie, żeby zadowolić innych. Niektórzy wręcz uważają, że "tylko chcą mi pomóc", a najlepiej mi pomogą, jeśli przestaną wtykać nos w nie swoje sprawy.
Czy to naprawdę jest aż tak dziwne?
Z moją dziewczyną jesteśmy razem od czterech lat. Poznaliśmy się w nietypowy sposób - udzieliłem jej pomocy gdy zemdlała. Potem odprowadziłem ją do domu, wziąłem od niej numer telefonu i tak się sprawy potoczyły, że zostaliśmy parą.
Wczoraj się przyznała, że tak na prawdę to wtedy nie zemdlała, tylko udawała, bo nie wiedziała jak inaczej zwrócić moją uwagę.
Zawsze mnie dziwiło, że dość przeciętnie ucząca się koleżanka dwa razy w roku pobierała stypendium wójta swojej gminy dla „najzdolniejszych”, a mieszkająca w tej samej gminie inna koleżanka, dużo lepiej się ucząca (w liceum średnia zawsze grubo powyżej 5,0, później studia architektoniczne na prestiżowej uczelni), tego stypendium nigdy nie dostała.
W końcu znalazłem regulamin tego stypendium. Wymagana średnia to 4,5 w liceum i 4,0 na studiach, czyli niezbyt dużo, ale kluczowy jest dochód na osobę w rodzinie, dość niski. Ja rozumiem, że wójt prowadzi kampanię wyborczą, wręczając stypendia za pieniądze podatników, ale niech nie nazywa stypendium de facto socjalnego stypendium dla najzdolniejszych.
Panicznie boję się pluskiew. Pół roku temu złapałam dziwną wysypkę. Nie wiedziałam od czego mogła być. Wyglądała trochę jak wielokrotne ugryzienia komara. Zmagałam się z nią bardzo długi czas, aż w końcu postanowiłam udać się do lekarza.., Tam dowiedziałam się, że to ugryzienia, za które mogą być odpowiedzialne pluskwy!
Od razu po przyjeździe do domu zdjęłam materac od łóżka i mało nie zemdlałam.. Oszczędzę wam opisów, ale było tego PEŁNO!!! Nigdy wcześniej nie zrobiło mi się tak słabo, jak wtedy. Walczyłam z nimi miesiącami aż zdecydowałam się zmienić całe łóżko... Od tamtej pory panicznie boję się pluskiew. Zmieniam pościel co trzy dni, nie znoszę kurzu, brudu, niepoukładanych rzeczy. Mam wrażenie, że w zostawionej na widoku bluzie zalęgną się pluskwy... Szoruję się dokładnie codziennie po dwa razy, wytrzepuję pościel nawet wtedy, kiedy nie kładę się do łóżka. Mam paranoję. Doszło nawet do tego, że nie chcę spać w obecnym mieszkaniu, więc rozważam przeprowadzkę. Nawet podczas snu nie dają mi spokoju. Wiele razu śniło mi się, że obchodzą mnie pluskwy, a ja nie mogę nic zrobić. Wykańcza mnie to, ale nie mogę przestać..
Było to kilka lat temu. Chodziłam do gimnazjum w niewielkim miasteczku. Wszyscy wszystkich znali, wszystko o sobie wiedzieli. Byłam szczupła i wysoka, jednak miałam bardzo obfity biust. Jako uczennica klasy pierwszej gimnazjum nosiłam rozmiar C, co było przyczyną plotek. Dziewczyny z ostatniej klasy śmiały się, że wypycham sobie stanik skarpetkami. Dobijało mnie to.
Pewnego dnia idąc korytarzem usłyszałam kolejne docinki i wyzwiska. Bardzo się zirytowałam. Nie myśląc podeszłam do nich i podnosząc bluzkę i stanik pokazałam im piersi.
Nigdy nie zapomnę ich min, może i pół szkoły widziało mój biust, ale pozbyłam się wrednych lasek.
Zaczęło się od tego, że zjadłam sobie na kolację dżem. Taki co nie wiem kiedy otwarty, ale nie wygląda jakoś podejrzanie. Biednemu studentowi żal wyrzucać, co nie? Jestem z gatunku tych ludzi, którzy lubią sobie uciąć czasem wieczorną drzemkę, tak też było tym razem. Ze snu wybudził mnie ogromny ból brzucha. Na składzie w akademiku mamy taką niepisaną zasadę, że jak się świeci w kiblu to znaczy, że ktoś tam jest. No więc czekam, aż się zwolni i czekam. I nic. W pewnym momencie poczułam, że już dłużej nie wytrzymam i niewiele myśląc kucnęłam nad koszem.
Niby nic, ale później okazało się, że nikogo w tej łazience nie było...
PS: Tak, nie przyszło mi do głowy zapukać.
Dodaj anonimowe wyznanie
