Mam 14 lat i jestem szczerze przerażona tym co się dzieje w naszym kraju. Od zawsze mój ojciec powtarzał mi że jestem mądra, a gdy zaprzeczałam - bo przecież jestem taka głupia, że średnia moich ocen to 3 i nie potrafię się nauczyć kilku wzorów - mówił że kiedyś zrozumiem o co mu chodzi. Chyba już jest ten czas. Mam wrażenie, że w niektórych sprawach jestem mądrzejsza od innych. Gdy patrzę co robią teraz dorośli - ci którzy mieli być dla mojego pokolenia przykładem, chce mi się płakać.
Czy tak trudno zrozumieć że osoby homoseksualne nie wybrały swojej orientacji tak o? To się po prostu stało, nie ich wina że nie podoba im się osoba tej samej płci i nie byliby z nią szczęśliwi.
Trudno jest też zrozumieć, że osoby o innym kolorze skóry też tego nie wybierały?
Ja nie wybierałam, wy też nie.
To samo jest osobami trans,czy też z całą resztą.
To nie ich wina, dlaczego co poniektórzy nie potrafią tego zrozumieć? To naprawdę aż takie ciężkie?
Jestem kobietą o rubensowskich kształtach i absolutnie się tego nie wstydzę. Dziś tak potoczyła się rozmowa z moim narzeczonym.
On (o moich "pelikanach" przy ramionach) - No popatrz, masz skrzydełka, jak ta wiewiórka, tylko powinny Ci sięgać do pasa.
Ja - No na całe szczęście nie sięgają.
On - Ale je masz.
Ja - Czy Ty właśnie powiedziałeś, że jestem gruba?
On - Oczywiście, że nie. Mówię tylko, że jesteś zajebiście... lotna.
Nawet nie mogę się na niego wkurzyć, bo dostałam ataku śmiechu. Wybrnął z sytuacji jak prawdziwy mistrz.
Pracowałem kiedyś w Anglii. Była to fabryka pakująca słodycze w zestawy okolicznościowe. Snickersy, Marsy, Bounty, Twixy, Skittlesy i inne. Od pierwszego dnia dorwałem się do jednego z najlepszych stanowisk - układałem paczki na palecie. Osoby pracujące przy taśmie miały mega ciężko - wysiadał kręgosłup, szyja. Kilka tabletek przeciwbólowych dziennie, by wytrzymać ból. Ciągle powtarzane ruchy w szybkim tempie. Wiem, bo raz zamieniłem się z kolegą na cały dzień.
Chciałem pracować obok ślicznej blond kobiety ze Słowacji. Naprawdę ładną była. Ale po całym dniu i bólu w szyi odpuściłem. Wróciłem na swoje super stanowisko.
W fabryce pracowali ludzie z różnych krajów. Polska (dużo było takich, co uciekali przed wyrokami w Polsce), Słowacja, Rosja, Portugalia i inne. Portugalczycy trzymali się bardzo razem. Był wśród nich olbrzym ponad 2 m, który dorabiał na bramce w klubie.
Kiedyś miałem z nimi spinę na stołówce podczas przerwy obiadowej. Koleżanka prosiła, bym zajął jej krzesło, bo musiała zadzwonić. Zająłem i nagle podchodzi Portugalia i bierze. Ja grzecznie mówię, że zajęte. Ona mówi, że skoro nikt nie siedzi, to wolne. Ja trzymam krzesło, ona ciągnie. Krzesło. Co by nie było niedomówień. Ogólnie ona i jej siostra miały wyraźne ciemne, nieduże wąsy. Serio. Dużo Portugalek tak tam miało. Widzę, że nie ustępuje. Ten wielkolud już wstał i podchodzi powoli do nas. Ja też mały nie jestem - prawie 1.9 m. Jak widziałem co się kroi drugą ręką walnąłem z całej siły w stół. Huk niesamowity. Zapadła totalna cisza. Wykrzyczałem jeszcze: Don't touch IT! Reserved! Portugalczycy odpuścili. Od tej pory bardzo mnie nie lubili.
Życie toczyło się dalej. Któregoś dnia Supervisor, który mnie lubił (jak słyszałem potem od kogoś - gej) zachorował. Zastąpił go inny... Portugalczyk. Wiedział co zrobiłem na stołówce. Podchodzi do mnie na początku zmiany i mówi: Ty już nie będziesz pracował na tym stanowisku! Ja twardo: Będę! On: Nie! Kłóciłem się z nim, a w międzyczasie dziewczyna z wąsami zajęła moje stanowisko. On mówi do mnie: Albo na taśmę, albo OUT! No to udałem, że wybieram out i skierowałem się w stronę wyjścia.
Znałem już fabrykę i nie wyszedłem. Poszedłem na sąsiednią halę. Nikt nie zauważył. Tam była zgniatarka kartonów. Kartonów było multum. Przywozili w nich słodycze i opakowania okolicznościowe. Przy zgniatarce pracowali Słowacy. Wcisnąłem im ściemę, że przysłali mnie tu. Schowałem się za zgniatarką. Nad zgniatarką był nieszczelny dach. Tam padało 300 dni w roku. Serio! Wtedy też. Woda leciała na zgniatarkę. Słowacy mówią: Nie baw się zgniatarką, bo ledwo działa. Poszli zbierać kartony. A ja: UP... DOWN... UP... i tak wieeele razy... Za chwilę... BZZZZYY... PACH!
Zgniatarka padła! Miejsce na składanie kartonów szybko się skończyło! Zamknęli fabrykę na wiele dni!
W nawiązaniu do komentarzy z wyznania #HCW0p.
Pojawiło się sporo zarzutów, że nie powiem nic mężowi. Nie powiem, bo to jego rodzina i wiem, że byłoby mu przykro. Kiedy zdarzy się coś, co naprawdę mnie zaboli to oczywiście o tym rozmawiamy. On zawsze powtarza, że mam się nie przejmować i już. Czuję, że on zdaje sobie sprawę, że moja relacja z jego rodzicami nie jest do końca poprawna i niesamowicie szanuję go za to, że zawsze staje po mojej stronie i broni moich argumentów.
Właśnie dlatego wolę zacisnąć zęby i raz na jakiś czas tam pojechać żeby nie robić mu przykrości.
Kolejna rzecz jaką mi zarzucacie to hipokryzja. Podane przykłady mają jedynie obrazować do jakiego stopnia oni potrafią kombinować żeby 700 razy przetworzyć rzecz, która do niczego się nie nadaje. I to samo dyktują nam. Nie chodzi mi o oszczędzanie. To akurat szanuję jak najbardziej u każdego i sama staram się możliwie dużo rzeczy, których nie używam oddawać innym. Warunek jest taki, że rzecz jest w dobrym stanie i ktoś chce ją przyjąć. Nie wciskam nic na siłę.
Oni naprawdę nie są biedni. Nie zamierzam rzucać kwotami, bo to nikomu do niczego niepotrzebne. Są zwyczajnie skąpi.
Co do sytuacji z herbatą. Faktycznie nieprecyzyjnie się wyraziłam. Byliśmy wtedy u nich w odwiedzinach. Jego ojciec wyjechał, że miejsce kobiety jest w kuchni i łaskawie mogłabym zrobić mu herbatę. Ogólnie zawsze kiedy tam jedziemy to pomagam przy posiłkach itd, ale akurat wtedy byłam po operacji i jeszcze nie do końca dobrze się czułam.
I wisienka na torcie czyli zarzut @Miguel1234:
""Mąż mi kupił nowe auto ". Czyli jesteś typową kurą domową, która nic w życiu nie osiągnęła oprócz rozłożenia nóg i wyjścia za mąż. A teraz gadasz, że ktoś, kto musi oszczędzać jest zje*any. Idź do pracy nierobie".
Tak się składa, że mąż kupił i zarejestrował auto na siebie, a ja za nie zapłaciłam i je utrzymuję. On figuruje jedynie w dokumentach. W życiu osiągnęłam całkiem sporo jak na swój wiek, pracuję i zarabiam równie dobrze co mój mąż. Nie jestem niczyją utrzymanką i gdyby w tej chwili moje małżeństwo się rozpadło to bez żadnych problemów utrzymam się sama. Ubawiłam się setnie przy twoim komentarzu.
Dlaczego o tym piszę? Są osoby w podobnej sytuacji, które mnie zrozumieją. Czasem lepiej zamknąć pysk i się uśmiechnąć niż iść na wojnę. A ja doskonale wiem, że w tym wypadku poszłabym na wojnę i byłoby bardzo źle. Jest sporo więcej sytuacji, które mogłabym opisać i które potwierdzą tylko i wyłącznie to, że oni ingerują w nasze życie. Nauczyłam się uśmiechać i grzecznie odmawiać, ale to nadal męczy. Kto był w takiej sytuacji ten wie o czym mówię. Czasem naprawdę chcę dobrze, jestem miła i znów obrywam kijem w łeb. To zwyczajnie odbiera chęć żeby próbować tą sytuację jakkolwiek zmienić. Jeśli tego nie przeżyłeś - masz fart!
W związku z rozwojem mojego hobby, jakim jest szycie, podarowałam koleżance wykonany przez siebie komplet pościeli dla jej córeczki. Specjalnie użyłam naturalnych materiałów, prałam w płynach dla bobasów, pytałam o rozmiar łóżeczka, kolory, wzory i wszystko, na co chciałaby mieć wpływ. Starałam się bardzo i byłam z siebie bardzo dumna.
Sprzedała go na Olx-ie...
W grudniu 2014 u mojego taty zdiagnozowano raka płuc. Dla całej rodziny był to ogromny szok, tata od zawsze był okazem zdrowia, niestety ponad 20 lat trwał w nikotynowym nałogu. Jednak gdy w wakacje przeszedł zapalenie płuc postanowił ograniczyć palenie, a później przerzucił się na e-papierosa, następnie w ogóle przestał.
Ja sama nie umiałam się pogodzić z jego chorobą. Jestem córeczką tatusia i jakakolwiek myśl, że miałoby go przy mnie nie być w tylu ważnych momentach sprawiała, że miałam łzy w oczach. Niestety, nowotwór zaklasyfikowano jako najzłośliwszy, guz w płucu był rozmiaru dorodnej mandarynki, liczne przerzuty. Rokowania napawały mnie przerażeniem.
Po pierwszej chemii tata wyszedł w Sylwestra, spędziliśmy go razem. Nie miałam humoru na imprezy, dodatkowo po głowie chodziły mi słowa mamy "To może być jego ostatni sylwester z nami". Dodam, iż lekarze przewidywali dla niego pół roku, ewentualnie rok. Jednak trzeba było zachować dobrą minę do złej gry. Rozmawiałam z tatą o tym, co będziemy robić w wakacje, co się stanie jak wróci do pracy.
Teraz przenosimy się do dnia 2 marca, gdy mój tata miał pierwszą tomografię od czasu chemioterapii. Cały dzień nie mogłam wysiedzieć w szkole, ciągle wydzwaniałam do mamy, pytając czy już coś wiadomo. Pisząc pracę klasową z polskiego zadzwoniła mama, informując, że... wszystkie przerzuty zniknęły, a guz zmniejszył się o połowę. Popłakałam się ze szczęścia. To było coś niesamowitego. Niewiele jest takich przypadków, gdzie pacjent z najzłośliwszym rakiem płuc w trzy miesiące osiąga tak pozytywne wyniki badań. Przynajmniej niewiele się o tym mówi.
Nie wiem czemu umieszczam to na anonimowych wyznaniach, jednak myślę, że pokrzepi to niektórych i da im do myślenia... kto wie, może nawet zmotywuje do walki z nałogiem. Na chwilę obecną tata ma się bardzo dobrze, kilka dni temu miał kolejną tomografię, a pierwsza seria chemioterapii skończyła się miesiąc temu. Guz znów się zmniejszył, przerzutów ani śladu.
Mój facet pozwala mi na zdradę :) Pod warunkiem, że mu za każdym razem wszystko ze szczegółami opowiem. Myślcie co chcecie, ale ja uważam ze jestem mega szczęściarą. Jesteśmy narzeczeństwem od dwóch lat i w przyszłym roku bierzemy ślub. Z pozwolenia skorzystałam trzy razy jak do tej pory i za każdym razem było warto.
Opowiem wam pierwszy raz z jego kolegą, który jest mężem mojej kuzynki jednocześnie. Byliśmy na basenie we czwórkę, zabawa, wygłupy itp. przez dużą ilość osób wolne były tylko rodzinne kabiny do przebrania. Podczas suszenia kuzynce spadł ręcznik, pod którym nic nie było. Zaśmiała się tylko mówiąc, że w końcu to rodzinna kabina i zerwała ręcznik ze mnie. Też byłam naga, hehe. U chłopaków wywołało to wzwody, co w kąpielówkach było bardzo widoczne. Skoro wszyscy to wszyscy, skwitował jej mąż i też się już nie zasłaniał, tak samo jak i mój facet.
Kuzynka ogarnęła się bardzo szybko i postanowiła że pójdzie zapalić i coś zjeść, bo jest mega głodna. Mój facet też pali, więc wystrzelił zaraz za nią. Zostałam sama z jej mężem, oboje nago. Suszyłam włosy nago i zerkałam na niego, a on na mnie. Wstałam i po prostu go złapałam za ptaka. Po chwili oparta o ścianę kabiny przeżywałam swój pierwszy seks bez zobowiązań. Nie trwało to długo bo z max 10 minut, ale zdążyłam dojść 2 razy, a on po raz pierwszy od bardzo dawna jak się okazało mógł dojść w środku bez gumki. Kuzynka inaczej nie pozwala, a nie chce brać tabletek. Ja biorę. Po powrocie do domu i zdaniu relacji swojemu facetowi kochaliśmy się jak szaleni, a ja znów miałam 2 orgazmy. Super dzień.
Prowadzę mała restaurację.
Gdy zatrudniam nowego kelnera, daję mu 3-4 dni na wdrożenie, a potem zapraszam na obiad swojego brata z żoną i dwójką dzieci w wieku wczesnoszkolnym.
Proszę ich, by byli najgorszymi klientami, jakich można mieć.
Jeśli kelner da radę i zrobi wszystko profesjonalnie, to wychodzę z zaplecza, razem z bratem i jego żoną bijemy małe brawo i kelner dostaje 100 zł napiwku.
Taki test :)
Nie obchodzi mnie co o mnie pomyślicie. Jestem niezmiernie wdzięczna rodzicom, że nie zgodzili się na przeniesienie mnie do szkoły specjalnej. Nie pozwolili także, bym powtarzała drugą klasę szkoły podstawowej. Jak do tego doszło?
Gdy byłam dzieckiem miałam problem z bardzo poważną dysleksją. Czytanie i pisanie przynosiło mi naprawdę wiele trudności. Rodzice zamiast się poddać pomagali mi sprawdzając napisane "na brudno" wypracowania i później poprawiając błędy, które zrobiłam przepisując, załatwiając dodatkowe lekcje, w ferie układając dyktanda itd. Najlepsze, co dla mnie zrobili to czytanie mi lektur szkolnych na głos gdy już nie byłam w stanie ich doczytać na czas. W zamian za to podsuwali mi coraz to ciekawsze książki: "Bambi", "Szatan z 7-ej klasy".
Pierwszą samodzielnie przeczytaną na czas lekturą było "w pustyni i w puszczy". Zajęło mi to 1,5 roku (zaczęłam wcześniej). W szkole podstawowej wyszło na jaw też jaka jest moja pasja. Dostałam wtedy podręcznik akademicki, który sobie po troszku czytałam. Gimnazjum dało mi nową szansę, nie miałam już przyklejonej karteczki "dyslektyk". Miałam orzeczenie respektowane przez nauczycieli. Zaczęłam brać udział w konkursach przedmiotowych - zostałam finalistką. W liceum kontynuowałam swoją pasję, pierwszy etap olimpiad to była praca pisemna - mogłam wybrać temat i pisać o tym, co mnie pasjonuje. Komputer sam poprawiał błędy. Wtedy też pierwszy raz zmierzyłam się z artykułami naukowymi w obcym języku. Z całego liceum nie przeczytałam tylko jednej lektury obowiązkowej (nie z powodu braku umiejętności, Żeromski mnie wkurzał). Oczywiście również poświęcałam na to wakacje.
Studia były ciężkie - przepisywanie całych slajdów tekstu nie było łatwe. Opracowałam system skrótów. Z czasem przeszło to w pisanie tylko pierwszej sylaby każdego słowa. Nie wszystkie teksty bym później rozszyfrowała, więc opracowałam umiejętność przepisywania bez czytania przepisywanego tekstu. Wtedy też ujawnił się mój talent do rozpoznawania skamieniałości. Sama nauczyłam się oznaczać pod mikroskopem skorupki organizmów jednokomórkowych.
Nie chcę się nad tym rozwodzić. Skończyłam geologię z wysokimi ocenami. Mam przed sobą kolejną szansę, studia doktoranckie. Muszę tylko w miesiąc nauczyć się oznaczać kolejne skamieniałości. Ze względu na pandemię bardzo trudne zadanie, bo nie mam dostępu do preparatów. Wiem jednak, że podołam.
Po co wam wypisuję te bzdury?
Chciałabym was prosić, żebyście widząc w internecie osobę, która robi błąd ortograficzny nie hejtowali jej. Nie macie bladego pojęcia ile pracy trzeba włożyć w to, by błąd pojawiał się raz za czas, a nie w każdym słowie. Oczywiście, jest pełno uzurpatorów, którzy mają lekkie dysfunkcje i chcą być łagodnie traktowani. Pamiętajcie jednak, że w razie pomyłki możecie kogoś naprawdę dotkliwie skrzywdzić.
Historia jak z filmu. Większość z Was nie uwierzy, bo ja też nie mogłam. Ale tak... To było, miało miejsce, byłam z nią przez cały czas.
Moja najlepsza przyjaciółka została adoptowana. Rodzice powiedzieli jej o tym w wieku 4 lat, była świadoma i pogodzona z faktem. Nigdy też nie szukała biologicznych rodziców. Jej hasłem było: nie ta jest matką, która urodziła, lecz ta, która pokochała.
Byłam z niej dumna, kibicowałam, żeby nigdy nie musiała przeżywać dramatów z tamtą rodziną. Ale adopcja zamknięta. Brak możliwości kontaktu. Super.
Mijał czas, mimo ze kochałyśmy się jak siostry, nasze drogi się rozeszły. Ja poszłam na uczelnię o profilu pedagogicznym, ona do mundurowej. W jej grupie zdecydowaną większość stanowili mężczyźni, głównie ze względu na to, że takich jednostek w Polsce jest ledwie kilka i kobiety są traktowane na takich samych zasadach jak płeć przeciwna.
Dawała radę, wkładała całe serce. Na jednym z ognisk poznała JEGO. Od razu zaczęli nadawać na tych samych falach. Był dwa lata starszy i kiedy przyjaciółka o NIM opowiadała, to wydawał się być troskliwym ideałem. Kimś, przy kim czuła się kochana. Cieszyłam się, że ktoś godnie mnie zastępuje i że jest szczęśliwa.
Po dłuższym czasie odważyli się na kolejny krok. Podczas jednego z obozów sprawnościowych znaleźli ustronne miejsce... Wszystko było wprost bajeczne (słowa przyjaciółki), do momentu aż nie zobaczyła na jego ciele charakterystycznego znamienia, które sama tak dobrze znała.
Potem było już tylko gorzej. Oszczędzę szczegółów, bo brakłoby na nie każdego limitu słów. Od ironii losu, po wylane łzy i dręczące myśli. Koniec końców sprawę rozwiązały, jak już się pewnie domyślacie, badania genetyczne. Okazało się, że on z przyjaciółką mają wspólnego ojca, ale dwie różne matki.
Przyjaciółce załamał się świat, zgasła ta iskra, która błyszczała w jej oku. I choć od tamtej pory minęło sporo czasu, a ja robiłam wszystko co w mojej mocy, by tę iskrę rozpalić, czuję, że w dniu, w którym otwarła kopertę z wynikami badań genetycznych, jakaś część jej bezpowrotnie odeszła.
Dodaj anonimowe wyznanie
