#LHEZp

Jestem przed 26 rokiem życia i pracuję na ochronie. Najbardziej mnie wkurza gość, z którym mam zmianę. Mamy małą budę 3x3, więc jest ciasno itd. Sam liczę czas do 20 listopada, aż pójdzie stąd, gdyż nie mogę z nim wytrzymać, a wszystkie prośby czy rozmowy olewa. Pierwsza sytuacja, co dzień leje gdzie się da spirytus, żeby niby odkazić, ale muchy też nim zabija. Ze względu na wymiary budy mamy w niej fajny zapach. Światło można zapalić tylko na czas wypełniana książek służbowych. Obchody? Mi się nie chce, więc sam rób. Ogrzewanie? Nie, bo mi wieje, tak samo w lato z klimatyzacją. Ja potrafię włączyć, jak pójdzie na papierosa, wraca, to od razu wyłącza. Efekt? W nocy potrafi siedzieć w 10 stopniach. A teraz narzeka na to, że wiecznie boli go głowa. Nie rozumie, że wieczne opary spirytusu, siedzenie w gorącu lub zimnie do tego się dokładają. Poza tym każdy, którego widzi, nawet jak idzie chodnikiem, to jest pijak, menel lub alkoholik. Komuś wyszła praca 14h na dobę? O, to przechlapane, nawet nie może się nachlać. Jeszcze całą dobę chodzi radio. Serio w nocy chciałbym trochę „odpocząć”. Nie chodzi o to, że chcę spać, ale chcę ciszy.
Komentarze (3)

#u92Yo

Mam 22 lata, nie mieszkam już z rodzicami od 5 lat, jednak ostatnio na pewien czas musiałam wprowadzić się do mieszkania, do którego dostęp ma mój ojciec. Dzisiaj przyjechał i wpadł w szał, zaczął się na mnie wydzierać (dodam, że w przeszłości zdarzało mi się dostać od niego w twarz bez powodu). Napisałam do mojego chłopaka, że się boję ojca i poprosiłam, żeby przyjechał, abym mogła bezpiecznie wyjść z domu. Wiedziałam, że mój ojciec przy nim na pewno mnie nie uderzy ani nie będzie agresywny wobec niego (zawsze przy ludziach udaje super ojca). Mój chłopak zadał kilka pytań odnośnie tego, co się dzieje, na które mu odpowiedziałam, żeby przyjechał jak najszybciej. Nie przyjechał, kompletnie mnie zignorował, przestał odbierać telefon.

Tydzień wcześniej, gdy leżałam w szpitalu czekając na nagłą i niespodziewaną operację, co prawda tylko zapalenie wyrostka, też prosiłam go, żeby przyjechał mnie odwiedzić. Bałam się, ta cała sprawa z narkozą, chciałam go po prostu zobaczyć na wszelki wypadek przed operacją. Nie przyszedł. Najpierw nie miał dla mnie czasu, a potem powiedział, że jedzie nad morze, ma już kupione bilety na pociąg i nie chce tego przełożyć, bo on potrzebuje tego wyjazdu. Wrócił dopiero po czterech dniach. Nie odwiedził mnie ani przed, ani po operacji, dopiero jak wypisano mnie ze szpitala.
Gdybym to ja wiedziała, że on naprawdę mnie potrzebuje, to przyjechałabym nawet taksówką w piżamie.

To nie jest pierwszy raz, kiedy mnie tak wystawił. Przy znajomych udaje super chłopaka, ludzie uważają go za nie wiadomo jak dobrą osobę, ale przy bliższym poznaniu kompletnie nie można na niego liczyć. Te sytuacje to tylko wierzchołek góry lodowej tego, jak często mnie lekceważył i skupiał się tylko na sobie. Wystawił mnie też w moje urodziny w tym roku, nigdy nie miał dla mnie czasu, bo ważniejsza była jego pasja, koledzy itp. Cały czas do niego wracałam, ale po dzisiejszym zdarzeniu wiem, że to koniec. Naprawdę, wiem, że zrobiłabym dla niego wszystko, ale widzę po jego gestach, że jest to człowiek, który dba tylko i wyłącznie o swoje dobro. Smutne.
Komentarze (14)

#JyxsZ

Pewnie każdy w dzieciństwie miał swojego ulubionego pluszaka, z którym się nie rozstawał. Ja takiego też miałam. I w sumie mam go dalej. Odkąd go dostałam to zasypiałam tylko z nim. Studia skończyłam, od półtora roku mieszkam z narzeczonym i kotem.

Najlepiej jest kiedy wieczorem w łóżku znajduje się mój facet, kot i pluszak.
Kota nie ma? Pół biedy, kot to kot.
Mojej drugiej połówki nie ma, bo wyjechał? No jakoś przeżyję.
Ale jak nie ma pluszaka, to nieważne w jakim jestem stanie (tak, nawet po ostrej imprezie), muszę go znaleźć i z nim zasnąć... Baba 27 lat i śpi z pluszakiem...
Komentarze (6)

#duTkM

Pracuję u operatora telefonii komórkowej, kontroluję, czy każdy zapłacił za swój telefon.

Pewnego dnia patrzę, a tu za telefon jest wpłacane raz z jednego konta, raz z drugiego. Patrzę, że jeden z numerów tego konta należy do innego telefonu. Lecę do szefa, mówię, że chyba pomyłka w systemie, szef na to, żebym zadzwoniła i zapytała, może to celowo. Dzwonię, odbiera starsza kobieta, tłumaczę o co chodzi, przepraszam, że przeszkadzam itp.

Okazało się, że to telefon jej syna, który zmarł jakiś czas temu. Raz ona płaci za telefon, raz jego była dziewczyna, bo chcą choć tak posłuchać jego głosu, który nagrał na pocztę głosową.
Komentarze (3)

#iriV9

Nienawidzę kiedy moja mama mnie dotyka.
Jestem dziewczyną, mam 19 lat i nic nie wkur*wia mnie bardziej niż dotyk mojej mamy.

Nie wiem dlaczego tak mam, bo mama nigdy nic złego mi nie zrobiła, nie jest też żadną fleją, jest całkowicie normalna i wiem, że bardzo mnie kocha. Często przychodzi do mnie, bo chce się przytulić, a mnie wtedy wzdryga i w duchu modlę się o to, żeby już poszła. I nie chodzi tutaj tylko o przytulenie ale o zwykłe przejechanie mi po ręce czy jakieś zahaczenie przez przypadek. Nienawidzę tego.



Zupełnie inna sprawa jest z innymi ludźmi, mogę się przytulać z przyjaciółkami, z tatą, czy ogólnie z innymi i sprawia mi to przyjemność, a od niej każde zbliżenie mnie odrzuca i bardzo się denerwuję przez co potem często się kłócimy albo mama płacze, bo nie wie o co chodzi.
Chciałabym się z nią normalnie przytulić, przełamać się ale nie dam rady, to siedzi gdzieś we mnie, w środku i nie chce się odblokować. A chyba też nie jest to całkiem normalne. Nie wiem co mam z tym zrobić.
Komentarze (3)

#SdrRC

Często od koleżanek słyszałam, że traktują zbliżenie jako nagrodę dla partnera. Nie potrafiłam tego zrozumieć, dla mnie jest to czymś naturalnym, fajnym, potrzebą każdego człowieka, a nie nagrodą za dobre sprawowanie dla mężczyzny. Do czasu. 

Jestem z facetem 4 lata, ostatnio wyjechaliśmy za granicę do pracy. Pracujemy razem, mieszkamy razem, nie mamy tu jeszcze znajomych, bo to dopiero kilka tygodni od naszego przyjazdu, wiadomo, na początku znajomości są dosyć luźne z nowo poznanymi ludźmi za granicą. Tyle że Michał, stał się nie do wytrzymania. Ciągle gra w gry, gdzie nigdy wcześniej tego nie robił (w Polsce mieszkaliśmy razem), ale tak serio ciągle. Wraca z pracy i komputer, potrafi się nie wykąpać i nie zjeść, bo albo gra, albo ogląda coś ważnego. Zawsze pomagał mi w domowych obowiązkach, teraz zapomnij kobito, by się doprosić o wyniesienie talerzyka. Kłótnie, rozmowy na nic: „Czepiasz się babo, a ja nic złego ci nie robię!”. Owszem, bo nawet nie rozmawiasz ze mną, bo nie masz czasu! W swoje urodziny nie dostałam nawet najdrobniejszego prezentu, nawet polnego kwiatka. Za to dostałam Michała oglądającego YouTube przez cały dzień.

Nie wytrzymałam i spróbowałam „techniki” moich koleżanek. Przez moją złość i smutek samej odechciało mi się bliskości, a gdy Michał zaczynał, ja po raz pierwszy zaczęłam go odtrącać. I wiecie co? Podziałało. Powoli zaczął rozumieć, że spędzając cały dzień przed komputerem, może pożegnać się z czymkolwiek, a spędzając dzień ze mną, pomagając mi w obowiązkach domowych, dzień kończy w fajnym stylu w łóżku.

Najgorsze w tym jest to, że ja się z tym źle czuję. Wiem, że nie tak powinien działać związek. Porównuję to trochę do psa, który wykonuje aport, bo dostanie kiełbaskę.
Komentarze (9)
Dodaj anonimowe wyznanie