Historia ta działa się, gdy miałam 13/14 lat, wczesnym latem.
Wraz ze swoją przyjaciółką prowadziłyśmy wędrówkę bez celu po naszej wsi. Zmęczone ''podróżą'' z jęzorami na wierzchu, schowałyśmy się pod dach przystanku. W oddali zauważyłam starszą kobietę z dziewczynką, wracającą do domu. Mała spojrzała spod byka i dobitnie skrytykowała nas bez ogródek wulgaryzmem (czyt.sukami). Owa rodzina uchodziła za patologie społeczną, więc wcale się nie zdziwiłam, że nie potrafiła właściwie się zachować. Gówniara - pomyślałam i olałam sprawę.
Dziewczynka miała 7 lat, młodszego brata - 4/5 letniego. Mieszkali z babką, matką i ciotką. Zajmowali kwaterę w obskurnym, małym domku, z dziurą w dachu, z którego ciekło gdy padał deszcz, z sienią śmierdzącą od ugnojonych gumiaków, umyć się po ludzku nie było nawet mowy z braku łazienki i ciepłej wody. Po wsi chodziły słuchy, że w tej rodzinie występuje alkoholizm, w której jest przemoc, w której nie zaspokaja się podstawowych potrzeb, występuje wiele warunków niekorzystnych, powodujących, że nie można dobrze funkcjonować.
I nagle, ni stąd, ni zowąd, doszło do tego, że bardzo polubiłam te dzieciaki. Pozory bardzo mnie zmyliły. Gdy bliżej je poznałam, częściej odwiedzałam. Chętnie spędzałam z nimi każdą wolną chwilę, od zabaw, do spacerów, zabieraniem na lody i przejażdżki rowerem, na czytaniu książek i odrabianiu lekcji kończąc. Ich ruchliwość była wręcz nadmierna. Nie mogłam pojąć tego, jak to szczęście biło z twarzy, jak było namacalne, gdy każdego następnego dnia ujrzały mnie przez okno, by za chwilę z niego wyskoczyć jak strzała puszczona z łuku i wspiąć się na nóżkach by zarzucić swoje małe rączki mi na szyję.
Faktycznie, zgodzę się, że rodzina mieszkała w bardzo złych warunkach - smród, bród i ubóstwo. Dorośli bez pracy, babka nałogowa alkoholiczka, awantury, odwiedziny podejrzanych mężczyzn, na podłodze barłóg z odchodami - dosłownie! Moje odwiedziny były dla nich opatrznością i uśmiechem od losu. Tak mało było trzeba, by ujrzeć na dziecięcych twarzach uśmiech, nie tylko na twarzy, ale także w oczach.
Długich reprymend się nasłuchałam od ojca, krzyczał, wypluwając z siebie stos słów jak wulkan lawę, że jestem niepoważna, że powinnam siedzieć na d*pie w domu, zamiast pałętać się i łazić do takich niechlujów i flejtuchów.
Z całego tego okresu nigdy nie zapomnę jednej rzeczy - śmierci chłopca. Zginął na miejscu w wyniku potrącenia przez samochód. A później wszystko działo się już z szybkością błyskawicy - dziewczynkę zabrali do Domu Dziecka, a reszta domowników wyprowadziła się, do dziś nie wiem dokąd.
Nie żałuję moich czynów - mimo niezadowolenia i kręcenia nosem, lamentowania i przywoływania mnie za ziemię przez ojca - bo otrzymywały ode mnie to, co je cieszyło - tyle uwagi ile zdołały udźwignąć.
Było to z 6 lat temu, świeżo po przeprowadzce do rodziców do Norwegii, gdy kompletnie nie ogarniałam jeszcze tutejszego języka.
Byłam w domu sama, rodzice byli w pracy, kiedy ktoś zapukał do drzwi. Poszłam otworzyć, trochę się obawiając, bo jak wspomniałam języka nie znałam, jedynie potrafiłam się dogadać po angielsku. Otwieram, moim oczom ukazuje się już taki starszy Norweg i mówi do mnie coś, czego ani trochę nie zrozumiałam. Przerwałam mu, tłumacząc że jestem z Polski i nie rozumiem i by powtórzył to po angielsku. Więc facet mówi coś co brzmiało jak: "Show me your pipa". Zamarłam. Trzasnęłam mu drzwiami przed nosem ze strachu przed zboczeńcem. Facet pukał jeszcze do drzwi, po chwili dał sobie spokój. Siedziałam w domu wystraszona i czekałam na rodziców, po ich powrocie opowiedziałam wszystko.
Mama patrzyła na mnie chwilę zdziwiona, po czym zaczęła się śmiać. Powiedziała, że mieli przyjść dziś do nas ludzie i zaglądnąć do naszego komina, bo było z nim coś nie tak, ale kompletnie jej to wyleciało z głowy. Wytłumaczyła mi że "pipe" to po norwesku komin bądź rura, a facet pewnie nie wiedział, jak jest po angielsku. Ja zrozumiałam "pipa" :') A gościu pewnie pomyślał, że jestem jakąś szurnięta :')
Byłam wraz z moim dziadkiem w szpitalu, załatwiając mu L4 (zdarzył mu się pewien wypadek). Poszliśmy do okienka gdzie pani je wypisywała i wydawała za zleceniem lekarza. Pani zapytała grzecznie:
- A państwo są razem?
Na co mój dziadek ochoczo odpowiedział:
- Nie, nie! To moja wnuczka!
Mina pani z okienka bezcenna...
Na początku dodam, że jest ze mnie osoba nieogarnięta i lekko rozkojarzona.
W wieku 11-12 lat pojechałam z rodzicami w góry, przede wszystkim na narty. Mróz straszny, więc po kilkugodzinnych zjazdach, udaliśmy się do karczmy trochę się ogrzać. Kiedy już wypiłam moją herbatę, stwierdziłam, że przecież mogę sama iść pozjeżdżać. Jak pomyślałam, tak zrobiłam.
Kolejka na wyciąg, nie ukrywam, nie była zbyt krótka. Stoję sobie spokojnie, czekam na swoją kolej, ale coś mi tu nie gra. Rozglądam się, rozmyślam, wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku. A jednak coś mi nie pasowało. Kiedy nadeszła moja kolej i już miałam wjeżdżać, zorientowałam się...
Zapomniałam założyć nart.
Niedawno na lekcji religii w szkole średniej, utworzył się pewien ciekawy dialog między panem (P), a uczennicą (U):
P: Dzisiaj porozmawiamy o transplantacji, wie ktoś co to jest?
U: No proszę pana..., chyba każdy wie co to takiego.
Klasa w miarę ucichła.
U: No to jest, jak no ten... mężczyzna.... zamienia się w kobietę i na odwrót.
Chwila ciszy i wielki śmiech w klasie.
No ale przecież "chyba każdy wie co to transplantacja" :P
Pracuję w sklepie internetowym, ale mamy też stałych klientów, którzy regularnie przyjeżdżają na miejsce.
Jednym z takich klientów jest pewien sympatyczny Pan, który się bardzo jąka. Zacina się jak stara płyta CD pocięta nożyczkami.
Dziś ten Pan postanowił wziąć ode mnie numer. Ja swojego firmowego nie znam, więc poszłam po telefon i on podyktował mi swój, żebym puściła mu sygnał. Wpisuę, daję "połącz", ale coś źle wpisałam, bo sygnał nie dociera.
Druga próba, tym razem pod okiem owego Pana, żebym czegoś źle nie wpisała. Łączymy znowu, a na ekranie wyświetla się "ZAJĄKNIĘTY" capsem pisany.
Myślałam że umrę ze wstydu, sama się zaczęłam jąkać. Widocznie ten Pan dzwonił do mnie kilka miesięcy wstecz i zapisałam go tak, żeby wiedzieć o kogo chodzi...
Byłam mała, miałam może z 6-7 lat i mega obsesję na punkcie swoich długich do pasa włosów. Rosły mi bardzo szybko, ale bardzo nie lubiłam ich podcinać, jednak z mamą co jakiś czas, średnio 2 miesiące, chodziłam do fryzjera podciąć końcówki, żeby były ładne i równe. Oczywiście zawsze była awantura i groźby mamy, że jak nie dam sobie podciąć i będę się buntować w salonie, to nie wyjdę na dwór i będę mieć karę na telewizję. Mimo tego, zawsze narobiłam jej wstydu przed fryzjerką i krzyczałam, że pewnie Pani za dużo mi podetnie. Uspokajałam się dopiero jak się zmęczyłam i straciłam nadzieję, że zdziałam coś awanturą.
Pewnego razu moja mama wpadła na pomysł, aby wysłać mnie do fryzjera z ciocią, której się bałam jak podniosła głos. Jako jedyna uważałam ją za nienormalną, chociaż nikt w rodzinie o niej tak nie myślał, ale że mama poinformowała mnie o tym dopiero jak ciotka po mnie przyszła, to nie protestowałam za dużo, bo wiedziałam, że za chwilę tak czy siak zostanę z nią sam na sam i pewnie na mnie nakrzyczy.
Wychodząc mama przekazała ciotce, aby fryzjerka podcięła mi dziś troszkę więcej, bo dawno nie byłyśmy u fryzjera i moje włosy sięgały już do pupy. Pamiętam, że dokładnie sprecyzowała, że ma być to maksymalnie 10 cm. Prosiła też aby Pani fryzjerka podcięła mi troszkę za uszami i grzywkę, którą miałam już zaczesaną na bok, bo była za długa. Nadal nie protestowałam, zresztą nie przywiązywałam uwagi, postanowiłam, że tym razem będę grzeczna, standardowe podcięcie i wszyscy będą zadowoleni.
Jednak to co się wydarzyło przeszło moje oczekiwania i nawet dziś nie mieści mi się to w głowie.
Ciotka zabrała mnie do innej fryzjerki niż zwykle, nie znałam jej. Usiadłam na krzesełku, Pani bardzo miła, ciotka jej coś powiedziała, ja nie słuchałam, tylko chciałam już to mieć za sobą. Pani fryzjerka zabrała się za moją grzywkę, później zaczęła ciąć włosy, ja miałam jak zawsze oczy zamknięte, bo nie mogłam patrzeć jak moje kochane włosy lecą w dół.
Gdy było już po wszystkim, fryzjerka zapytała jak mi się podoba, ja spojrzałam w lustro i doznałam szoku. Z moich włosów do pupy zostały włosy do uszu, grzywka na pół czoła i wyglądałam jak jakiś paź. Wpadłam w szał. Zaczęłam, płakać i krzyczeć czemu to zrobiła, a ona powiedziała, że mamusia tak ją poprosiła. Spojrzałam na ciotkę, która siedziała obok mnie, to były sekundy... Wzięłam maszynkę do włosów, która leżała pod lustrem, nie wiem jak włączyłam, ale przejechałam ciotce przez głowę. Miała prawie że łysy pasek przez pół głowy. Pani fryzjerka musiała ją obciąć na jeżyka, a miała włosy do ramion.
Nienormalna ciotka nigdy więcej nie pojawiła się w naszym domu, pamiętam tylko ostrą awanturę, którą zrobiła jej mama. Mi się nie oberwało, ale do dziś boję się fryzjerów.
Około miesiąc temu jechałem sobie pociągiem zajęty lekturą nowej książki, kiedy na siedzenia obok przysiadła się młoda dziewczyna, tak średnio na jeża miała ok. 20 lat.
Pierwsza część podróży przebiegła w akompaniamencie różnorakich patriotyczno/kibicowskich przyśpiewek niedaleko koczujących kibiców, którzy z tego co udało mi się dowiedzieć, wybierali się na mecz naszej Ekstraklapy, racząc się wysokoprocentowymi alkoholami psiocząc na policje, rząd, lewaków itd.
Kiedy towarzystwo odpowiednio napompowało swoją odwagę, zaczęli przechadzać się po pociągu szukając "szluga" lub czegoś tylko im znanego. Na nieszczęście zauważyłem, że troje z nich wyglądających jak chodzące banery reklamowe jednej z marek patriotycznej odzieży, przysiadło się do dziewczyny wspomnianej wyżej i zaczęli ją "adorować" w dosyć prostacki sposób. Teksty typu "no chodź z nami", "wiemy, że chcesz posmakować prawdziwych mężczyzn" itp. przy jednoczesnej próbie ulokowania swoich łap pod jej ubraniem w końcu przelały moją cierpliwość. Wstałem kulturalnie pytając się owych rycerzy ortalionu "Czy mają jakiś problem do tej dziewczyny?". Oczywiście dostałem strzał od jednego z nich prosto w zęby, przez co jednego straciłem, z melancholijnym pozdrowieniem "zamknij ryj pedale".
W młodości próbowałem trochę sportów walki, więc nie pozostałem dłużny i oddałem agresorowi pięknym za nadobne, kopiąc go w okolice wątroby. Dwóch pozostałych Sebków do mnie wystartowało, ale mała powierzchnia użytkowa w pociągu (dziękuje ci PKP) zmusiła ich do podejścia pojedynczo. Po krótkiej bójce, którą jeden skończył z połamanym nosem, drugi z wybitym zębem, a trzeci z obolałymi żebrami, uciekli na najbliższej stacji.
W tym momencie zauważyłem idących po pociągu SOKistów, których jak później się dowiedziałem zaalarmowała któraś z pasażerek. Wiek owych strażników, no cóż, bardziej stawiał ich w kolejce do parkowych szachów/warcabów niż możliwości przeciwstawienia się bandzie pijanych penerów. Zapytali mi się co tu się stało, odpowiedziałem zgodnie z prawdą, napastowana dziewczyna potwierdziła, a oni z szelmowskich uśmieszkiem odpowiedzieli, że niestety ale nic nie mogą poradzić, bo sprawcy uciekli, a na tej stacji nie ma monitoringu. Odeszli beż żadnego "dziękuję".
Co do reszty pasażerów. Mogę powiedzieć tylko tyle, że nie byłem jedynym mężczyzną, który widział co ta banda stulejarzy umysłowych robi tej biednej dziewczynie, ale nikt oprócz mnie nie zareagował. Najlepszą nagrodą dla mnie były podziękowania od niej.
Poobijany, ale dumny!
Miałam kiedyś chłopaka... Cudowny, zabawny, przystojny, po prostu ideał... No właśnie... Jak to się człowiek potrafi pomylić.
Miałam babcię, z którą byłam szczególnie zżyta. Byłam u niej prawie codziennie. Ale pewnego dnia wracając ze szkoły, zastałam zapłakaną mamę, która łamiącym się głosem wydukała, że babcia nie żyje. Nagle cały świat się zatrzymał, nie mogłam nic z siebie wydusić. Gdy w końcu dotarło do mnie, wpadłam w histerię. Płakałam cały dzień.
Wieczorem zadzwonił do mnie chłopak, opowiedziałam mu o babci, a on niewzruszonym głosem odpowiedział tylko:
- Tak, tak, rozumiem, ale na imprezę do Maćka idziemy, co nie?
Byłam na niego wkurzona. Powiedziałam, że oczywiście, że nie. A on na to, że jeśli nie chcę, to sam pójdzie. Byłam zaskoczona, odłożyłam słuchawkę i dalej płakałam. Impreza była następnego dnia, oczywiście ja nie poszłam, ale mój chłopak nie odmówił.
Na drugi dzień dowiedziałam się od koleżanki, że przespał się z inną. Gdy doszło do konfrontacji, powiedział tylko, że to moja wina, bo z powodu takiej głupoty jak śmierć mojej babci musiał sam iść na imprezę. Do teraz nie wiem co ja w nim widziałam...
Z racji tego, iż miałam zostać matką chrzestną, musiałam się wybrać do spowiedzi. Podchodzę do konfesjonału. Klękam.
Wymawiam znaną nam wszystkim regułkę...
Ja: - Pochwalony. Ostatni raz byłam u spowiedzi hmmmm... nie pamiętam?
Ks: - A czy drogie dziecko posiadasz może jakieś okno w domu, które nie myłaś powiedzmy 2 lata?
Ja: - Hmm? Tak (w piwnicy) proszę księdza, znajdzie się...
Ks: - Czy widzisz coś przez to brudne okno?
Ja: - No raczej nie.
Ks: - To wyobraź sobie teraz swoją duszę. Jest brudna jak to okno. Nie oczyszczacz swojej duszy poprzez uczęszczanie do spowiedzi i przez nią nic nie widać, żyjesz w grzechu itp. itd..
Koniec końcowi, padło pytanie...
Ks: - Czy chciałabyś wybrać sobie jakąś pokutę?
Ja: - Tak! To ja umyje to okno ;)
Mina bezcenna.
Dodaj anonimowe wyznanie