#8pBd6
Minęło 12 lat, a ja nadal na rodzinnych obiadach nie mam spokoju.
#ap3Ss
#uNm2H
Gdy byłam w szóstej klasie, moi rodzice powoli zaczęli wychodzić na prostą, więc tato kontynuował budowę. Jednak nie było nas stać na ekipę więc wszystko robił sam. A ponieważ my też mieliśmy mieszkać w tym domu, wziął mnie i mojego brata jako swoich pomocników. Od tamtej pory minęło 7 lat, a my co weekend, co wolne, co święta, co wakacje jeździmy tam i pracujemy. Nauczyłam się wielu rzeczy, których większość dziewczyn w moim wieku nie umie i raczej nie będzie umiało. Mimo to buntowałam się. Tu w mieście miałam przyjaciół, chłopaka. W tygodniu byłam zbyt zajęta nauką a w weekend gdy chciałam się z nimi zobaczyć, musiałam jechać do drugiego domu. Nigdy nie byłam jeszcze na wakacjach, bo całe spędzałam na budowie. Czułam, że życie mi ucieka, że tracę młodość, że jestem niewolnikiem. Uważałam to za niesprawiedliwe, bo mi nie zależało na tym domu, miałam tu w mieście własny.
Moje nastawienie zmieniło się dopiero w te wakacje. Po sześciu latach miałam dość i wygarnęłam wszystko tacie. Że zabiera mi życie, robi ze mnie niewolnika, że mi się nie chce tam jeździć. Ból jaki zobaczyłam w oczach taty zapamiętam do końca życia.
Mój tato całe moje dzieciństwo spędził pracując. Tamtego dnia powiedział mi, że nie pamięta, jak dorastałam. Że jednego dnia się urodziłam, a drugiego miałam już 14 lat. Że buduje ten dom dla nas i że zabiera nas ze sobą, bo chce spędzić z nami jak najwięcej czasu, bo kiedyś odejdziemy we własne strony. Widziałam jak płacze, mówiąc, że dla niego wciąż jestem małą dziewczynką i nie może się pogodzić z tym, że niedługo odejdę na studia. Było mi tak potwornie wstyd.
Od tamtej pory do drugiego domu jeżdżę chętnie. Uświadomiłam sobie, że życie, za którym tak tęskniłam, które podobno mnie mijało to tylko ułuda. Po czasie okazało się, że przyjaciele wcale nimi nie byli, a życia wcale nie tracę. Mieszkam pod gwieździstym niebem, z dala od spalin i huku samochodów. Mam zielony pokój, taki o jakim zawsze marzyłam. Ale co najważniejsze mam rodzinę, na którą zawsze mogę liczyć. I chociaż jeszcze nie skończyliśmy budowy, kocham to miejsce całym sercem. Gdy siedzę z tatą wieczorem na balkonie w naszym prawdziwym domu, żałuję tylko, że tak późno to zrozumiałam. Że byłam taką egoistką.
Ludzie miastowi niech sobie żyją w miastach, wśród chaosu, z ich życiem, które pędzi nie wiadomo dokąd wśród świateł neonów. Mnie znajdziecie na wsi.
#ecVJu
Nagle ni stąd ni z owąd dziarskim krokiem w moją stronę idzie moherek. Spódnica w kwiaty do ziemi, koszula w kratę, na niej kamizelka w paski i na to wełniany rozpinany sweterek. A w cieniu ze czterdzieści stopni. Zaczepia mnie i mówi "Ach wy młodzi. Ja was nigdy nie zrozumiem. Świat piękny, a wy w telefonach szukacie bezbożnych obrazków, nosicie okulary bo od komputerów wam oczy wypala! W niebo pacz! Ptaszki słuchaj! I zdejmij te okulary na Boga!!" i baba zdejmuje mi okulary.
Jak byście widzieli jej minę jak ujrzała moje czerwone, podpuchnięte, załzawione oczy. "Matko Najświętsza! Toż to wampirzyca!". Zrobiła znak krzyża i uciekła.
#g1jP2
Jak stanęliśmy przy kasie to tato momentalnie się znalazł. Za chwilę słyszę tekst mojego taty: "Już myślałem że pojedziecie beze mnie, ale na szczęście po brzuchu z daleka cię rozpoznałem". Odwracam się i mówię "Nabijaj się nabijaj, już niedługo". Na to mój tato odparł "Ale to nie było do ciebie". Tak, mówił do mojego męża :)
#B4w7k
Tak, teraz on ma nowy samochód. A ja? Jestem szczęśliwa, że nie trwało to dłużej.
#haNka
Gdy rano się obudziłam, byłam wielce podekscytowana. Od razu wsadziłam łapę pod poduszkę, z nadzieją, że wyciągnę złoto (w dzieciństwie nawet 1zł wydawał się majątkiem). Ku wielkiemu zdziwieniu wyciągnęłam kartkę. Było na niej napisane jedno zdanie "POCAŁUJ MNIE W DUPĘ" . Rozpłakałam się, poleciałam do rodziców.
Wkrótce sprawa się rozwiązała. Znalazłam moją jedynkę na szafce starszego brata. Tak więc wróżkę zębuszkę znam osobiście.