Gdy miałam 4 latka tata zabrał mnie na wycieczkę. Z mało entuzjastyczną miną, przebrnęłam przez kilometry białych, nieciekawych korytarzy i dotarłam do tajemniczych drzwi. Po ich otwarciu mój entuzjazm spadł jeszcze bardziej - zobaczyłam mamę, leżącą na szpitalnym łóżku w towarzystwie rurek, ekraników i innych cudów wianków. Pamiętam tylko jak mnie zatkało, a łzy spływały mi po policzkach.
6 lat później, 19 czerwca, spojrzałam w kalendarz i zobaczyłam wpis "urodziny". Należę raczej do pełnosprytnych i wiedziałam, że NIKT z bliskich tego dnia urodzin nie ma, więc z czystej dziecięcej ciekawości poszłam zapytać mamę o co chodzi. Tak. Tego dnia, 6 lat wcześniej, mama umierała na stole operacyjnym, a ja obrażałam się za to, że nie ma jej przy mnie.
Dziś mam prawie 20 lat. Mama spełnia się zawodowo i jest pełna optymizmu, pokazała mi pół Europy, nauczyła mnie wrażliwości na sztukę i piękno, zabierając na koncerty, wystawy, spektakle teatralne. Jest moją najlepszą przyjaciółką i nauczycielką życia. Tata zaś dalej jest najlepszym tato-mamem (podczas nieobecności mamy spisywał się na medal!) i kumplem na świecie.
Na operacji skorzystałam nawet ja: raz, że jestem starsza od mamy haha (to jest oczywiście nasz ulubiony, żartobliwy argument, gdy chcę postawić na swoim), a dwa, że niesamowicie doceniłam to, że mam tak wspaniałych rodziców. Nie chcę nawet myśleć, co by było, gdyby mama wtedy zmarła. Każdego dnia mam przyjemność dzielić się z nią swoimi smutkami i radościami, i co najważniejsze - widzieć jej uśmiech ; )
PS. Nie zapominam również o wdzięczności wobec lekarzy, którzy mimo marnych rokowań nie poddawali się przy reanimacji mamy i zawalczyli o nią. Dziękuję, dziękuję, dziękuję.
Jestem niania pewnej 7- latki. Dziewczynka ostatnio znalazła 10 groszy gdzieś pod szafa. Po uświadomieniu jej, że jak takich pieniążków dużo nazbiera będzie mogła kupić sobie np jakaś zabawkę. Po chwili namysłu powiedziała:
- W telewizji niedawno mówili, że pewnej rodzinie spłonął dom i ta rodzina potrzebuje pomocy i chciała bym tego pieniążka im dać.
Szybka weryfikacja jej słów w głowie... Toż WOŚP na dniach będzie! Pilnowała tej monety jak oka w głowie, gdy na chwilę traciła go z oczu, na jej twarzy było widać panikę. Wrzuciła, dumna z siebie była podobno cały dzień.
Ta mała istota właśnie dzięki takiemu sprzętowi żyje.
Do końca świata i jeden dzień dłużej!
Kiedy byłam w drugiej klasie liceum (właściwie to w zeszłym roku), religii uczył mnie ksiądz. Z mega dystansem do wszystkiego, można było z nim rozmawiać na każdy temat, zabawny, lubił czasem "pocisnąć" komuś (w ramach żartu), ogólnie naprawdę w porządku, rzadko zdarza się taki człowiek, zwłaszcza ksiądz. Był już chyba maj albo czerwiec i ksiądz postanowił wyjść z nami na dwór, w końcu ładna pogoda, trzeba korzystać. I tak rozmawiamy sobie z księdzem, zaczęłam się z nim o coś sprzeczać i coś mu powiedziałam, nie pamiętam co, ale właśnie chciałam mu pocisnąć. Jego odpowiedź mnie powaliła:
- Weź się uśmiechnij. - powiedział.
No więc uśmiechnęłam się, a on tak patrzy i mówi:
- Tak mi dosrałaś, że ci gówno między zębami zostało!
Oczywiście nie byłam zła ani urażona, tylko się śmiałam z tego.
Ksiądz - mistrz ciętej riposty. :)
Sytuacja zdarzyła się gdy miałam około 7-8 lat. Do mojej babci przyleciała w odwiedziny jej siostra wraz ze swoimi wnukami, którzy na stałe mieszkają w USA. Chłopcy są rok albo dwa lata starsi ode mnie. Jak to bywa, zjechała się cała rodzinka, dorośli zajęli się swoimi sprawami, a mnie wysłali do zabawy z chłopakami, którzy bardzo chcieli zwiedzić gospodarstwo babci.
Tak więc ja, mała przewodniczka, pokazałam im świnki, krówki, kury, a naszą wycieczkę zakończyliśmy w stajni, gdzie było siana po dach i drewniane belki. Widząc to bliźniaki postanowiły pobawić się w Dziki Zachód. Jeden miał być kowbojem, drugi czymś w rodzaju złego policjanta, a ja... Indianinem. Mężczyzną, bo kobiety bić nie będą. Nie protestowałam, bo lubiłam bawić się z chłopakami. Wprawdzie zawsze byli to "policjanci i złodzieje", ale warto zapoznać się z nową zabawą.
Po tym jak ten zły mnie złapał, postanowili urządzić mi egzekucję. Tak więc jeden z nich znalazł jakiś sznurek i zawiązał na nim stryczek. Wdrapaliśmy się na samą górę siana i przerzuciliśmy sznurek przez jedną z belek. Stanęłam na skraju stogu, a na szyję przerzucono mi pętlę. Jeden z nich był na dole i miał mnie uratować. Drugi miał mnie popchnąć.
Do dziś wujek wspomina, że nigdy nie był tak przerażony jak wtedy, gdy wszedł do stodoły i zobaczył mnie z pętlą na szyi i rękami złożonymi do modlitwy. Przeżyłam i nie rozumiałam, dlaczego nagle zrobił się taki straszny wrzask. Dlaczego bliźniaki dostali pasem, a mnie mama nie pozwoliła się już z nimi bawić.
Dzisiaj cieszę się, że wujek wyszedł wtedy nas poszukać, bo ta kopa siana była naprawdę duża. ;)
Mój brat jest naprawdę wyjątkowy. Zamiast używać perfum pryska się odświeżaczem powietrza, bo twierdzi, że odświeżacz ładniej pachnie :)
Ostatnio, na jednej z rodzinnych imprez zostało "wygrzebane" jedno z moich wspomnień z lat dziecięcych.
Gdy miałam około 5 lat, pojechałam z moimi rodzicami w wakacyjną podróż nad morze. Zatrzymaliśmy się w jakimś ośrodku wypoczynkowym. Ogólnie każdego dnia czy też wieczora organizowane były różne atrakcje. Jednym z nich był wybór miss, w którym rzecz jasna wzięłam udział. Kiedy pani prowadząca zadała mi banalne pytanie, kim chcę być w przyszłości, bez namysłu odpowiedziałam:
- Panią, która robi lody.
Zdziwił mnie gromki śmiech na sali, ponieważ uznałam, że to super praca, zwłaszcza nad morzem, gdzie budki z lodami mijaliśmy na każdym kroku. Parę razy dopytywałam mamy, dlaczego wszyscy zaczęli się śmiać, ale zapewniała mnie, że nie ma zielonego pojęcia. Teraz już wiem, czym tak wszystkich rozbawiłam.
Ps. Zostałam uhonorowana mianem "miss uśmiechu"
Wychowałam się na wsi w gospodarstwie. Kilka krów, świnki, kury, kaczki itp.
Wraz z rodzeństwem lubiliśmy pić maślankę, która zawsze stała w kuchni w kance (takim blaszanym naczyniu).
Ciężko to pojąć w świecie wszech dostępnych przysmaków, ale czasami wykradaliśmy się z bratem w nocy i wypijaliśmy ją szklankami.
Pewnego razu, w maślance było więcej grudek, piliśmy i zachwalaliśmy jej wspaniałe walory smakowe.
Następnego dnia rano kiedy weszłam do kuchni, mój brat już tam był. Do dziś pamiętam jak stał z opuszczoną szczęką i wskazywał palcem na kankę.
W kance były setki potopionych w maślance much.
Niesmak jaki wtedy poczułam, pozostaje ze mną do dzisiaj za każdym razem, kiedy widzę kartonik z maślanką.
PS. Jogurtów z kawałkami owoców również nie jem.
Dość intensywnie trenuję taniec, a dokładniej hip-hop. Nie raz wracałam do domu zmęczona tak, że dosłownie padałam na twarz.
Tego dnia nie było inaczej. Po zostawieniu hektolitrów potu na sali, wróciłam do domu i marzyłam tylko o tym, żeby się wykąpać i pójść spać, jednak uświadomiłam sobie, że powinnam coś zjeść po całym dniu. Z półprzymkniętymi powiekami wtoczyłam się do kuchni i zaczęłam robić sobie kanapki. W czasie tej jakże absorbującej czynności zatoczyłam się i wpadłam na lodówkę.
Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że ze szczerym zakłopotaniem i skruchą wymalowaną na twarzy, przeprosiłam ją...
Mój tata ma dziwne poczucie humoru.
Jesteśmy w aptece. Mama pyta:
- Kochanie, coś mnie dusi... Co najlepiej na duszenie wziąć?
- W twoim przypadku to sznur.
Niestety z powodu zamieszkania w najbardziej zakorkowanym mieście w Polsce (Łodzi) często muszę się poruszać komunikacją miejską. Któregoś dnia wracając jeszcze wtedy ze szkoły, usłyszałam w tramwaju rozmowę dwóch nastolatków (na oko ok 15-16 lat), brzmiała ona tak:
- Ej Maciek! Na jakiej głębokości jest błona dziewicza?
- Ty, no ja nie wiem... Chyba jakieś 11 cm?
- Eeee to nie muszę się martwić. I tak nie przebiję.
Cóż.. mały ale może wariat... :D
Dodaj anonimowe wyznanie