W okresie licealnym byłem na tyle zagubiony, że postanowiłem wiele udawać, by dopasować się, być lubianym i mieć znajomych. Przez to wpadłem do paczki, z którą imprezowaliśmy na całego. Był alkohol, były "niewinne" narkotyki, nawet numerki w sąsiednim pokoju lub przy wszystkich. Miałem w czubie, bo choć będąc w domu wiedziałem jak źle postępuję, przy znajomych ubierałem drugą twarz.
Pewnego weekendu dostałem wyzwanie, bo wszyscy koledzy robili już jakieś pranki i inne tego typu rzeczy, a ja ciągle tak niewinnie spędzałem czas. Wymyślili mi, żeby poderwać konkretną dziewczynę, zaprosić ją w konkretne miejsce (opuszczony pustostan, który był naszym cotygodniowym parkietem) i nie owijając w bawełnę, uprawiać z nią seks. W rolę nie wchodziły zabezpieczenia, ale za to w formie rozluźnienia atmosfery do kieszeni włożyli mi "dropsy" za darmoszkę oraz tabletkę gwałtu, gdyby koleżanka jednak była nieśmiała. Oczywiście strasznie mi się to nie podobało, jednak byłem tak głupi, tak wystraszony utratą wszystkich znajomych, że finalnie zacząłem realizować ten plan.
Dziewczynę znałem, toteż wyciągnięcie jej na przysłowiowe powłóczenie się po okolicach nie było za trudne. Dotarliśmy do wyznaczonego miejsca, gdzie były dziurawe kanapy, miejsce na nasze ognisko i skrytka z chipsami oraz colą. Spędziliśmy tam parę godzin, i tak dobrze nam się rozmawiało, że zapomniałem o swoim zadaniu do realizacji. Po jakimś czasie ona sama zainicjowała "pierwszy krok", jednak kiedy ściągnęła ze mnie bluzę, z kieszeni wypadło parę drobiazgów. Na tyle to huknęło na tej betonowej posadzce, że nasz wzrok przebiegł po petach, tajemniczej tabletce w woreczku i saszetkach z odurzającą substancją. Ona jak poparzona odskoczyła, fakty połączyła natychmiast, dała mi w twarz i uciekła. Zdezorientowany wybiegłem za nią, krzycząc, że to nie tak - ale tu zaskoczyli mnie moi koledzy.
Dostałem po pysku, naruszyli mi żebra, na pamiątkę zostało mi parę siniaków, dodatkowo śmierdziałem szczochami, bo mnie potraktowali jak ściankę w męskim klopie. Rodzicom wyjaśniłem, że to szkolne przepychanki o głupią sprawę. Niestety w kolejnym dniu, w drodze do tamtej dziewczyny, naskoczył mi na plecy jakiś gość i runąłem na ziemię bez tchu. Przybiegł drugi, zapięli mi łapy w kajdanki, coś krzyczeli i wrzucili do radiowozu.
Gdyby nie to, że dałem namiary na moich koleżków, którzy o dziwo się przyznali do wielu przeskrobań, miałbym większy wyrok. I tak swoje dostałem za narkotyki, za chęć podania "niezidentyfikowanych substancji odurzających", co wiadomo wyszło po testach. Mogło skończyć się dużo gorzej, ale nie narzekałem. W papiery swoje wpisali, szukanie pracy z tym to szlam, ale przynajmniej dziewczyna na ludzi wyszła, bez traumy.
Morału zero, konkretnego zakończenia zero.
Czasami stojąc na przystanku, gdy widzę, że ktoś pali papierosy, a dym leci w moją stronę, to zaczynam kaszleć i się krztusić, żeby tej osobie zrobiło się głupio i więcej nie paliła na przystankach.
Gimnazjum, rok 2006, fora internetowe. Moja przyjaciółka ostro udzielała się na jednym z nich. Opowiadała nam o ludziach, z którymi pisała, byli bardzo zżyci! W naszej klasie nie była zbyt lubiana, na forum wręcz przeciwnie.
Kiedyś z nudów znalazłam tę stronkę i ich "klan". Byłam zszokowana. Moja przyjaciółka żyła tam moim życiem. Opisywała sytuacje, anegdoty, żarty, które opowiadałam jej codziennie. Teraz trochę mnie to bawi, wtedy byłam zmieszana i chyba przestraszona. Nigdy jej o tym nie powiedziałam, nie mam traumy. Dalej się przyjaźnimy.
Jak oduczyć własnego ojca znieczulicy?
Stłuczka na rowerze, przeleciałem przez kierownicę. Widziałem, że ręka mi puchnie, więc asekuracyjnie poprosiłem ojca, by zawiózł mnie następnego dnia do lekarza. Co usłyszałem: "Nic ci tam nie jest, ty do szkoły nie chcesz iść po prostu, leniu jeden, ostatnio słabe oceny miałeś z fizyki, a jutro masz, to pewnie nie chcesz iść na sprawdzian". Cóż, następnego dnia rano nie dałem rady ruszyć ręką, mimo to zostałem wysłany do szkoły. Nie poszedłem do niej, tylko do lekarza. Zdziwienie, że 16-latek bez rodzica, nie chcieli mnie przyjąć, ale pielęgniarka zobaczyła, że moja ręka wygląda jak siny balon. Połamane 4 kości śródręcza, gips na 1,5 miesiąca. Telefon do rodziców, żeby ktoś po mnie przyjechał. Rozmowa ojca z lekarzem trwała długo, oj długo. Co usłyszałem: "Na pewno usprawiedliwienia nie dostaniesz za wagary".
Pewnego dnia po śniadaniu poszedłem do WC i tak 8 razy. Moje życie zamieniło się w biegunkę. Rodzinna uparła się na zespół jelita drażliwego, rzuciła hasło, że jestem leniem i pewnie nie chcę chodzić do szkoły. Podłapał to ojciec i wersji się trzymał. Jednak do lekarzy chodziłem codziennie, nie mogłem nic zjeść, bo kończyło się to tak samo. Jedna lekarka w końcu się zlitowała, dała mi skierowanie do szpitala. W szpitalu wiadomo jak karmią, dwa dni totalnej głodówki, seria badań. Uparli się na diagnozę rodzinnych - problemy jelitowe. Badania nic nie wykazały, dostałem jeszcze ochrzan, że zajmuję miejsce w szpitalu naprawdę chorym dzieciom, bo pewnie nie chcę chodzić do szkoły. Wracam do domu, jem normalnie, znów jest to samo. Płacze i rozpacz nic nie pomagają - "już na pewno się na ten twój brzuch nie nabierzemy, w szpitalu żadne badanie nic nie wykazało". Myśli samobójcze miałem, nikt nie chciał mnie słuchać, a wszyscy dobijali, najbardziej ojciec. Uprosiłem w tajemnicy brata, by dał mi pieniądze na prywatnego gastrologa, by ze mną w ogóle poszedł. Prywatnie lekarz mnie zbadał, zrobił gastroskopię. Wyszło, że mam wrzody żołądka i dwunastnicy w stopniu mocno zaawansowanym. Z papierami od lekarza i toną leków kupionych przez brata wróciłem do domu. Co usłyszałem? "To teraz sam zarobisz i oddasz bratu za te swoje wymysły". Cóż, wtedy nastąpiło trochę poprawy, bo brat wstawił się za mną dość dosadnie, a ja po lekach wróciłem do pełnej sprawności.
Uwierzcie mi, od tamtej pory wszystkie moje dolegliwości ojciec traktuje poważnie. Podwyższony cukier, lekka kontuzja i już mi szuka specjalistów. Bo ja kropla w kroplę on - cukrzyca, nadciśnienie, stawy.
Teraz jest to trochę nadgorliwość, szczególnie że mam już 25 lat, a nie 16-17 jak w czasie, gdy spotkały mnie te problemy. Ale lepiej mieć nadgorliwego rodzica, niż obojętnego. Mam niestety porównanie zbudowane na własnych przeżyciach. Szkoda, że musiałem okupić troskę wieloma nieprzyjemnościami.
Nigdy nie zapomnę tej imprezy. Poznałam na niej pewnego chłopaka, na którego początkowo kompletnie nie zwracałam uwagi. Aż do momentu, gdy zaczął się do mnie "rzucać" - dosłownie. Źle się zrozumieliśmy w trakcie rozmowy i wybuchła wielka awantura – właściwie z niczego. Dziś nawet nie pamiętam co było punktem zapalnym.
Oboje mieliśmy wypite, więc włączyły nam się agresory. Zaczęliśmy się wyzywać, oblaliśmy się nawzajem piwem, a ostatecznie doszło – uwaga – do bójki. Tak, pobiłam się z tym chłopakiem. Przyłożyłam mu z pięści w twarz i skończył z podbitym okiem, on za to odwdzięczył się ostrym przyłożeniem w bark, który bolał mnie przez kolejne dwa dni. Impreza skończyła się więc tragicznie, rozeszliśmy się do domów.
Nazajutrz wydzwaniał do mnie z przeprosinami – i tak przez kilka tygodni. Zdobył mój adres i przyszedł z bukietem kwiatów. Kilka miesięcy później zostaliśmy parą, a wczoraj mi się oświadczył.
Może i od miłości do nienawiści jeden krok, ale – jak widać – w drugą stronę to również działa!
Moja córka ma 5 lat. Strasznie prosiła mnie ostatnio, bym poszła z nią do McDonalda. Wiem, że fast food to najgorsze zło, dlatego unikałam podawania dziecku takiego jedzenia – Zosia jeszcze nigdy nie była w tej restauracji. Zosia chodzi jednak do przedszkola, a wiadomo, że rówieśnicy mają ogromny wpływ na dziecko. Nasłuchała się od kolegów o Happy Mealu i zabawkach, dlatego strasznie chciała tego spróbować. Poszłam z nią więc do tego nieszczęsnego McDonalda.
Gdy byłam na miejscu, spotkała mnie komiczna sytuacja. Jakaś przypadkowa – najwidoczniej niezrównoważona - starsza pani zatrzymała się specjalnie przy naszym stoliku, aby nawrzeszczeć na mnie na środku centrum handlowego. Darła się: „Jak możesz tak truć swoje dziecko, ty leniwa babo! Ugotuj coś córce, a nie karmisz ją tym syfem i chemią! Co za matki w tych czasach, szkoda tych dzieci!”. Nie odpowiedziałam, bo uznałam, że nie ma to żadnego sensu. Zosia po wyjściu z tej restauracji stwierdziła, że „wcale nie było takie super” i niezwykle cieszę się, że nie będę musiała tam wracać.
Piszę to tylko w jednym celu, by podkreślić jak bardzo prawdziwe jest powiedzenie „pozory mylą”. Trzymajmy nosy w swoich sprawach, kochani, a będzie nam wszystkim przyjemniej się żyło.
Mam 24 lata i nigdy nie byłam w związku. Coraz częściej boję się, że nikogo nie spotkam.
Pochodzę z małej wsi, a moje poczucie własnej wartości od zawsze było dość niskie.
Do liceum fizycznie chodziłam zaledwie rok. W mojej klasie na 28 dziewczyn było tylko dwóch chłopaków. Potem rozpoczęła się pandemia i nauka zdalna, więc praktycznie całe liceum spędziłam w domu, na wsi. Później zaczęły się studia, a studiowałam typowo kobiecy kierunek, na którym 99% osób stanowiły kobiety. Skupiłam się przede wszystkim na nauce i wtedy właściwie nie szukałam nikogo. Ewentualnie epizodycznie korzystałam z Tindera, ale nigdy nic z tego nie wyszło.
Niedawno skończyłam studia, dużo schudłam i zaczęłam czuć się ze sobą trochę pewniej. Pomyślałam więc, że fajnie byłoby w końcu kogoś poznać. Założyłam Tindera i Badoo, ale niestety wyszła z tego totalna klapa.
Byłam na dwóch spotkaniach. Mimo dużej liczby par większość rozmów dość szybko się urywała. Od razu zaznaczę, że same spotkania są dla mnie naprawdę bardzo stresujące, mimo że za każdym razem starałam się podejść do nich na luzie.
Mam aktualne zdjęcia, zrobione dosłownie miesiąc temu, więc nie chodzi o to, że ktoś spotyka się ze mną po zobaczeniu zupełnie innych zdjęć.
Na jednym ze spotkań okazało się, że mężczyzna wyglądał zupełnie inaczej niż na zdjęciach. I nie były to jakieś drobne różnice — na zdjęciach miał gęste włosy, a na spotkanie przyszedł praktycznie łysy, z ogromnymi zakolami. Do tego rozmawiało się słabo, głównie przez to, że poczułam się oszukana.
Na drugim spotkaniu było podobnie. Facet wyglądał inaczej. Jako pierwsze wyciągnął e-papierosa i zaczął przy mnie palić, nawet nie pytając, czy mi to przeszkadza. Ja sama jestem osobą niepalącą.
Od razu zaznaczę też, że wzrost jest dla mnie istotny, ponieważ sama jestem wysoka - mam 1,73. Na profilu miał podany wzrost 1,80 m, a na żywo okazało się, że jesteśmy praktycznie tego samego wzrostu.
Mimo wszystko byłam miła i starałam się podtrzymywać rozmowę, chociaż chłopak okazał się dość gburowaty. Po około 40 minutach po prostu wstał i powiedział, że tego nie czuje i nie będzie tracił na mnie czasu.
Nie będę udawać, że w ogóle mnie to nie ruszyło. Poczułam się po tym trochę źle. Po miesiącu korzystania z aplikacji randkowych mam już jednak naprawdę dość, więc je odinstalowałam. I teraz właściwie nie wiem, gdzie mogłabym kogoś poznać.
Mam sporo zainteresowań — trenuję boks, tańczę, staram się dbać o siebie. A mimo to przez całe to doświadczenie zaczęłam czuć się naprawdę źle i zastanawiać się, co jeszcze mogłabym zrobić.
Najbardziej boję się chyba tego, że mimo starań nikogo nie spotkam. Że coś jest ze mną nie tak albo że po prostu jest już za późno, żeby zacząć. Chodzę do psychologa, ale ciężko mi sobie z tym poradzić
Miałam taki okres, w którym po prostu jakoś nie mogłam się cieszyć. Trochę dziwacznie. I ciągle czułam się, jakby mi serce pękało. Pewnego razu zadzwoniłam na 116111... no i poczułam się lepiej. Może głupio robię, ale chcę powiedzieć, że to nie wstyd szukać pomocy.
Dzieckiem będąc, na początku lat 2010tych, odkryłam przypadkiem fetysz seksualny moich rodziców. Odkryłam, nie ogarnęłam oczywiście o co chodzi (choć bliżej mi już było do 18tki niż dalej), dopiero jakiś czas temu, jako dorosła baba, zrozumiałam.
Matka miała album ze zdjęciami - swoimi. Jej starsi robili jej masę fotek. Często się nimi chwaliła, zupełnie normalne fotki. Ale ewidentnie wykorzystywała to z moim starym do seksu. Parę razy widziałam album przy ich łóżku, czasem otwarty na stronach gdzie akurat mamuśka w latach młodzieńczych prezentuje np. długie nogi albo rajstopy.
Także takiego fetyszu się nie spodziewała bym bo ogólnie to mega normalni ludzie...
I nie czuję żadnego obrzydzenia ani nic, staram się zrozumieć.
Mój dziadek bierze jakieś dziwne leki na sen. Ostatnio w środku nocy zaczął chodzić po domu i twierdził, że widzi Niemców siedzących na płocie i dziwne światła a potem chciał iść na dwór przekręcać siano mimo, że była 3 w nocy.
Dodaj anonimowe wyznanie
