#zfR8f
Kiedy podjechał wsiadłam tylnymi drzwiami, usiadłam i patrzę przed siebie... a tam kobieta i mężczyzna z identyfikatorami i jakimiś papierami. Myślę no nie - kanary!! I w te pędy do drzwi, ale kierowca zamknął mi je przed nosem... No to jestem w d****. Miałam nadzieję, że zdążę wysiąść na następnym przystanku. Zza pleców słyszę głos trzeciego z nich: "Na jakim bilecie pani jedzie?" to odpowiadam, że na studenckim, więc pyta dalej: "Miesięczny czy jednorazowy", no to odpowiadam, że jednorazowy, zapytał jeszcze na jakim przystanku wysiadam. Odpowiadając trzęsły mi się ręce. Okazało się, że to była tylko ankieta!
Do domu wróciłam na piechotę.
#umNAx
Pojechałem po praktykach do dziewczyny, było to dość wcześnie bo około 11, jej mama miała akurat wolne. Zaproponowała kawę, ale odmówiłem i tak chwilę posiedzieliśmy, pogadaliśmy, aż w końcu zadała, to magiczne pytanie: "Czy poczęstuję się andrutem". Ale jako że nie znałem tego określenia to wypaliłem: "Nie dziękuję, nie jadam takich owoców". Nazwa 'andrut' skojarzyła mi się z grejfrutem.
Ich śmiechu i mojego wstydu, kiedy mi wytłumaczyły, że to wafle, nie zapomnę chyba nigdy.
#S8yHP
#Rao4b
Dziadek podszedł, pochwalił, że pies ładnie wygląda, wytłumaczył sytuację, podziękował za opiekę, wręczył niemałą ilość pieniędzy za utrzymanie i do domu wrócił z dwoma psami :)
#Q8kMx
- Cy ty nie mogłabyś mnie chociaż raz zbić, zamiast tyle gadać?
Jak zapewne się domyślacie mama nie mogła powstrzymać śmiechu i oczywiście do dziś, gdy coś zrobię źle to pyta mnie w żartach czy chcę żeby mnie zbiła, czy może wolę posłuchać wykładu ;)
#48zGu
Teraz po ponad 10 latach gdy to wspominam nie mogę uwierzyć że taka sytuacja miała miejsce :D
#hTBWr
W chwili obecnej mam wielki szacunek do życia i zdrowia. Wiem, jak łatwo można je stracić na wiele lat lub na zawsze. Wiem, jak ZUS i MOPS, a więc państwo, 'dba' o osoby, które nie mogą pracować z powodu stanu zdrowia lub dlatego, że właśnie opiekują się swoim dzieckiem. Wiem też, jak łatwo jest dostać rentę/zasiłek, jeśli wie się jak, przez co osoby, które faktycznie potrzebują pomocy nie zawsze ją otrzymują. Nawet nie wiecie ile osób ma rentę z powodu alergii np.na pleśń czy kurz lub przebytej operacji w dzieciństwie...
Żyję ze świadomością, że za 20lat nie będę mogła pracować lub będę pracować na część etatu w domu, bo będę musiała opiekować się bratem. Wiem, że państwo mi nie pomoże. Rodzina powoli poodwracała się od nas (brak możliwości wyjazdu na wszystkie wydarzenia typowo rodzinne spowodował ich coraz mniejszą ilość i w końcu ich brak) - zostałam tylko ja i moja mama, która jest dla mnie największym autorytetem. Całe życie przykładałam się do nauki, a teraz pracy, aby mieć jak największe zabezpieczenie na później.
Nie mam przyjaciół. Trudno z kimś się zaprzyjaźnić, jeśli po szkole/pracy od razu trzeba być w domu, aby pomóc. Po kilku odmowach na udział w imprezach zaproszenia przestają napływać.
I wiecie co? Jestem szczęśliwa, bo nie mam wygórowanych oczekiwań od życia i cieszę się tym, co mam. Nawet jeśli jest tego niewiele.
#V0tt4
Wiosenny wieczór, wybrałam się ze znajomym na osiemnastkę jego koleżanki jako osoba towarzysząca. Impreza była raczej z serii tych, gdzie musisz dużo wypić, żeby się w ogóle jakoś bawić. Znałam większość towarzystwa, ale w sumie to bardziej z widzenia. Dochodziła 24, godzina, o której miałam wracać do domu, a mój towarzysz po dość nieprzyjemnej wymianie zdań gdzieś zniknął, więc postanowiłam pójść pieszo na przystanek nocnego autobusu.
Dopiero wychodząc z klubu poczułam jak mocno byłam wstawiona. Przystanek był oddalony o dobre 20 minut pieszo, a ja po drodze pomyliłam trasy i efekt był taki, że autobus mi uciekł, a kolejny miał być dopiero za godzinę. Rzuciłam torebkę na ławkę i usiadłam, bliska płaczu z bezsilności. Tutaj muszę zaznaczyć, że mam dość surowych rodziców i nieczęsto pozwalają mi na takie wyjścia, dlatego bałam się nadużyć ich zaufania i wrócić później niż mówiłam.
W tym momencie dostałam telefon od tego chłopaka. Był mocno wkurzony, że wyszłam sama, a ja, zdenerwowana jego nadopiekuńczością, powiedziałam, że sobie poradzę i rzuciłam słuchawką.
Wtedy podszedł do mnie jakiś starszy mężczyzna pytając co się stało, ja coś tam odmruknęłam o tym autobusie, a on na to stwierdził, że zamówi mi taksówkę. Ja grzecznie odmówiłam, jednak mężczyzna wyjął już telefon i wybierał numer. Dość mocno się przeraziłam, przypominając sobie wszystkie sceny z filmów, więc podjęłam szybką decyzję: uciekam zanim zdąży zauważyć, że mnie nie ma.
Skierowałam się w stronę mieszkania, ale mój pijany umysł podpowiedział mi najkrótszą, a jednocześnie najbardziej niebezpieczną drogę - przez ciemny park. Szybko jednak usłyszałam za sobą kroki. Kolana się pode mną ugięły, kiedy wyobraziłam sobie wszystkie możliwe scenariusze. Mężczyzna podbiegł do mnie, mówiąc, że jeśli nie odprowadzi mnie do domu to będzie miał to na sumieniu. Nie podobał mi się ten pomysł, tym bardziej, że droga do mojego domu prowadziła przez dość niebezpieczne dzielnice miasta, ale bałam się odmówić.
Historia skończyła się dobrze, ten człowiek okazał się nie mieć złych zamiarów, odprowadził mnie do skrzyżowania obok mojego domu i spokojnie wróciłam. Okazał się być też bardzo sympatycznym człowiekiem i całą drogę spędziłam wysłuchując historii z jego życia.
Na przyszłość jednak będę wiedziała, że lepiej zapłacić te kilkanaście złotych za taksówkę niż ryzykować własnym bezpieczeństwem.
#wCaCR
Niedawno dowiedziałam się, że znalazł sobie nową dziewczynę. Z Irlandii.