#Uc5aZ
Chyba odkryłam nową metodę perswazji.
Chyba odkryłam nową metodę perswazji.
#qBwU0
Nie byłoby w tym nic dziwnego, poza tym, że mam 25 lat i dostałam ją od męża na przeprosiny po kilkudniowej awanturze...
Mała rzecz, a momentalnie wybuchłam śmiechem i cała złość się ulotniła :)
Bo czasem tak niewiele trzeba :))
#kCtvk
Dopiero dziś się dowiedziałam, że gdy poznał mamę, to zapisał się do AA i przestał pić, a podobno potrafił wpaść w paromiesięczny ciąg.
Tato, nigdy nie byłam tak z ciebie dumna jak dziś, gdy mi to powiedziałeś.
#SL7gz
Miałam wtedy 22 lata. Wracałam do domu z dyskoteki. To była późna jesień i co ważne, miałam na sobie grube rajstopy, a na to rybaczki, na stopach trampki. Miałam wracać nocnym tramwajem, który stawał tuż pod moim domem. Niestety oszczędna koleżanka zaproponowała, żebyśmy jej dały (było nas 4) po 5 zł, zamówimy taksówkę, która nas porozwozi do domów, a na końcu ją (mieszkała na peryferiach i komunikacja miejska w nocy do niej nie dojeżdżała) i ona zapłaci za kurs. Troszkę miałam w czubie, więc się nie zorientowałam, że wysadzili mnie nie pod domem, a jakieś 900 metrów dalej (tak wypadło po drodze, a pani oszczędna nie chciała za dużo zapłacić).
Jak już wysiadłam, chłód mnie trochę otrzeźwił, więc ruszyłam z buta do domu. Po drodze podszedł do mnie młody chłopak i powiedział, że przegrał w karty z kolegami i musi pocałować dziewczynę w stopę. Ja niestety mam tak, że po alkoholu zgadzam się prawie na wszystko. Poprowadził mnie na jakieś podwórko, usadził na huśtawce i zdjął trampka. Przypominam, że byłam po nocy w dyskotece, więc stopy musiały już trochę walić. Obejrzał moje rajstopy i stwierdził, że tak się nie liczy i żebym je zdjęła. No, ale ogarnęłam, że do tego musiałabym zdjąć spodnie, więc nie ma mowy. Na co on zapytał, czy może rozerwać rajtki. Obruszyłam się, że są nowe i mi ich żal. Zaproponował, że mi odda za nie pieniądze, więc jak ostatni debil się zgodziłam.
Myślałam, że szybko cmoknie i już (tak, byłam aż tak naiwna). Niestety on się bardzo wczuł w to całowanie, może szczegóły jego działań pominę. Wtedy dopiero do mojego tępego łba zaczęło dochodzić, co się dzieje. Zapytałam go, gdzie w takim razie ci koledzy, no bo jak to była przegrana w karty, to powinni obserwować akcję. Jakoś nie umiał odpowiedzieć. Otrzeźwiło mnie do reszty, zarządziłam koniec zabawy. Założyłam buta i proszę o dychę za rajtki. On niestety nie miał pieniędzy, ale możemy iść do bankomatu. OK, to idziemy, mówię, że akurat jest jeden bankomat po drodze do mojego domu. Niestety chłopak stwierdził, że w tamtym kierunku nie pójdzie, bo to jest niebezpieczna dzielnica i on się boi tam chodzić po nocy...
Taki mi się odważny zboczeniec przytrafił.
#Bjw2i
Co zrobił ksiądz? Powiedział, że nam wierzy, i wstawił szóstki bez zadania nawet jednego pytania. Reszta klasy musiała oczywiście napisać normalny sprawdzian kilka dni później.
Pozdrawiam księdza Adama! ;)
#EH2y9
Kilka lat temu wymyśliłam, że warto gromadzić w wannie i wiadrach wodę po praniu i kąpieli (ona i tak poszłaby do rur) i tą wodą zalewać sedes po każdym siku i każdej kupie. Wiadro ma ok. 10 l, więc można tym zalać kupę (rezerwuar ma 6 l).
W domu dużo pierzemy i się kąpiemy, więc wody na spłukiwanie jest pod dostatkiem. Dzięki takiemu systemowi wodnemu zaoszczędziliśmy trochę wody i mamy nawet nadpłatę. Mam wrażenie, że przyczyniam się też do ochrony zasobów wody. Jedynie jest to trochę kłopotliwe i odwiedzający nas znajomi dziwnie się patrzą. Mimo to w domu nie śmierdzi nieczystościami.
#GpRLi
Wyjechaliśmy, dzień nam szybko zleciał i nagle dzwoni telefon – dzwoniła ciotka, która była w histerii. Nie mogłem się z nią dogadać, bo jąkała się i szlochała. Przerażeni spakowaliśmy się w sekundę i wróciliśmy do domu, ale nikogo tam nie było. Obdzwoniłem wszystkich i znaleźli się u teściowej. Przyjechaliśmy, teściowa też przerażona, i moja żona również, bo nikt nie wiedział o co chodzi. Ale każdy był zdrowy, więc mi ulżyło. Potem ciotka zaczęła opowiadać, że położyła Kacpra spać, poszła do salonu na telewizję i po paru minutach usłyszała płacz. Wstała, poszła do pokoju dziecka, ale ono nie płakało, a cały czas słychać było płacz... więc postanowiła uciekać. Zabrała śpiącego Kacpra, sama włożyła tylko buty, chwyciła kluczyki do auta i uciekła do teściowej zapłakana i przerażona.
Po tej historii myślałem, że zleję się ze śmiechu, bo wiedziałem, co się stało – od czasu gdy żona urodziła dziecko, papuga była zazdrosna i zaobserwowała, że jak dziecko płacze, to do niego idziemy, więc ona też zaczęła tak robić i udawała płacz, nawet całkiem dobrze, a teraz nie dostała karmy i zgłodniała, więc musiała „popłakać” :)
#fqmoG
Jestem Ola, a tak wygląda praktycznie każdy mój poranek. Mieszkam sama. I chyba zawsze będę, bo kto chciałby kogoś tak chorego? Pozostaje mi tylko on i garść tabletek co wieczór.
#QBEEC
Wysyłaliśmy często zaproszenia dla rodziny Pauli (ja jestem z domu dziecka, nie mam żadnych krewnych) z propozycją, że zapłacimy za przelot. "Teściowie" jednak a to nie mieli czasu, a to krowa była w ciąży, a to święta były blisko (2 miesiące!) i za dużo przygotowań. Jakoś to przebolałem, ale wiedziałem, że Paulinie było przykro. Chciała nie tylko ich zobaczyć, ale również pokazać jak mieszkamy, jak wygląda teraz nasze życie. Sama nie bardzo mogła latać samolotem - dostawała wtedy duszności i (przyznam szczerze) było to na tyle poważne, że nie zgadzałem się na jej podróż.
Cztery miesiące temu wzięliśmy ślub. W USA. Jej rodzina nie przyjechała. Przeboleliśmy to - w końcu i tak dużo ważnych dla nas osób towarzyszyło temu. Trzy "miodowe" dni spędziliśmy w łóżku oglądając filmy, ale w końcu się wyłamaliśmy z tej bezproduktywności z ulgą: w końcu już od kilku lat żyliśmy jak małżeństwo. To był tylko papierek.
Jakiś czas po naszych zaślubinach, Paulina odebrała wyniki badań od lekarza. Okazało się, że trzeba zrobić jeszcze kilka innych. Dość szybko dowiedzieliśmy się, że ma raka płuc. Drobnokomórkowego, 5 lat przeżywa około 1% chorych. Czy może być bardziej jak w jakimś melodramacie czy innym tanim filmie? Może.
Gdy już trochę okrzepliśmy z tymi "nowinami" zostawiłem ją. Na dwa dni. To była szybka decyzja - telefon do kumpla z liceum, aby wszystko załatwił (bilety, dokumenty, informacje). Jazda na lotnisko, lot do Polski z przesiadką, podróż do Krakowa. Wziąłem ukochanego psa, którego Paula musiała zostawić w Polsce i wróciłem z nim. A teściowie? Prosili, bym o nią dbał. Tyle.
Nie będę wam opowiadał o terapii jaką przeszła moja żona, to zbędne. Ale wiedzieliśmy, że nie ma zbyt wielu szans. Staraliśmy się jak mogliśmy, by spędzić ten czasem razem: ja, Paula i pies Bruno. Pracę rzuciłem, pieniądze nie były problemem.
W końcu nastąpiła ostatnia faza - trafiła do szpitala. Chciałem, aby umarła. Wiecie czemu? Dlatego, że ją kochałem. Jeśli wiecie jak wygląda śmierć przy raku płuc, to pewnie rozumiecie.
I stało się.
Płakałem. Chyba bardziej ze szczęścia niż smutku. Brakowało mi jej. Cholernie. Ale wolałem, by nie żyła, niż wyła w nocy z bólu, dusiła się i dławiła krwią.
Ale to wyznanie nie ma być ani o mnie, ani o moim bólu w związku ze stratą Pauli. Ma mieć pozytywne zakończenie. "Teściowie" w końcu zobaczyli moją Paulinkę po raz pierwszy, po sześciu latach rozłąki. W trumnie :)
#lf5b7
Otóż okazało się, że do pracy jadę tym samym autobusem co moja koleżanka. Pech chciał, że zmienili mi rozkład jazdy i zamiast jechać wcześniej, muszę jechać o tej samej godzinie co ona. Gdzie problem?
Nienawidzę z kimś znajomym jeździć komunikacją miejską! Gadki-szmatki o niczym mnie okropnie męczą, a do tego mam problem ze słuchem i w większości przypadków połowy tego co ktoś mówi nie słyszę przy warkocie autobusu.
Tak więc już dłuższy czas unikam koleżanki jak ognia, żeby się nie wydało. Czekam na przystanku końcowym, aż przejdzie kawałek drogi i dopiero ruszam za nią i tak idę, zatrzymując się przy każdym zakręcie i czekając, aż dotrze pierwsza do pracy.
Czuję się z tym okropnie, ale chyba jeszcze gorzej by było, jakbym musiała dzień w dzień zmuszać się do rozmowy o 5 rano, kiedy jedyne o czym marzę to wrócić do łóżka.
Ot, mój mały sekret.