Siedzę właśnie u mojej kochanej babci z herbatą w rękach i oglądam "Gwiezdne wojny". (Nie jestem jakąś szczególną fanką, po prostu postanowiłam odnowić wizję tego filmu). Standardowa rozmowa podczas przerwy na reklamy, aż w końcu film leci dalej. Babcia z zaciekawieniem śledzi losy bohaterów. Nie mówi ani słowa, po prostu ogląda.
Nagle na ekranie pojawia się rycerz Jedi, kochana aż otworzyła szerzej oczy. Myślę, że pewnie podobają jej się widoki, a babcia wypala z tekstem:
- A co ten ksiądz tam robi?
Autentycznie przez kilka minut płakałam ze śmiechu.
Przez kilka lat moja mama wyjeżdżała co miesiąc do pracy za granicę. Gdy wracała, zawsze to w większym bądź mniejszym stopniu świętowaliśmy. Pewnego razu na powrót mamy przyjechali dziadkowie, więc wybrałam się z tatą i dziadkiem po prowiant do wiejskiego sklepiku (miałam z 10 lat).
Gdy już wracaliśmy do domu zaczął nas gonić miejscowy pijaczyna. Ma on problemy z mówieniem i ledwo da się go zrozumieć. Tato go olał, jednak dziadek postanowił dowiedzieć się czego od nas chciał, po czym ten zwraca się do mojego tatka:
- A to nie są twoje dzieci? - i pokazuje na zdjęcia w portfelu.
Tak, mój tato zgubił portfel. Ale nie było tam 20 zł ani 100. Tam była cała wypłata mojej mamy... Chcieliśmy mu dać sporą sumę za zwrócenie pieniędzy, ale poprosił tylko o kasę na flaszkę.
W domu ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, więc ten pan stał się wtedy moim bohaterem :)
Opowiem wam, jak mój mąż mi się oświadczył.
Pojechaliśmy w Bieszczady. Postanowiliśmy zdobyć najwyższy szczyt Polskich Bieszczadów - Tarnicę. Gdy byliśmy pod krzyżem, na szczycie, on uklęknął, zadał mi to ważne pytanie, a gdy odpowiedziałam "TAK!", turyści obserwujący nas zaczęli bić brawo i gratulować nam, po czym wyruszyliśmy w dalszą trasę.
Przynajmniej tak myśli nasza rodzina.
A tak naprawdę miało to miejsce tydzień później, gdy wróciliśmy z wakacji. Zmęczona po podróży powrotnej siedziałam w kuchni jedząc tosta, aż tu nagle mój chłopak wyszedł z łazienki, zawinięty w szlafrok, klęknął przede mną i poprosił mnie o rękę. Cóż, na ten pomysł wpadł pod prysznicem po powrocie z gór.
Tak więc trochę głupio się rodzinie przyznać, że świadkami naszych zaręczyn były tosty i szlafrok.
Jestem osobą, która czasem mówi różne rzeczy, zupełnie niezwiązane z tematem, po prostu to, co przyjdzie mi do głowy. Tak też było przedwczoraj, kiedy siedziałam z tatą przy stole. Jakoś zaczęłam rozmyślać o zwierzętach i doszłam do paru wniosków, a moja rozmowa z tatą wyglądała tak:
Ja: W sumie małpy są fajne.
Tata: Nie wszystkie. Ale ty jesteś fajna.
Kocham cię, tato :)
Kiedy miałam około 10 lat moja najlepsza przyjaciółka miała już piersi (kiedyś według mnie były ogromne, ale miała małe)... ja również chciałam mieć. Wróciłam po szkole do domu i zaczęłam szukać jakiś sposobów, by urosły. Wyczytałam gdzieś na internecie, że należy smarować je masłem. Tak bardzo chciałam je mieć, że nawet nie pomyślałam jak głupie i niedorzeczne to jest.
Tego dnia akurat nie było moich rodziców w domu, więc od razu pobiegłam do kuchni po masło. Szczęśliwa wysmarowałam nim piersi. Czułam, że urosły już kilka rozmiarów! Pobiegłam do mojej sąsiadki opowiedzieć jej o wspaniałym powiększaczu. Ona zrobiła to samo. I tak oto biegałam wysmarowana masłem wraz z sąsiadką po całym osiedlu.
Nie, nie urosły...
Jakoś parę dni przed świętami trzeba było wybrać się na ostatnie zakupy. Poszłam więc z moją życiodawczynią do centrum handlowego w stolicy Wielkopolski.
Wchodzimy do windy i czekamy aż zamkną się drzwi i wjedziemy piętro wyżej. Jednak w ostatniej chwili do windy weszła pani z dwójką dzieci - dziewczynka ok. 8 lat i chłopiec ok. 4-5 lat. Kobitka chuda nie była, ale wyjątkowo gruba też nie. Jedziemy powoli poziom wyżej, gdy nagle dziewczynka patrzy na tabliczkę z informacją o maksymalnej ilości osób i wadze. Po chwili namysłu odwróciła się do mamy i z przejęciem w głosie powiedziała:
- Mamusiu, ale ty nie możesz tutaj jeździć.
Na tabliczce widniał duży napis 1600kg. Ledwo powstrzymałam się od śmiechu, a mama tej dziewczynki najwidoczniej miała dystans do siebie i tylko się uśmiechnęła.
Mój tato co roku na 2-3 miesiące wyjeżdżał do pracy za granicę, żeby trochę dorobić. Zawsze coś mi przywoził, a to pluszak, a to pudełko na biżuterię itp. Jednak pewnego dnia przebił wszystkie prezenty.
Przywiózł mi lalkę. Mianowicie mulatkę. Ucieszyłam się bardzo i od razu zaczęłam ją rozbierać, żeby przebrać ją w jakąś ładną sukienkę - jakoś mi nie przeszkadzało że jest czarna :D Ściągam niebieskie śpioszki, i co widzę? Moja piękna Kasia ma siusiaka! Mama w śmiech, tata speszony, a ja zachwycona czymś nowym. Kasia jednak pozostała Kasią i była małą transwestytką, bo nadal ubierałam ją/go w sukienki.
Tato nie kupił mi nigdy więcej sam lalki.
Ostatnio u mnie na ulicy była kolęda.
My całą rodziną spięci, bo nowy proboszcz i co jak do nas przyjdzie. A podobno ksiądz, który u nas zawsze jest, tym razem nie chodzi. No więc wchodzą ministranci, śpiewamy kolędy i oni idą po księdza. Ksiądz (nie z naszej parafii) wchodzi z ministrami i zaczyna się. Chce poświęcić nasz dom i takie pytanie:
- No to kto w tym domu jest najbardziej niegrzeczny i kogo w takim razie trzeba najbardziej poświęcić?
Krótka chwila ciszy, a nagle moja czteroletnia siostra:
- Ksiądz!
Pięć lat temu straciłam telefon w dość nietypowy sposób. Był wtedy czerwiec, a że mieszkałam niedaleko rzeki, często się tam wybierałam wraz z moją kuzynką. Tamtego dnia udałyśmy się tam razem z jej psem. Nie miała ona kieszeni, więc poprosiła mnie, żebym schowała do spodni jej telefon, żeby nie wpadł do wody.
Jej pies beztrosko sobie pływał, a my rzucałyśmy mu jak najdalej kamienie, żeby go czymś zająć w wodzie. Po skończonej 'kąpieli' wróciłyśmy do domu, oddałam kuzynce własność i zorientowałam się, że nie mam własnego sprzętu do dzwonienia. Spanikowana wróciłam w tamto miejsce i szukałam wszędzie, mając cichą nadzieję, że telefon leży gdzieś w pobliskich krzakach lub na kamieniach. No właśnie, kamienie, które wrzucałam do wody. Na głębszą wodę. Rzuciłam niczego nieświadoma telefon do rzeki.
Moje poszukiwania spełzły na niczym, bo woda do najczystszych nie należała, a gdzie dokładnie wrzuciłam telefon, nie wiedziałam. W dodatku gdy opowiedziałam koleżance tę historię, jej tata-mruk o mało nie udusił się ze śmiechu.
Kiedy miałam jakieś 3-4 latka, jechałam z mamą w pociągu. Miałam ze sobą swoją ulubioną lalkę. W tym czasie moja siostra starsza o 7 lat przyniosła ze szkoły wszy. Jadąc, bawiłam się lalką i trzymałam ją między kolanami, uciskając jej głowę. Moja mama bez zastanowienia pyta:
- Dziecko, co ty robisz z tą laleczką?
- Robaki zabijam...
Mina kobiety, która siedziała obok mnie musiała być bezcenna, a młody chłopak, który siedział naprzeciwko popłakał się ze śmiechu.
Dodaj anonimowe wyznanie