#hjfdb

Jako niezwykle ciekawskie dziecko, badając własną anatomię, odkryłam na swoim ciele mały guzek. Był on dosyć twardy i niepokojący, jednak mimo strachu o własne zdrowie i życie nic nie powiedziałam o swoim odkryciu rodzicom, po prostu po cichu liczyłam, że sam z czasem zniknie.

Każdego dnia sprawdzałam czy nadal jest, ale po paru dniach zajęta innymi poważniejszymi dziecięcymi sprawami takimi jak zabawa i kolorowanki, zapomniałam zupełnie o jego istnieniu.

Dopiero po wielu latach uświadomiłam sobie, że w dzieciństwie chciałam pozbyć się własnej łechtaczki. Teraz cieszę się, że jednak nic samo nie zniknęło ;)

#NScqZ

Było to tuż przed świętami. Jako, że w poniedziałek był ostatni dzień szkoły, bo we wtorek wigilie klasowe, razem z moją najlepszą przyjaciółką uznałyśmy, że nie chce nam się iść na lekcje, tylko pojedziemy sobie do galerii handlowej oddalonej od naszych domów godzinę drogi autobusem, żeby nikt nas nie zobaczył. Choć nasi rodzice również się przyjaźnią i pracują w jednej firmie i wiedziałyśmy, że teraz będą w pracy, to jednak dla ostrożności wolałyśmy pojechać do dalszej galerii, niż chodzić po sklepach niedaleko naszych domów.

Nie wiem, kto był bardziej zdziwiony. My - z tego, że widzimy naszych rodziców z prezentami dla nas w ręce, czy nasi rodzice - z tego, że widzą, że nie jesteśmy w szkole...

#TDmI9

To była leniwa sobota, 0 planów na wieczór. Postanowiłam posprzątać, a że kosz na śmieci już kipiał, to założyłam buty, kurtkę, wzięłam klucze, telefon i ogromny wór.

Osiedlowy śmietnik wygląda jak garaż blaszany, a kontener jest ustawiony na samym końcu. Otworzyłam garaż i zostawiłam klucze w zamku. Weszłam do środka i ktoś kluczem zamknął drzwi. Dobrze, że miałam telefon, napisałam do sąsiada SMS: "Jestem w śmietniku, otwórz mnie". Sąsiad na początku myślał, że to żart, ale po jakimś czasie (15 minut) zszedł i mnie otworzył.

Traumę mam do dziś. Teraz jak wynoszę śmieci, klucze wyjmuję z zamka.

#SjXPc

Moja siostra chodzi na świetlice osiedlową i kilka dni temu mieli napisać listy do Mikołaja, które potem ich wychowawczyni ma przekazać sponsorom i dzieci od nich dostaną paczki z wybranymi prezentami w ramach jakiejś akcji. I wiecie co to genialne dziecko napisało w tym liście?
Że chce trumnę i pająka... :) Ciekawe, co jej dadzą.

#392ky

Historia sprzed ok. 10 lat. Jest grudzień, tydzień przed świętami Bożego Narodzenia.
Jak co roku ja i mój tato wyruszyliśmy do lasu wybrać najpiękniejszą choinkę. Jest! Drzewko wybrane, zaznaczone, idziemy więc do kuzyna taty (leśniczego) powiedzieć mu, że wszystko załatwione.

Zgoda jest, więc nazajutrz idziemy z ojczulkiem po choinkę, trzymając w dłoni siekierę. Troszkę go spowalniałam, bo byłam świeżo po chorobie i ciężko mi było przemierzać las. Dotarliśmy na miejsce. Tatko zrobił co miał zrobić, siekierkę dał mi, mówiąc przy tym, abym uważała jak będę ją niosła, a on hyc drzewo na plecy i lecimy do domu.
Jak już wspomniałam nie nadążałam za nim, bo byłam osłabiona, więc po chwili straciłam go z oczu. Nie wpadłam w panikę, bo jestem dzieckiem lasu i doskonale wiedziałam gdzie byłam, ale wpadłam w histerię z innego powodu... To na pewno jego głupi żart, a ja biedna z tą siekierą pod pachą! Od razu przypomniała mi się bajka "101 dalmatyńczyków" i uznałam, że na pewno tą choinką pozacierał wszystkie ślady, żeby mnie zmylić.

No nic, trzeba wracać. Więc idę z narzędziem drwala przez pół wsi, ryczę z nerwów i modlę się, żeby tylko ludzie mnie nie zobaczyli. Wchodzę do domu, taty jeszcze nie było, za to była moja mama. I co pomyślała, widząc swoje dziecko zapłakane, z siekierą w ręce i brak męża? No oczywiście jej latorośl zabiła ojca w lesie! Po wnikliwych pytaniach w końcu dowiedziała się, o co chodzi. Mój żartowniś w tym czasie wrócił do domu cały i zdrowy. Rodzicielka najpierw ochrzaniła tatę, że mnie zgubił, ale gdy emocje opadły, oboje turlali się ze śmiechu. Tylko ja byłam dalej naburmuszona (ale tylko do momentu, gdy mnie nie przekupili mleczkiem w tubce )...

I tak oto ta historia stała się ponadczasową "Opowieścią Wigilijną" w mojej rodzinie.

#i8Z6F

Skończyłam rok w kiepskim nastroju - złamały mi się okulary i tak nagle musiałam wyłożyć 1,5 tys. na nowe. Wybór oprawek nie był trudny, gdyż tylko dwie pasowały.
Wieczorem odwiedziłam rodziców i opowiadam im o tym, że w związku z tym, że mam szeroki rozstaw oczu nie miałam żadnego wyboru podczas zakupu oprawek. Siedzę taka załamana i mówię, że wszystko zawsze mam szerokie - biodra, tyłek, a nawet oczy i raz w życiu chciałabym mieć coś wąskiego. Na co moja mama z pełną powagą - "Przecież pole widzenia masz wąskie!".

Kochane mamy - zawsze potrafią podnieść na duchu :-)

#4Ry4f

Od dwóch lat udzielam korepetycji dzieciom z podstawówki. Dzisiaj, kiedy byłam u jednego z nich, po skończonej lekcji dość długo rozmawiałam z jego mamą. Jestem dość żywiołową osobą, więc jak to ja - stałam, wymachiwałam rękami, opowiadałam. Potem poszłam na zajęcia do innego dziecka - jego ojciec wyjątkowo chętnie ze mną rozmawiał - zagadywał, wypytywał o różne mniej lub bardziej istotne rzeczy, przez co tyle samo co uczenie dzieciaka, zajęło mi praktycznie rozmawianie z rodzicem, co zazwyczaj się nie zdarza.

Gdy wróciłam do domu, zorientowałam się dlaczego - miałam na sobie przezroczysty sweter i do tego za mały stanik. Tak. Naprawdę za mały.
Myślę, że jako nauczycielka jestem dla dzieci wprost idealnym wzorem do naśladowania...

#ZKVQE

Sylwestrowa noc, a raczej ranek. Leżę z moim lubym w jednym łóżku i tu przyszła ochota na małe pieszczoty, robi się bardzo przyjemnie. Podniosłam głowę, by spojrzeć na chłopaka, on jednak uprzedził mnie słowami wypowiedzianymi z przerażeniem w oczach:
- K*rwa, zapomniałem napisać sms do mamy!
Nie, nie mamy po 16 lat.

#IBPgM

Będąc 8-letnią dziewczynką mieszkałam z babcią. Pewnego dnia babcia jak prawie codziennie wysłała mnie do sklepu samoobsługowego. Miałam kupić śmietanę. Jednak życzenie babci było bardziej skomplikowane niż zwykle, gdyż miała być to śmietana marki "Piątnica". Po krótkim spacerze dotarłam do owego sklepu, ale mimo usilnych poszukiwań nie znalazłam wyżej wymienionej śmietany. Dodam jeszcze, że byłam wtedy chorobliwie nieśmiała i jakikolwiek kontakt z obcymi ludźmi wywoływał u mnie duży stres. Mimo to, nie chcąc zawieść babci, podeszłam do pani pracującej w sklepie i spytałam grzecznie:
- Przepraszam bardzo, gdzie znajdę śmietanę z kostnicy? 

Tak, mój stres sprawił, że pomyliłam nazwę firmy. Zorientowałam się, że tak było dopiero po wyjściu ze sklepu i przeanalizowaniu dokładnie miny pani, która z przerażeniem w oczach odpowiedziała, że nie znajdę tego produktu w ich sklepie.
Dodaj anonimowe wyznanie