Kilka lat temu wybrałam się z dwoma przyjaciółkami na obóz anglojęzyczny o tematyce kosmetycznej. Trwał 11 dni i już pierwszego dnia podczas robienia kremu do rąk dostałam reakcji alergicznej (mam mocną alergię na prawie wszystko). Przez resztę obozu, czyli 10 dni, musiałam oglądać jak inni produkują kosmetyki przez szybkę od drzwi.
Na tym samym obozie w ciągu dnia organizowane były też różne rozrywki, m.in. walka o flagę lub taplanie się w błocie. To drugie wyglądało tak, że brało się duży rozbieg i ślizgało brzuchem po zrobionym wcześniej przez organizatorów torze. Ponieważ było to już po mojej reakcji alergicznej, opiekunowie obozu bali się pozwolić mi na tę zabawę, w zamian za to mogłam ślizgać się... po suchej trawie. Nie powiem, ekstra zabawa, nawet udało mi się zedrzeć kolana.
Nie uważam się za ładną ani zgrabną według kobiecych standardów. Ale nie jestem brzydka ani gruba wedle męskich standardów. Jestem wykształcona, dosyć inteligentna, znam swoją wartość i jestem realistką.
Do 20 roku życia byłam dziewicą. Pierwszy raz był z kimś, kogo na ten czas kochałam. Po tym, jak się rozstaliśmy w nieco dramatycznych okolicznościach (on związał się z moją przyjaciółką, my w sumie nigdy nie mieliśmy szansy, więc to wyszło nam na dobre) do dnia dzisiejszego (mam 33 lata) miałam około 30 partnerów seksualnych. Od pojedynczego numerku do dłuższych związków bez przyszłości. Teraz jestem z kimś, z kim chcę spędzić resztę swojego życia. Nie wstydzę się swojej przeszłości, dało mi to bardzo dużo przyjemności, ale teraz chcę się skupić na moim związku.
Chciałam się tym podzielić, ponieważ nikomu poza moim najbliższym przyjacielem nigdy o tym nie powiedziałam i od lat czuję jakbym miała dwa osobne życia, które teraz są przeszłością. Tak samo mogę powiedzieć, że tego co było nigdy nie zapomnę, to jest częścią mnie.
Dlaczego napisałam jak wyglądam i jaki jest poziom mojej edukacji? Ponieważ ludzie mają prawo do swoich wyborów, możesz wyglądać jak chcesz i być kim chcesz i możesz robić co Ci się podoba, z kim Ci się podoba, żyć pełnią życia, którą sama czy sam sobie definiujesz, o ile daje ci to szczęście. Czy przespanie się z taką liczba mężczyzn i kobiet spowodowało, że byłam szczęśliwa? Nie, właściwie często mnie zasmucało, ale nie czułam, że chcę czegoś innego. I właściwie dało mi to bardzo dużo, nie przejmuję się tym co ludzie mówią, zaakceptowałam fakt, że niektóre relacje są dla funkcji, nie przywiązuję się łatwo i trudno mnie zranić. :)
Jestem przedszkolanką, która lubi dzieci i swoją pracę. Lubię bawić się z dziećmi, śpiewać z nimi piosenki, wymyślam dla nich kreatywne zabawy, uczę literek i staram się jak umiem umilić im każdy dzień w przedszkolu.
Jest jednak jedna rzecz, która mnie irytuje w ich zachowaniu. Chodzi o sposób, w jaki dzieci kolorują malowanki: wychodzenie poza linię, nieodpowiednio dobrane kolory (niebieskie włosy, fioletowe drzewo), część malowanki niepomalowana. Nie oszukujmy się, większość to bazgroły, które nie wyglądają ładnie, ale muszę chwalić, udawać sztuczny zachwyt "jakie piękne", "jakie cudowne", "brawo", "super"... mimo że w duchu czuję zażenowanie tym, na co patrzę. Wiem, że są to maluchy i nie oczekuję malunków na poziomie Picassa. Irytuje mnie bardziej sam fakt udawania, że są wspaniałymi malarzami. Oczywiście jestem od motywowania i chwalenia dzieci, dlatego żadne z moich podopiecznych nigdy nie usłyszy ode mnie bolesnej prawdy, jednak to co zalega mi w sercu wylewam na papier w domu.... i tu zaczyna się anonimowa część wyznania.
Mając 29 lat, kupuję sobie malowanki dla dzieci. Najróżniejsze, ze zwierzakami, owocami, w okresie świątecznym z choinkami i Mikołajem. Wieczorami, weekendami, w wolnych chwilach je maluję. Starannie, nie wychodząc za linie, odpowiednio dobierając kolory, czasem bawię się w cieniowanie. Po skończeniu z dumą patrzę na moje dzieło i chwalę się w duchu za mój "wyczyn". Wszystkie malunki odkładam na półkę, nie wyrzucam.
...A potem przychodzi kolejny dzień, idę do przedszkola i z przyklejonym uśmiechem na twarzy chwalę dzieci za ich cudowne rysunki...
W młodości nie dostałam się na medycynę, o czym zawsze bardzo marzyłam. Ostatecznie skończyłam jako pielęgniarka, dzięki czemu mogę chociaż być blisko szpitali i chorych.
Kiedy tylko odkryłam, że mam bardzo zdolną córkę, mocno promowałam jej edukację - jakieś dodatkowe zajęcia itp. Do tego dodatkowe korki z biologii i chemii, by przygotować ją do matury jak najlepiej. Jej ojciec się w to szczególnie nie wtrącał, ale nie miał nic przeciw. Oczywiście miała dostać się na medycynę. I dostała się, z pierwszego naboru.
Dopiero dzisiaj powiedziała mi, że nie dostarczyła dokumentów, bo ona nigdy nie interesowała się medycyną, nie ma ochoty na nią iść i złożyła też za moimi plecami papiery na romanistykę, bo właśnie języki (szczególnie francuski) są tym, co uwielbia i tym chce się zajmować całe życie. Wcześniej nie miała odwagi mi powiedzieć, „bo przecież tobie tak bardzo zależało”.
Przepraszam, córeczko…
Nigdy specjalnie nie przepadałam za młodszą o 9 lat siostrą. W moich oczach to bezczelna gówniara, bez krzty empatii. Obecnie nie jest jeszcze pełnoletnia, 13 lat. Roszczeniowy bachor - tak bym ją określiła.
Pomijam to, że jest agresywna w stosunku do mnie (zawsze byłam wrażliwa i reagowałam na to płaczem, żałuję własnej słabej natury), tylko starszy brat potrafił ją doprowadzić do względnego porządku, bowiem naszą mamę też potrafiła zawrzeszczeć (ostatnio przegięła i miała zwrócić świeżo kupiony telefon, to na oczach moich i mamy rzuciła nim w kartonie o podłogę).
Ale dziś zniszczyła wszystko.
Nasz ojciec od kilku lat pracuje ciężko daleko za granicą, zjeżdża do kraju dwa razy na rok na kilka dni - przez sporą część dzieciństwa nie jest obecny, ale zawsze cieszymy się na jego przyjazd. Dziś ma urodziny.
Ona wrzasnęła do niego, że nie może się doczekać jego wyjazdu z powrotem. W jego urodziny. Z samego rana.
Nie, gówniara nie ma zamiaru przeprosić. Ba! Ona oczekuje, że tata będzie błagał ją o wybaczenie. I jeszcze wyjeżdża do mnie z mordą, że powinnam wyprowadzić się z domu (jestem w trakcie ciężkich studiów, staram się jak mogę pomóc w domu, w przeciwieństwie do niej) bo "skoro jestem taka dorosła, a zachowuję się jak bachor, to nie mam liczyć u niej na szacunek i mam zjeżdżać jej z oczu". Do tego wyjeżdża z tym jakie to ona ma prawa (prawa dziecka).
Wiem, że się żalę. W chwili pisania tego płyną mi łzy. Co mogę zrobić?
Wstyd mi, że muszę nazywać ją swoją siostrą.
Parę lat temu przeprowadziłam się do babci. Z racji jej wieku miałam jej pomagać w pracach domowych, wychodzić na spacery (boi się chodzić sama) itd. Pominę tu fakt, że na spacery babcia chodzić nie chce i stale narzeka, jak to by chętnie wyszła, ale jest schorowana i nie ma z kim (przy czym na każdą propozycję wspólnego wyjścia odpowiada, że jest zmęczona/nie ma czasu/jest za późno/jest za wcześnie/ułożenie gwiazd jest nieprawidłowe dla wychodzenia na spacer. Zawsze ma jakąś wymówkę, a sama też nie zaproponuje).
Główny problem polega na tym, jak się zachowuje stosunku do domowników - nie tylko do mnie, ale również do dziadka. Z nim toczy zaciekłe boje i wściekłe awantury - o to, że postawił szklankę z napojem w złym miejscu (to nie żart, dokładnie o tym była jedna z kłótni), o to, że wszedł do łazienki, a ona w tym momencie chciała się umyć, o to, że wstawił kaszę do nie tej szafki, o to, że powiesił na krześle koszulę... Wrzaski, lamenty. Przy czym to ona wszystko mu zawsze przestawia, mimo że on wielokrotnie mówił jej, że sobie tego nie życzy. Ona jest głucha. Zabiera mu talerz z połową porcji sprzed nosa, bo ona W TYM KONKRETNYM MOMENCIE chce pozmywać naczynia i to, że jeden talerz będzie nieumyty "ją razi". Bez pytania pierze ciuchy, które on zostawił sobie na krześle do ubrania następnego dnia rano. Przestawia mu - ach, przepraszam, "układa" - wszystkie jego rzeczy.
Jej stosunki ze mną wyglądają podobnie. Wielokrotnie przyłapywałam ją na grzebaniu w mojej torebce, bo "ona chciała w niej posprzątać". Wynikały z tego dyskusje, listy, awantury, ale wszystko zostało po staremu. Najgorzej jest jednak, gdy ona prosi o coś, czego nie jestem w stanie zrobić "teraz zaraz". Powody są różne - jestem zmęczona po pracy i chcę najpierw odpocząć i wziąć prysznic, albo - bagatela - coś zjeść. Nie, ona musi mieć zmyte naczynia/wyniesione śmieci/odkurzone mieszkanie/przesuniętą szafę TERAZ.
Co się dzieje, jeżeli nie wykonam "polecenia" TERAZ? Ano - ona ostentacyjnie robi je sama. Ze zwichniętą ręką, upewniwszy się, że wszyscy ją widzą, przesuwa szafki. Zapłakana, lamentując jacy to ludzie są dla niej okropni, myje naczynia.
Taka sytuacja miała miejsce dzisiaj. Chciałam upiec ciasto dla ojca na urodziny. Zapomniałam polewy. Powiedziałam jej, że zmyję naczynia, jak tylko wrócę ze sklepu i dokończę ciasto. Co zastałam po powrocie (dodam, że sklep jest dosłownie 5 minut drogi od domu)? Ją stojącą zapłakaną nad zlewem, myjącą naczynia. Zwymyślała mnie, że ona dla mnie nic nie znaczy, że nie spodziewała się po mnie żadnych ludzkich odruchów, że jestem leniwa, okropna itd.
Wiecie, co jest ciekawe? Już mnie to nie rusza. Po tych wszystkich latach, kiedy mimo wielokrotnych długich rozmów wszystko zostało tak samo - nie rusza mnie to.
Oglądam z tatą film długo po godzinie 20.
Pojawia się scena erotyczna, więc - jak to małe dziecko - pokornie odwracam wzrok.
Po chwili słyszę rozentuzjazmowany głos mojego taty:
- Pół minuty! Ku*wa, nawet krócej ode mnie!
Będąc na studiach, kilkakrotnie spuszczałem się do szamponów dziewczyny mojego współlokatora.
Kurtyna.
W czasach liceum wybrałam się na imprezę. Umowa była taka, że mój chłopak pójdzie na nią wcześniej beze mnie, ponieważ musiałam tego dnia coś załatwić, co oznaczało, że lekko się spóźnię.
Przychodzę, a mój chłopak już na dobre poleciał w zabawę, bo był ledwo przytomny. Zaczęłam go ogarniać i stwierdziłam, że dzisiaj się nie pobawię, bo ogarnięcie chłopaka jest dla mnie ważniejsze. Jednak on kiedy zaczęłam mu pomagać już był tak pijany, że zaczął mówić "Ale zostaw mnie, ja mam już dziewczynę". Ucieszyłam się, że mam tak wiernego chłopaka :)
Niedługo się jednak okazało, że leci na dwa fronty i chodziło mu o tę drugą...
Mam 29 lat, jestem po rozwodzie. Wychowuję sam córkę od 4 lat. Była żona się nie interesuje. Pracuję na etacie, a w dni wolne idę do drugiej pracy. Pracuję tylko od 7-15, żeby mieć opiekę przedszkola dla córki. Po pracy oczywiście sprzątanie, gotowanie, pranie, zabawa i nauka z młodą.
Co jest w tym anonimowego? Często wracając z pracy jadę dużo dłuższą drogą, żeby chociaż te pół godziny spędzić w aucie w ciszy i spokoju. Te pół godziny pozwala mi przetrawić codzienne wstawanie o 5 rano, daje mi cierpliwość do dziecka i siłę na zajmowaniem się domem.
Jestem tatą, mama i dwoma pracownikami w jednym, którzy w wolnych chwilach starają się zapanować nad porządkiem i kuchnią w domu.
PS Nie, nie jestem brzydki i mógłbym znaleźć sobie kobietę, która weźmie na barki część obowiązków, ale która tak mocno pokocha obce dziecko?
Dodaj anonimowe wyznanie
