Mieszkam w akademiku. Akademik, jak to akademik - jak wygląda każdy wie. Segment, kuchnia na sześć osób, łazienka. Całkiem spoko. Typowe studenckie życie. Dzieje się dużo (wiecie, wydarzenia mniej lub bardziej zagrażające życiu). Ogółem mówiąc, jest fajnie, ale trzeba uważać.
Była to sobota. Obudziłam się dość zmęczona. Zjadłam śniadanie, poudawałyśmy z współlokatorkami, że sprzątamy i około południa stwierdziłam, że zanim zacznę robić cokolwiek bardziej kreatywnego, to pozwolę sobie jeszcze na małą drzemkę.
Niestety, nie było mi dane wpaść w objęcia Morfeusza, bo kiedy tylko zamknęłam oczy usłyszałam okropny hałas. Syreny, powiadomienia w siedmiu językach świata, że się pali, że zagrożenie, że mamy uciekać i znów syreny. Tu muszę nadmienić, że jestem osobą wyjątkowo strachliwą, więc całe życie stanęło mi przed oczami. Wiedziałam, że muszę uciekać, ale przecież nie mogłam zostawić całego swojego studenckiego dobytku na pastwę losu. Niemalże ze łzami w oczach kalkulowałam w głowie, co z moich rzeczy ma największą wartość, kiedy koleżanka krzyknęła, że korytarz jest coraz bardziej zadymiony i nie mogę już zwlekać ani chwili. Musiałam zostawić laptopa, na którego pracowałam całe wakacje, tablet, dokumenty, książki, dosłownie wszystko, byle tylko ratować siebie. Wierzcie mi lub nie, ale nigdy wcześniej nie czułam takiej bezsilności i strachu.
Jaka jest puenta? Taka, że po 5 minutach wróciłam do segmentu z mieszanką poczucia ulgi i nieziemskiej złości. Okazało się, że chłopak z pokoju obok zapomniał, że smaży kiełbasę. Nie sądziłam, że kiedykolwiek najem się tyle strachu przez wyrób wędliniarski.
Na początku powiem, że wychowywana byłam w sposób gdzie za złe zachowanie dostawałam klapsa od rodziców i do dziś dnia nie uważam, że było w tym coś złego.
Historia miała miejsce w wieku ok 6 lat kiedy to nadszedł wspaniały dzień tzw. zapisywania dzieci do zerówki. Poszłam razem z mamą, która uczy w tej samej szkole, w której znajdowała się moja przyszła zerówka. Owego zapisu i "przeglądu" dzieci dokonywała koleżanka z pracy mojej mamy. Na początku spytano mnie o kolory, potem o znajomość liczb, literek itp. Jako, że byłam dość zdolnym dzieckiem bez problemu sobie z tym poradziłam. Następnie Pani musiała wypełnić rubryczkę odnośnie naszej sytuacji rodzinnej. Zadała mi pytanie: "Powiedz mi czy mama cię bije?". Na co ja odpowiedziałam "Proszę pani, ona mnie nie bije, ona mnie leje!".
Na początku zaznaczę, że jetem na 3 roku studiów, ale pracuję dorywczo z osobami głuchymi, co za tym idzie bardzo dobrze znam PJM (Polski Język Migowy).
Historia miała miejsce niedawno kiedy czekałam w długiej kolejce w szpitalu do lekarza (ach te badania okresowe). Ludzi tyle że nie mieszczą się w poczekalni, a pracownicy chodzą z minami jakby mieli zamiar nas wszystkich zabić, poprzedzając to okrutnymi torturami. W pewnym momencie do pielęgniarki która zapisywała pacjentów podeszła dziewczyna na oko w moim wieku czyli ok. 21 lat. Przy okienku zaczęła migać do pielęgniarki, dając jej do zrozumienia że nie słyszy. Kobieta (widać było że nieźle wkurzona) dała jej kartkę i długopis aby napisała w jakim celu znalazła się w szpitalu. Dziewczyna trochę zmieszana zaczęła pisać, a gdy oddała kartkę pielęgniarka zaczęła na nią krzyczeć, że ma pisać po ludzku, a nie się wygłupiać. Dziewczyna już nieźle zdezorientowana zaczęła migać, z tego co zauważyłam siedząc z boku, że chce się dostać na jakieś badania. Widząc całą sytuację podeszłam tam i wszystko na szczęście się wyjaśniło, natomiast ja dostałam opieprz od pielęgniarki że nie podeszłam wcześniej...
Byłam jeszcze nieświadomą niczego niewiastą, ale już wiedziałam, kim chcę być w przyszłości. Mianowicie weterynarzem. Miałam może 5/6 lat, ale o dziwo wiedziałam, że będę musiała się w tym celu dużo uczyć przyrody, biologii, a następnie pójść na studia. Dodam, że w tamtym okresie dużo przemieszczałam samochodem wraz z rodzicami.
Gdy pewnego letniego dnia mknęliśmy jak prawie codziennie do większego miasta, moim oczom, przejeżdżając przez las, ukazały się dwie panie. Może już co niektórzy wiedzą, o jakie panie przy drodze mi chodzi. Ale wracając do meritum, nigdy wcześniej nie widziałam takich pań i nie rozumiałam, czemu one tak sobie stoją. Wtedy jako bystre dziecko zaczęłam szukać rozwiązania u rodziców: "A co to za panie, co one robią w tym lesie?". Mama chwilę się zastanawiała, po czym z przytłumionym śmiechem odpowiedziała, że to są strażniczki lasu i one się opiekują zwierzętami w lesie.
Szybko przeanalizowałam uzyskaną informację i odpowiedziałam: "Mamo, jeżeli nie zostanę weterynarzem, to będę taką strażniczką lasu". Śmiech rodziców pamiętam do dziś.
PS. Nie poszłam na weterynarię, ani nie jestem strażniczką lasu.
Niedawno oddałam telefon do naprawy. Na ekranie głównym, gdy jest zablokowany zawsze widnieje informacja o właścicielu, w której ja zawarłam tekst: "Zostaw ten telefon!".
Dziś telefon wrócił z naprawy z tekstem: "Zostawiłem ten telefon!". Trafił mi się serwisant z poczuciem humoru. :)
Mam 18 lat i niecałe dwa tygodnie temu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Z facetem dużo starszym. Gdy mu o tym powiedziałam pierwsze co to powiedział mi o tabletkach poronnych, powiedział że to nie czas na dziecko, że najpierw muszę skończyć szkołę, a później pomyślimy. Przekonuje mnie, że kocha i że nie zostawi, ale czy mogę wierzyć komuś kto chce zabić własne dziecko? Mętlik w głowie..
Postanowiłam, że zatrzymam dziecko, nie jestem w stanie zabić części mnie. Gdy mu o tym powiedziałam załamał się, przeżywał i straszył, że zrobi sobie krzywdę. Na początku się przestarszyłam, że mówi całkiem serio. Po dłuższym zastanowieniu jednak zdecydowałam, że gdyby nawet świat miał runąć i tak nie zabiję własnego dziecka.
Nie patrząc na to co dalej będzie pomiędzy mną a moim mężczyzna, nie zrezygnuję z macierzyństwa. Czasami trzeba wybrać inną drogę. Jestem dumna z mojej decyzji. Mogę zostać samotną matką, ale będę miała przy sobie małą istotę dzięki, której wiem że przetrwam wszystko. :)
Kilka dni temu urodziła mi się córka. Ma wszystko, co potrzebne, a nawet więcej. Mówiąc dokładniej, o jeden chromosom więcej.
Cholera, boję się.
Moi rodzice zawsze dbali o to, żebyśmy z braćmi zdrowo się odżywiali. Czasem szli na małe ustępstwa, kupując nam chipsy, lizaki itp. Jednak pewnego dnia mama oświadczyła, że "za dużo chemii spożywamy" i od tego czasu - koniec z chipsami i innymi przekąskami. Po kilku dniach miałam wielką ochotę na chrupki, jednak mama nie chciała żadnych kupić. W dodatku dzieci przynosiły je ciągle do przedszkola. Wpadłam na świetny pomysł...
Po powrocie do domu rozpłakałam się i gdy mama zapytała, co się stało odpowiedziałam, że pani z przedszkola wprowadziła nowe zasady i od tej pory wyrzuca każdego, kto nie przyniesie paczki chipsów. Mama oniemiała, ale powiedziała, że skoro tak, nie muszę się o nic martwić.
Na następny dzień kupiła mi paczkę Lays'ów, po czym poszła na zajęcia ze mną, aby rozmówić się z panią. Ledwo wytrzymywały ze śmiechu, a ja głupia sądziłam, że to był plan doskonały...
Było wyznanie o narzeczonym, który okazał się być gejem (#2FZrj). Jestem świadkiem podobnej sytuacji, dotyczy ona... mojego ojca, który postanowił przyznać się mojej mamie po 6 latach małżeństwa, a ja i moja siostra dowiedziałyśmy się w dość niefortunnych okolicznościach 7 lat później.
Do dziś nie mogę wytłumaczyć mojej mamie, żeby się rozwiedli, a nie na siłę mieszkali razem. Bo jak ona to ujęła - "my przecież jesteśmy bardzo dobrym małżeństwem".
Kiedy byłam mała i mieszkałam na wsi, często do nas przyjeżdżała kuzynka. Byłyśmy w podobnym wieku, więc całymi dniami bawiłyśmy się na dworze, jeździłyśmy na rowerach itp. Pewnego razu kuzynka musiała u nas zostać na dwa tygodnie, ponieważ jej rodzice musieli wyjechać. Dla mnie jednak te dwa tygodnie okazały się zdecydowanie za długie. Kiedy leżałam z kuzynką wieczorem w łóżku, gotowe do spania, kuzynka zapytała mnie:
- Jakie jest twoje marzenie?
Ja bez zastanowienia odpowiedziałam:
- Żebyś w końcu pojechała do domu.
Zakończenie jest bardzo proste. Następnego dnia kuzynki już u nas nie było, a ja zostałam uznana za czarną owcę w rodzinie.
Dodaj anonimowe wyznanie