#quETx

Jak żona była w trzeciej ciąży i zaczęła dość często wymiotować, to nasza najstarsza córka (6 lat) omijała ją szerokim łukiem i nie chciała dać się przytulić. Jak zapytaliśmy, o co chodzi, to okazało się, że po prostu nie chce się zarazić ciążą. Wytłumaczyliśmy jej, że ciążą nie da się tak po prostu zarazić i wszystko wróciło do normy. Do czasu, aż kilka dni później się strułem i córka nakryła mnie wymiotującego do toalety...
Komentarze (7)

#VyRWW

Mój facet mnie zdradził z naszą wspólną koleżanką. On nie wie, że ja wiem, bo nic nie mówiłam i nie dałam po sobie tego poznać. Gdy nadarzyła się okazja, ja zdradziłam jego z naszym wspólnym kumplem. Oczywiście on nie wie. Nie szukałam zemsty specjalnie, tak wyszło, miałam możliwość i to zrobiłam tak jakoś bez żadnych oporów. I wiecie co? Dobrze mi z tym. Nie mam żadnego problemu ani z jego zdradą, ani ze swoją. Wet za wet.
Komentarze (4)

#HWX3J

Mój nos w wyniku choroby był zdeformowany, z tego powodu od zawsze byłam pośmiewiskiem, zarówno w szkole, jak i w domu. W podstawówce i gimnazjum miałam tylko jedną przyjaciółkę, która mnie wspierała, reszta wolała mnie wyzywać i symulować wymioty na mój widok. W technikum było już lepiej, ale wiadomo, takie rany na psychice nie goją się łatwo. Od zawsze wiedziałam, że zrobię sobie operację plastyczną, kiedy tylko mogłam, zbierałam pieniądze, wszystko, co zarobiłam albo dostałam, lądowało w kopercie na dnie szafy. Gdy skończyłam technikum, od razu poszłam do pracy i uwolniłam się od toksycznej rodziny, zaczęłam chodzić do psychologa i naprawiać moje życie, zaczęłam o siebie walczyć. Poszłam do dermatologa, by wyleczyć trądzik, poczytałam w internecie o pielęgnacji i o zdrowej diecie, zapisałam się na siłownię, dzięki czemu schudłam parę kilo i wyrzeźbiłam trochę sylwetkę. W końcu zaczynałam się sobie podobać, ale moja jedyna koleżanka z dzieciństwa ciągle podcinała mi skrzydła, twierdziła, że zachowuję się jak pustak i powinnam po prostu zaakceptować siebie, zamiast się zaharowywać dla wyimaginowanego ideału. 

W końcu mogłam zrobić wymarzoną operację – wiadomo, cudów nie ma, ale wygląd mojego nosa mieści się w normie. Gdy jeszcze chodziłam z opatrunkiem, moja przyjaciółka postanowiła się ode mnie odwrócić, bo nie ceni ludzi, które walczą tylko o wygląd. No i przede wszystkim trzeba akceptować siebie, a nie podążać za ideałami.
Powiedziała to moja przyjaciółka – ta, która potrafi sama zjeść całą pizzę i całymi dniami grałaby w gry, a nosi rozmiar XS. Ta, która ma ładne, łagodne rysy twarzy i duże, zielone oczy. Ta, u której w życiu pryszcza nie widziałam. Ta, która po prostu wygrała najwyższą nagrodę na genetycznej ruletce.

Nie twierdzę, że ona nie ma żadnych kompleksów, ale osoba, która nie wkłada żadnego wysiłku w swój wygląd, a spokojnie mogłaby być modelką, mówiąca osobie o fizjonomii kartofla, że trzeba akceptować siebie, jest nie na miejscu. Dlaczego ona jest lepsza, bo urodę dostała od matki natury, a ja gorsza, bo zapracowałam na nią sama? Jak już zrobiłam wszystko, co mogłam, to akceptuję siebie, wiem, że sama nigdy nie będę miała figury modelki, bo budowa ciała na to nie pozwala, ale jest OK, czuję się dobrze ze swoim wyglądem.

A piszę to wyznanie, bo kilka dni temu zeszła mi już opuchlizna i siniaki po operacji, a ludzie na ulicy już się nie gapią na moją twarz (nie przesadzam, nawet pokazywanie mnie palcami nie było rzadkością). Mam wreszcie spokój.
Komentarze (7)

#V7RJc

Nie wiem, jak mnie ocenicie za to, co zrobiłam, a zrobiłam wiele „złego”. Doprowadziłam do rozstania „szczęśliwej” pary i „zrujnowałam” komuś życie. Zacznę od początku. 
Moja młodsza siostra od 3 lat miała chłopaka. Przystojny, miły, wykształcony. Za dwa tygodnie miał odbyć się ich ślub. Moja siostra była w nim szaleńczo zakochana, świata poza nim nie widziała. Szkoda tylko, że on miał odwrotnie. Od samego początku mi się nie podobał, czułam, że jest coś z nim nie tak. Mówiłam mojej siostrze i rodzinie, ale oni uważali, że przesadzam. Jednak intuicja mnie nie zawiodła.
Jakieś dwa miesiące temu zobaczyłam Mateusza, spotkał się z jakąś dziewczyną. Całowali się, a potem poszli razem do hotelu... Powiedziałam o wszystkim siostrze, a później naszej rodzinie. Konfrontacja z narzeczonym potwierdziła, że to nie był pierwszy raz. Szok, płacz, niedowierzanie, a następnie zerwanie. Moja siostra przechodziła ciężki okres, załamała się.
A wiecie, co jest najlepsze? Teraz moja siostra ma do mnie pretensje, że jej o wszystkim powiedziałam. Nieważne, że on zdradził, ona przecież go kochała i teraz byliby już po ślubie, a ja jestem sama, więc pewnie zrobiłam to z zazdrości. Nie z troski,  nie dlatego, że chciałam ją ochronić przed kłamliwym zdrajcą – uznała, że to zazdrość. 
Nigdy nie było mi tak przykro.
Komentarze (3)

#eu2KK

Trochę wstydliwe wyznanie, ale nikomu innemu nie umiałabym o tym powiedzieć, a muszę się wreszcie wygadać.

Mam duże potrzeby – mogłabym robić to codziennie, nie miałabym raczej problemu z kilkoma razami w ciągu jednego dnia. Pragnienie bycia zaspokojoną, bliskości drugiej osoby itd. strasznie mnie męczy, zwłaszcza że moje poczucie moralności nie pozwala mi robić tego, z kim popadnie – ba, nawet jak wchodzę z kimś w związek, to unikam zbyt bliskiego kontaktu fizycznego przez przynajmniej kilka miesięcy, a czasem i dłużej.
Tak oto od jakiegoś roku nie miałam kontaktu fizycznego z nikim, bo zakończyłam wtedy ponad czteroletni związek z moim jedynym dotąd partnerem, a teraz boję się angażować emocjonalnie w obawie, że kolejny partner zrani mnie po kilku latach. Bez kompletnego zaangażowania i zaufania do drugiego człowieka nie umiem zdecydować się na tę bliskość, której ostatnio tak strasznie potrzebuje moje ciało.  Od tego pragnienia nie mogę się na niczym skupić, non stop o tym myślę i nic mi nie pomaga... Jestem strasznie sfrustrowana tą sytuacją i trochę zazdroszczę ludziom, którzy potrafią zdecydować się na jednorazową przygodę z kimś w klubie itp., bo z moim obecnym popędem i podejściem do tych spraw zwariuję jeszcze przed końcem roku...
Komentarze (6)

#fwzaB

Będzie gówniane wyznanie. 

Poznałam świetnego faceta, zauroczyłam się. Poszliśmy na randkę, później do klubu. Wypiliśmy kilka drinków, a on zaprosił mnie w końcu do siebie. Wylądowaliśmy w łóżku. Było tak dobrze, że w pewnym momencie puściły mi zwieracze i zesrałam się pod siebie. 

Chyba nie poczuł. Nie zdążyłam nawet posprzątać, bo taksówka przyjechała.
Został z tęsknotą i rzadką kupą na łóżku.

Co będzie dalej? Nie wiem, bo jeszcze się nie odezwał.
Komentarze (7)

#8vNAC

Będzie obleśnie.

Miałam kiedyś małą infekcję intymną z wydzieliną przypominającą żółtawe kawałki mokrego papieru toaletowego. Pomijając cały ból i dyskomfort, przez te kilka dni wygrzebywałam z siebie te grudki, podziwiając przy tym ich rozmiar – im większy fragment, tym większa satysfakcja. Cieszę się, że szybko mi przeszło, ale dawno nie miałam tak dużej frajdy jak wtedy.

#U1hjv

Byłem z moją dziewczyną przez ponad dwa lata, po półtora roku mieliśmy wpadkę, czego rezultatem jest nasza córeczka. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że moja (już była) dziewczyna stosowała przemoc fizyczną, wyzywała mnie, obrażała i wszystko, co tylko możliwe, włączając w to nawet to, że kazała mi znaleźć sobie kogoś innego oraz nakazanie mi, że mam się wyprowadzić. Wytrzymywałem to przez prawie dwa lata, ale kilka dni temu, gdy wyszedłem ze znajomym i wróciłem po kilku godzinach i setkach obraźliwych SMS-ów, to zobaczyłem moją spakowaną torbę. Wyrzuciła mnie z domu. Dopiero gdy zobaczyła, jak odchodzę, zdała sobie sprawę, co zrobiła i zaczęła się tłumaczyć, że to przez to, że nie miała za dużo miłości w dzieciństwie oraz wychowywała ją babcia. Chciałem zostać, ale już po prostu nie daję z nią rady i teraz boję się o swoją córkę.
Dodam jeszcze tak na koniec, że na początku ciąży stwierdziła, że nie jesteśmy razem, a przez te dwa lata usłyszałem dwa razy, że mnie kocha – raz po dwóch miesiącach związku (ale potem stwierdziła, że kłamała), a drugi raz, jak odchodziłem.
Komentarze (9)

#bWTOD

Od 183 dni jestem zakochany. Mój przypadek może się wydawać głupi, a nawet żałosny, ale dobija mnie to i muszę w końcu się jakoś wyżalić. Z dnia na dzień jest ze mną coraz gorzej, nigdy wcześniej nie byłem zakochany, z jednej strony daje mi to powód do życia, ale z drugiej jest to dla mnie to strasznie bolesne. Może zacznijmy od początku.
Jestem chłopakiem, mam 17 lat, rok temu zmieniłem szkołę, przez co musiałem powtarzać 1 klasę. Na początku podchodziłem z dużym dystansem do osób w mojej klasie, jednak wszystko się zmieniło, gdy jednego dnia nagle zakochałem się w koleżance z klasy, mimo że wcześniej jej nawet nie lubiłem. Nie potrafię tego wyjaśnić, wydaje się to dziecinne, ale po prostu na nią spojrzałem i to poczułem.

Nie jestem atrakcyjną osobą ani na zewnątrz, ani w środku. Wiem, że jedyne co by mnie uszczęśliwiło, to bycie z nią. Niestety ta wizja jest samolubna. Jedyne czego mogę chcieć dla kogoś, kogo kocham, to aby ta osoba była szczęśliwa.
Z początku postanowiłem, że stanę się lepszą wersją samego siebie, jednocześnie zbliżając się do niej. Jednak wszystko się zmieniło, kiedy nagle to ona zaczęła interesować się mną, ciekawiło mnie to, jednak jestem pewien, że nie była we mnie zakochana. Uznałem, że nie mogę od niej niczego oczekiwać.

W wakacje dużo ze sobą pisaliśmy, trochę lepiej ją poznałem, wiem, czego potrzebuje, wiem, o czym marzy i zamierzam pomóc jej spełnić te marzenia. Nie wiem, czemu to robię, nie oczekuję niczego w zamian, jednak podświadomie chciałbym z nią być i marzę o tym, by stać się najważniejszą osobą w jej życiu, jednak kim niby jestem, żeby tego oczekiwać?

Wiem, że jestem dla niej ważny, problem polega na tym, że nie jestem dla niej tak ważny jak ona dla mnie. Mam mętlik w głowie.
Jesteśmy naprawdę blisko, obiecaliśmy sobie nawet, że nigdy siebie nawzajem nie zostawimy. Ona sama często powtarza „nie pozbędziesz się mnie, nawet na siłę”, cieszy mnie to, ale jednocześnie wiem, że moje uczucia do niej są silniejsze niż jej do mnie.

Jest mała szansa na to, że ona też coś do mnie czuje. Jestem o nią cholernie zazdrosny, ale staram się tego nie okazywać. Ona jest bardzo towarzyską osobą o specyficznym stylu bycia.
Mówiła mi, że zawsze była odtrącana i niechciana, więc postanowiłem, że poznam ją z moimi znajomymi, obawiałem się, że może ona polubić kogoś z nich. W sumie słusznie. Teraz wygląda na to, jakby podkochiwała się w jednym z moich kolegów. Z drugiej strony wygląda to trochę, jakby chciała wzbudzić we mnie zazdrość. Ona często przytula się do swoich kolegów, ja jej jeszcze nigdy nie przytuliłem, spowodowane jest to tym, że wtedy bym się najprawdopodobniej popłakał. Samo trzymanie jej za rękę doprowadza mnie do rozpaczy. Boli mnie widok, jak zbliża się do innych, jednak chcę, żeby była szczęśliwa.

Czemu ja to sobie robię, nie wiem...
Komentarze (17)
Dodaj anonimowe wyznanie