Pewnego dnia z koleżanką wybrałyśmy się do Biedronki po paczkę chipsów, na którą akurat miałyśmy ochotę. Jako że obydwie jesteśmy bardzo niskie, nie mogłyśmy dosięgnąć tej, którą akurat chciałyśmy kupić. No i stałyśmy długo kłócąc się, która ma skakać, żeby ją dostać.
Nagle podszedł jakiś pan, sięgnął dwie ostatnie paczki i poszedł.
Tak oto zostałyśmy bez zakupów.
Rzecz działa się w kwietniu, kiedy to z mężem wyprowadziliśmy się z mojego rodzinnego domu. Jak to młode małżeństwo nie mieliśmy nic, a nawet jeszcze mniej. Więc zabraliśmy moja mamę i pojechaliśmy do Wrocławia na zakupy. W pewnym momencie idąc po parkingu zaczęliśmy się z mężem przekomarzać. Na co moja dzielna matula wkroczyła do akcji mówiąc:
- Przestańcie się kłócić, w końcu ty sobie takiego męża wymodliłaś. A on ma, co ma...
Wybuchliśmy tak ogromnym śmiechem, że moja siostra powiedziała, że wstyd jej z nami chodzić po sklepach ;-)
Cała sytuacja miała miejsce jakoś rok temu, kiedy ja z moją paczką znajomych, postanowiliśmy udać się do niby księgarni, niby takiego klubu. Miejsce było po to, by młodzież się nie szlajała po mieście. Można było tam grać na pianinie,w piłkarzyki itp. Postanowiliśmy posłuchać rock and rolla.
Kolega zaczął grać na wspomnianym pianinie, a ja oczywiście musiałem odstawić szopkę.
Ściągnąłem gaśnicę ze ściany i udając gitarzystę przypadkowo nacisnąłem na spust. Wyobraźcie sobie całą salę i nas w tej pianie.
Dobrze, że pan, który tego pilnował, wyszedł na papierosa.
Po ucieczce nie chodzę tam do dziś.
Kilka dobrych lat temu wraz z moimi kolegami, postanowiliśmy pobawić się w kolędników, a przy okazji trochę zarobić. Plan idealny. Chcieliśmy trzymać się tradycji, że w takie rzeczy nie bawi się płeć piękna, a że byłam (i jestem, nie myślcie sobie) dziewczyną, to przebrałam się za śmierć. Podobał mi się ten pomysł, bo jako osoba pozbawiona zdolności wokalnych nie zostanę zidentyfikowana.
Pracę kosiarza wzięłam sobie do serca. Zrobiłam sobie kosę, pomalowałam twarz. Zadowolona dołączyłam do pozostałych. Kolędowanie było świetną zabawą - pieniążki się sypią, ludzie się cieszą... Ale w jednym domu na mój widok mała dziewczynka krzyknęła: "Babciu, przyszli po ciebie!".
Ostatnio usłyszałam od swojego męża, że na którejś tam randce zaimponowałam mu tym, że się z nim nie przespałam i że gdybym to zrobiła, teraz pewnie nie bylibyśmy małżeństwem.
W życiu nie przyznam mu się do tego, że nie poszliśmy wtedy do łóżka, bo miałam... nieogolone nogi.
Mam pieska, 5-letni kundelek. Jakiś czas temu sprzątałam dom, a pies oczywiście mi towarzyszył. Poślizgnęłam się na czymś, uderzyłam głową w ścianę i straciłam przytomność.
Nie, mój piesek nie szczekał jak szalony, żeby wezwać pomoc. Znalazła mnie moja mama, która usłyszała hałas i zbiegła zobaczyć co się stało. Mój "wybawca" leżał sobie jak gdyby nigdy nic, liżąc sobie jajka.
To ja poderwałam swojego mężczyznę i cóż... Nie jestem z tego powodu zbyt dumna.
Czemu? Bo mój mąż to ginekolog i zaczęłam swój podryw u niego na fotelu. Do dziś sobie żartuje, że wybrał "najzdrowszą ci*** w mieście".
Ale przynajmniej mam za darmo badanie i nie muszę czekać w kolejce. ;)
Pewien czas temu przeczytałam wyznanie dziewczyny, która pisała, że najsłodszą rzeczą, jaką kiedykolwiek usłyszała od swojego chłopaka, było to: "Spałem po twojej stronie łóżka, żeby ci było ciepło, jak pójdziesz spać". Uśmiechnęłam się, westchnęłam, on na mnie popatrzył i zapytał o co chodzi, gdyż widział moje przejęcie. Więc przeczytałam na głos i powiedziałam, że słodkie.
Od tego wieczoru codziennie gdy przychodzę z łazienki i mam zamiar udać się do łóżka, zastaję go leżącego na mojej połowie i uśmiechającego się przesłodko.
Dziękuję anonimowa koleżanko, faktycznie takie małe gesty, a dają tyle szczęścia!
Jechałam ostatnio autobusem czytając anonimowe. W pewnym momencie usiadł obok mnie jakiś chłopak. Kątem oka widziałam iż zerka on na mój telefon. Przejechał tak parę przystanków, aż chwilę przed wyjściem, spojrzał na mnie i powiedział: "Anonimowe? Też czytam, łączmy się anonimowce!". Po czym wysiadł. Byłam w lekkim szoku, ale przyznam, miałam niezły ubaw.
P.S. Nie, nie jesteśmy razem (zawsze chciałam to napisać :D).
Jakieś dwadzieścia lat temu w maju, na mojej I Komunii Świętej, pod koniec dość długo trwającej mszy, ksiądz zwołał wszystkie dzieci pod ołtarz i zaczął opowiadać o jakimś zwyczaju, że on wybierze spośród wszystkich dzieci jedno dziecko i założy mu coś na głowę (jakieś nakrycie głowy), i wybrany przez niego chłopiec zostanie księdzem. Zbytnio nie słuchałem jego przemowy.
Zaczął chodzić, przyglądać się wszystkim, zatrzymał się przy mnie i mi to założył... Wyobraźcie sobie 8 latka krzyczącego i płaczącego na cały kościół, że nie chce być księdzem, że dziewczyny mu się podobają :D.
Nie, nie jestem księdzem. Mam dwójkę dzieci :)
Dodaj anonimowe wyznanie