#yguS2

Nigdy nie wierzyłam w to, że ktoś może coś wygrać w jakimś konkursie czy loterii. Ogólnie jestem zdania, że jeżeli sama na coś nie zapracuję, to nie będę tego miała, co nie zmienia faktu, że bardzo lubię słuchać, jak codziennie gracze wygrywają w słynnej radiowej smsowej zabawie.

Niedawno podczas sprzątania coś mnie natchnęło, żeby wysłać swoje imię i wziąć udział. Jak pomyślałam tak zrobiłam i równie szybko o tym zapomniałam. Telefon rzuciłam na łóżko i wróciłam do robienia porządków. Chwilę później zadzwoniła do mnie przyjaciółka prosząc, żebym szybko do niej przyjechała. Zabrałam tylko klucze i wsiadłam do samochodu. Po drodze słuchałam oczywiście mojego ulubionego radia, akurat dzwonili do kogoś w sprawie wygranej, więc dałam głośniej i czekałam aż ktoś odbierze, jednak nikt nie odebrał i dzwonili do następnej osoby, której udało się wygrać 10 tysięcy w tym czasie dotarłam już do przyjaciółki, posiedziałam chwilę i wróciłam do domu.

Po powrocie do domu znalazłam na łóżku telefon. Poza paroma smsami było jedno nieodebrane połączenie...

#72Wv0

Mój chłopak bardzo lubi mi podnosić ciśnienie. Tak było także jakiś tydzień temu. Byłam akurat u mojej koleżanki, gdy zadzwonił mój chłopak. Odbieram, a on poważnym głosem że musimy porozmawiać. Zaczyna, że nie chce mi mówić tego przez telefon, ale to jest naprawdę bardzo ważne, że już dłużej tego nie może ukrywać. 

Ja już cała w nerwach, łzy napłynęły mi do oczu, pytam drżącym głosem o co chodzi. Na to on: "Przepraszam że w ten sposób ci to mówię, ale... Święty Mikołaj nie istnieje". Po tych słowach myślałam, że go uduszę, ale jednocześnie cieszyłam się, że nie chodziło o coś innego. 

PS I tak wiem, że św. Mikołaj istnieje.

#qljiK

Gdy moja mama miała 17 lat, zaszła w pierwszą ciążę. Bardzo się bała, ale mogła liczyć na moją babcię, z którą sama teraz mieszkam. 10 września 1988 roku, nieświadoma, że zaraz odejdą jej wody, spacerowała sobie po mieszkaniu, aż w końcu stało się. Zaczęła wołać moją babcię i pytać, co ma zrobić. Moja babcia, jak to babcia i kobieta mająca fioła na punkcie czystości i higieny osobistej, nie musiała długo zastanawiać się nad tym, jaką komendę wydać mojej mamie, niczym sierżant krzyknęła "Idź myj nogi do zlewu, ja zadzwonię po karetkę!". Tak też zrobiła, a moja mama z brzuchem wielkim jak poduszka powietrzna, zadarła nogi do zlewu. 

Do tej pory zastanawiam się, czy to była najpotrzebniejsza czynność w tej sytuacji, no ale z babcią się nie dyskutuje. :)

#pzMb3

Od dziecka miałam tendencję do logicznego myślenia. Gdy chodziłam do zerówki, na pewnej lekcji, wszystkie dzieci dostały kolorowankę z niedźwiedziem od nauczycielki. Wszyscy też po chwili wzięli się za kolorowanie, tylko ja siedziałam bezczynnie. Pani podeszła do mnie i spytała, czemu nie koloruję obrazka. Na to niewzruszona odpowiedziałam "No przecież są białe niedźwiedzie".

#1Fvmc

Mój 15-letni brat na jednej z lekcji geografii bez przerwy rozmawiał z kolegą z ławki, doprowadzając tym do szewskiej pasji nauczycielkę. Będąc na skraju cierpliwości kobieta nie wytrzymała i mówi do niego:
- Jak się zaraz nie uciszysz, to dzwonię do twojej matki!
- Proszę pani, ale jak moja mama ma problemy w pracy, to do pani nie dzwoni.
Kobietę tak wmurowało, że zbierała szczękę z podłogi do końca lekcji, a bratu nie wpisała nawet uwagi.

#7ErTg

Gdy miałam jakieś 9-10 lat, codziennie chodziłam do biblioteki miejskiej i wypożyczałam maksymalną ilość książek, jaką można było wypożyczyć. Robiłam to po to, aby wygrać w konkursie na czytelnika miesiąca.

Jak co dzień wybrałam się do biblioteki, do której na szczęście daleko nie miałam. Wchodzę, oddaję książki i idę wybierać następne do sali z książkami dla dzieci. Wybieram tak już dłuższą chwilę i nagle bum! Tak mi się zachciało siku, że zaczęłam gibać się niczym dziki węgorz, byle by tylko nie popuścić. Moje tańce wygibańce nic nie dały i niestety zlałam się w gacie. Wzięłam pierwsze lepsze książki i ruszyłam do pani przy biurku, zostawiając kałużę w sali obok. Podejście do bibliotekarki nie sprawiło mi problemu, ale przecież jak się odwrócę i ruszę w stronę wyjścia to zobaczy moje mokre spodnie. Wpadłam na genialny pomysł, do wyjścia poszłam tyłem niczym Michael Jackson. Wzrok pani bibliotekarki pamiętam do dzisiaj.

Od tamtej pory nie bywałam tak często w bibliotece i jak się domyślacie konkursu nie wygrałam.

#yZNtR

Pewnego razu moja siostra, jako nałogowa palaczka, musiała się udać na balkon w celu zapalenia papierosa. Paliła sobie spokojnie, aż tu nagle gołąb. Siostra na ogół nie boi się ptaków, jednak gdy gołąbek zaczął się coraz bardziej zbliżać w jej stronę, zwątpiła i stwierdziła, że czas się wycofać. Wyrzuciła więc papierosa i weszła do domu. Niestety okazało się, że gołąbek wleciał za nią do środka. Myślę, że większość ludzi na jej miejscu by się mocno przestraszyła. Siostra zaczęła panikować i uciekać w stronę drzwi prowadzących na korytarz jej mieszkania. Wpadając na korytarz i solidnie zatrzaskując za sobą drzwi, poczuła mocne chrupnięcie oraz opór drzwi. Spojrzała w dół i ujrzała głowę gołąbka... oddzieloną od tułowia. Trzeba mieć na prawdę wielkie szczęście, żeby przepołowić ptaka zamykając drzwi. Siostra przez długi czas miała traumę i nie wychodziła na fajki. Balkony omija szerokim łukiem, a wyrzuty sumienia ma do dzisiaj.

#9JIUa

Wieloletni partner postanowił mi się oświadczyć. Miała to być niespodzianka. Kiedyś rozmawialiśmy na temat idealnych oświadczyn, ale sądziłam, że to tylko taka gadka, bez jakichś zobowiązań, tym bardziej, że żadne z nas nie mówiło o ślubie. Więc popuściłam wodze fantazji, opowiadając o romantycznych oświadczynach w restauracji mieszczącej się niedaleko w pięknym zamku, kolacji przy świecach, itd.

Wczoraj mój ukochany postanowił mnie zabrać na wycieczkę w ruiny zamku kilkadziesiąt kilometrów od naszego domu. Weszliśmy sobie na najwyższą skałkę i podziwialiśmy widoki. W pewnej chwili pogoda bardzo się popsuła, zaczęło wiać, padać, zrobiło się zimno, mokro i niemiło, więc zasugerowałam:
- Kochanie, chodźmy, bo jest paskudnie.
Na co M. odpowiedział:
- O nie, miało być romantycznie.
Po czym wyciągnął z kieszeni pudełeczko, wyjął pierścionek i mówi:
- Nie będę klękał, bo jest mokro. Wyjdziesz za mnie?
Zatkało mnie. Ale odpowiedziałam:
- Tak, jasne, że tak.

Gdy zeszliśmy z ruin, weszliśmy do knajpki, żeby zjeść i wypić coś gorącego. W środku było dość ciemno, ale nie zwróciliśmy na to większej uwagi. Z braku lepszych pozycji w karcie zamówiliśmy po porcji frytek. Kelnerka przyniosła je po kilkunastu minutach, razem z kilkoma tealightami i powiedziała:
- Przepraszamy za te ciemności, ale elektryka padła i jedziemy na zapasowym generatorze. Ale świeczki państwu przyniosłam, żeby całkiem ciemno nie było.

W sumie nie ma się do czego przyczepić - zamek był? Był. A że ruiny... Kolacja była? Była. A że frytki... Świece były? Były. A że przypadkowo i tealighty...

Jedyny zgrzyt wieczoru? Mój obecnie już narzeczony, wyznał mi żartem, że gdybym mu odmówiła, to by mnie chyba z tej najwyższej skałki zrzucił... I teraz tak siedzę i się zastanawiam, czy to na pewno był żart, skoro moje opowieści o wymarzonych zaręczynach wziął sobie aż tak bardzo do serca...

#wrevs

Bardzo wiele lat temu, kiedy byłam małą dziewczynką, zaczęłam w sobie odkrywać talent do śpiewania. Trafiłam do scholi parafialnej przy nowo wybudowanym kościele. Wiadomo - otwarcie kościoła wiąże się z konsekracją i wizytą biskupa. Zostałam z kilkoma innymi dziećmi wytypowana do przywitania osobistości przy ołtarzu, w imieniu różnych grup działających przy parafii. Na jednej z prób mojej scholi, podszedł do nas zabiegany proboszcz i w skrócie wytłumaczył, kiedy i gdzie mamy podejść, co zrobić. Mówił bardzo szybko i niewiele zrozumiałam. Wytrzymałam kilka dni konsternacji i dzień przed uroczystością odważyłam się w końcu zapytać rodziców, w jaki niby sposób mam pocałować biskupa w pierś.

Do dzisiaj wszyscy mają ze mnie bekę, że mało brakowało, a mała dziewczynka, zamiast pierścienia, ucałowałaby biskupią klatę.
Dodaj anonimowe wyznanie