#5xq1l
Ps. Tak, foch mi przeszedł :)
Ps. Tak, foch mi przeszedł :)
#MHfZw
Historia jest typowa, standardowa. Rówieśnicy nie akceptowali mnie, wyzywali i odtrącali. Nigdy nie miałem przyjaciół... ba, nawet własna matka co dzień powtarzała mi jaki to jestem beznadziejny. I to mnie chyba bolało najbardziej, bo moim zdaniem jakikolwiek bym nie był mama powinna mnie akceptować, wspierać, a nawet namawiać do diety i ćwiczeń, żebym polepszył swoją jakość życia. Nie miałem oparcia w nikim... Czułem się tak samotny do tego stopnia, że zacząłem czytać książki w takich ilościach, że zajmowało mi to prawie całe dnie. Uciekałem w świat opisywany w książkach, aby nie myśleć o swoim życiu. Zainteresowały mnie książki naukowe, szczególnie o tematyce historycznej. Czytałem je tak namiętnie, że co i raz śniły mi się w nocy.
Tak minęło mi kilka lat życia, a dokładniej 5 lat. W wieku lat 18 schudłem. Nie robiłem nic nadzwyczajnego. Lepsze żywienie, więcej wody mineralnej i codzienny 40-minutowy spacer wystarczyły, aby zrzucić prawie 30 kg.
Kluczowe w tej całej historii jest jednak co innego. Zamiłowanie do książek i historii nie przeszło, gdyż w klasie maturalnej wygrałem konkurs historyczny, który zagwarantował mi indeks na jednej z polskich uczelni. Tak też poczyniłem i wkrótce bronię magistra a na studiach poznałem swoją dziewczynę. Wkrótce zamierzam się jej oświadczyć. Najpiękniejsze i najbardziej zdumiewające w tej historii jest dla mnie to, że gdyby nie otyłość i książki, nie poznałbym swojej najcudowniejszej pod słońcem kobiety, gdyż nigdy nie zdecydowałbym się na studia o kierunku historycznym.
#g1qNb
Może to jesień, może to defekt mózgu.
#OUg74
#KdzpQ
Idąc do kuchni kilka razy rzuciłam mu zabawkę, ale to nie był koniec jego chęci na rozrywkę. Włączyłam czajnik i czekam, cały czas trzymając w jednym ręku kubek na ową herbatę, a w drugiej piłkę. Rzucam raz, drugi, trzeci, jest dobra zabawa.
Ale jakie było moje zdziwienie, kiedy po kolejnym rzucie okazało się żę w ręku dalej miałam piłkę, a kubek rozwalił się z impetem o ścianę. Mój ulubiony kubek...
#MX2zb
Pewnego dnia od rana bolał mnie brzuch i zbierało mi się na solidne gazy. Gdy byłam w pracy czułam, że już dłużej nie wytrzymam i postanowiłam wykorzystać chwilę, że sklep świeci pustkami i sobie ulżyć. Nie musiałam długo czekać by do moich nozdrzy doleciał okropny zapach. Mówię wam śmierdziało tak, że miałam wrażenie, że co najmniej jelita gniją mi od środka. Postanowiłam się oddalić od miejsca zbrodni. Ale nagle widzę, że do sklepu wchodzi jakaś para w średnim wieku. Mężczyzna idzie przodem, a kobieta za nim. Widzę, że kierują się w stronę niewidzialnej chmury zniszczenia. W myślach już ich przepraszam, gdy do moich uszu dochodzi taki o to dialog.
- Marian byś się wstydził!
- Ale przecież to nie ja!
- A co? Może pani ekspedientka?
W tym momencie kobieta pokazała palcem na mnie, a ja nie oddaliłam się w te pędy udając, że pilnie ktoś mnie potrzebuje przy kasach.
Tak oto proszę państwa dokonała się zbrodnia doskonała. Wszystkie oskarżenia padły na Bogu ducha winnego pana Mariana, którego z tego miejsca chcę przeprosić, że przeze mnie dostał ochrzan od żony.
#k2LpS
Któregoś słonecznego dnia, gdy opiekunka była czymś zajęta, a inne dzieci się bawiły, ja z pełną premedytacją zakosiłam małą, zieloną, plastikową foremkę, przedstawiającą kaczuszkę. Swój łup schowałam w chlebaku i zabrałam do domu. Przez kilka tygodni za każdym razem gdy opiekunka mnie wołała, byłam przekonana, że dowiedziała się o moim występku, zgłosiła na policję, a teraz mnie woła, żeby mnie złapać i zaprowadzić na komendę, która na dodatek była niedaleko mojego przedszkola. Bałam się spojrzeć jej w oczy, ale też przyznać, czy też próbować ową nieszczęsną kaczuszkę odnieść na miejsce.
Przedszkole skończyłam, nikt o kaczuszce nie wspominał, tak też minęła podstawówka, gimnazjum, technikum. Coś mnie ostatnio wzięło na głębsze porządki w kartonie ze starymi pluszakami i różnymi zabawkami, które mam w piwnicy. A na dnie kartonu, leżała sobie foremkowa, zielona kaczuszka. Kurcze, chyba dobra ze mnie kryminalistka, skoro nikt do teraz policji na mnie nie nasłał ;)
#2ksz9
- Przepraszam, ma pan dużego, czy małego?
Facet, śmiejąc się, z pełnymi ustami jedzenia odpowiada:
- Słuchaj, jesli chodzi o kebaba, to jest ten mniejszy.
I rzuca spojrzenie typu " if you know what I mean".
Chyba wzięliśmy dużego. Nie pamiętam.
#iYyCk
Podczas takiego pikniku podeszła do nas pewna pani w towarzystwie synka w wieku przedszkolnym z pytaniem, czy jest tu jakiś plac zabaw. Ochoczo zaproponowałam, że zaprowadzę - plac znajdował się po drugiej stronie bloku. Korzystając z okazji pomyślałam, że zjadę sobie na zjeżdżalni. Była to naprawdę duża ślizgawa, którą dodatkowo polerowaliśmy świecowymi kredkami - dla lepszego poślizgu. Wspięłam się po kilkunastu szczebelkach i chciałam pokazać jaki to ze mnie chojrak!
Uśmiechnięta usiadłam i ziuuuu! - już mknę na dół. Problem w tym, że stopę umieściłam między poręczami a powierzchnią zjeżdżalni, a niestety, na samym dole owa poręcz łączyła się z nią. Z pełnym impetem moja noga uderzyła o blokadę - skutek prosty, złamana noga. Rozryczałam się na dobre, a co zrobiła miła pani z synkiem? Wzięła dzieciaka na rękę i uciekła w popłochu.
Ze złamaną nogą dokuśtykałam do klatki, zadzwoniłam domofonem do domu. Zszedł po mnie brat który zaraz 'za barana' zaniósł mnie do szpitala, który był dosłownie za płotem. Do dziś nie wiem co kierowało tą kobietą. Jak można uciec widząc zaryczaną pięciolatkę ze złamaną nogą?
#b1lnv
Dziś przyjeżdża manager patrzy i mówi do mnie , że to ten sam samochód który on miał 4 lata temu.
Mam nadzieję, że najgorsze dni ma już za sobą..