#ZGMSs

Zbliżał się nowy rok, a ja postanowiłem dłużej nie czekać i po trzech latach wspaniałego związku oświadczyć się swojej dziewczynie. Wszystko potajemnie zaplanowałem, zamówiłem pierścionek, nikomu ani mru-mru i wyczekiwałem sylwestrowej nocy, na którą szykowałem niespodziankę. W głowie układałem sobie, co i jak powiedzieć i próbowałem jak najszybciej stłumić stres alkoholem. Kiedy zegar wybił za pięć 12 i goście zaczęli wybywać na dwór, ja z sercem zapier*alającym jak muzułmanie do Europy spróbowałem drobnych podchodów i zagadałem:
- Kochanie, jest jeszcze taka jedna rzecz, którą chcę zrobić w tym roku...
Moja luba wyszczerzyła zęby w uśmiechu i zapytała uroczo:
- Kupę?

No i ciśnienie ze mnie zeszło natychmiast. Tylko atmosfera się trochę ulotniła i zabierałem się do tego następną godzinę.
Zgodziła się!

#3utul

Sytuacja sprzed paru ładnych lat...

Pogrzeb mojego taty, miałam 16 lat. Stoimy nad grobem, trochę ciężkie przeżycie, ale nie należę do tych którzy płaczą między ludźmi. Po uroczystości podchodzą różni ludzie, próbując składać kondolencje - trochę irytujące, że niektórych widziałam pierwszy raz, a zwracali się do mnie po imieniu.

Jak już skończyła się kolejka tych, którzy "odbębniali" obowiązek, to zaczęli podchodzić moi przyjaciele. Normalni ludzie, zawsze mają jakieś miłe słowo, aż lżej człowiekowi na duszy :) rozmawiając z nimi zaczęłam się uśmiechać i w ogóle było już ok...

Kilka dni później dowiedziałam się, że babcia obsmarowuje mnie przed całą rodziną, "bo ona w ogóle się nie umie zachowywać, śmieje się na pogrzebie własnego ojca". Dziękuję babciu.

PS. Zbieranie się do kupy zajęło mi 3 lata, ale moi przyjaciele byli przy mnie przez cały ten czas i bardzo mnie wspierali :)

#DPAvY

Kiedyś, kiedy byłam jeszcze małym dzieckiem, mama wysłała mnie do sklepu po pół kilo bułki tartej. Sprzedawca zawsze trzymał w rękawie swoje suche żarty i tym razem też postanowił pobawić się w śmieszka. Dialog mniej więcej wyglądał tak:
- Poproszę pół kg bułki tartej.
- Niestety, jest tylko 500 gram.
- A to nie, mama chciała tylko pół kilo. Do widzenia.

Teraz jestem dorosła, a sklep dalej omijam szerokim łukiem.

#sVfuM

Wiele lat temu, w podstawówce, dostałam od rodziców telefon komórkowy, żebym nie musiała meldować się w domu osobiście. Wystarczył telefon i rodzice wiedzieli, że wszystko jest ze mną w porządku, a ja mogłam bawić się dalej na placu zabaw z resztą koleżanek. Miałam jednak ograniczenia czasowe. Rodzice kazali mi wracać zanim się ściemni.

Pewnego dnia bawiłyśmy się tak dobrze, że nie zauważyłam nawet nadchodzącego zmroku. Nie chciałam, żeby rodzice się martwili, więc do domu zaczęłam biec, jednocześnie wybierając numer naszego telefonu domowego. Byłam tak zmęczona, że w efekcie, gdy tata odebrał telefon, nie mogłam wykrztusić z siebie słowa. Tata się rozłączył zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Wróciłam do domu i pierwsze co, to zapytałam, dlaczego się rozłączył, skoro to ja dzwoniłam. Rodzice tylko zaczęli się śmiać...

Z ich strony wyglądało to mniej więcej tak: zbliżał się zmrok, zadzwonił telefon, na stacjonarnym nie wyświetlił się numer, więc nie wiedzieli, kto dzwoni. Tata usłyszał tylko sapanie, więc rzucił słuchawką, a na pytanie mamy "kto dzwonił?" odpowiedział - "jakiś zboczeniec".

#s44d2

Moi rodzice z jakiegoś powodu uznali, że świetnym pomysłem jest wychowawanie mnie w przekonaniu, że niedźwiedzie nie istnieją, podobnie jak wróżki czy elfy. Jako małe dziecko im uwierzyłam i długo trwałam w takiej wierze.

Kiedyś na lekcji omawialiśmy zwierzęta z gór. Nauczyciel zaczął opowiadać o różnych gatunkach itp. W pewnym momencie ktoś spytał o niedźwiedzie. Ja, przekonana, że niedźwiedzie nie istnieją, od razu to powiedziałam. Chyba nie muszę dodawać, że cała klasa mnie wyśmiała.

Aktualnie pracuję w zoo, gdzie opiekuję się niedźwiedziem.

#WOUyP

Pewnego dnia dostałam od mamy jemiołę, abym powiesiła ją sobie w pokoju pod lampą. Tak też zrobiłam. Na drugi dzień pod wieczór, zauważyłam, że na podłodze wyszły mi duże, czarne plamy - jakby coś się wylało. Zawołałam mamę, aby popatrzyła, o co chodzi. Poszłam po szmatę do podłogi, bo mama stwierdziła, że to od brudu. Namoczyłam szmatkę zimną wodą i płynem, a następnie zaczęłam szorować podłogę. Patrzę? Bez zmian. Mama mówi, że już trochę schodzi, więc szorowałam mocniej. Poszłam ponownie namoczyć szmatkę, tym razem gorącą wodą. Szoruję i nadal nic. Coś niesłychanego. No nic, podłoga do naprawy.

Jakież było moje zdziwienie, gdy na drugi dzień opowiedziałam kuzynowi o mojej brudnej podłodze, a ten podszedł do lampy, ściągnął jemiołę i "brud" zniknął...

#zWt6d

Czasami w życiu człowieka pojawiają się sytuacje, z którymi nie wiemy jak sobie poradzić. Niedawno ja taką przeżyłam i było mi bardzo ciężko zrozumieć wszystko i poukładać myśli w logiczną całość. Ogólnie nie ufam ludziom i zawsze myślałam, że większość ludzi ignoruje cierpienie drugiego człowieka.

Kilka miesięcy temu, wracając do domu, zaczęłam płakać. Po prostu. Weszłam do klatki i zobaczyła mnie starsza pani. Podeszła do mnie i przytuliła mnie. 10 sekund poświęconego mi czasu, a zawdzięczam tej Pani wiele.
Nie przechodźcie obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia, bo czasem właśnie sekundy pomagają przejść przez najgorsze.

Moja wiara w ludzi została przywrócona.

#DaSHP

Kiedy byłam 6-letnim dzieckiem, razem z dzieciakami z ulicy lubiliśmy chodzić po drzewach i robić tak zwane bazy. Mój przyjaciel posiadał duże drzewo, a jego gałęzie wyglądały jak schody.
Pewnego dnia beztroskiej zabawy, mój przyjaciel postanowił iż wejdzie po tych gałęziach do nieba na stojąco... Zafascynowane jego pomysłem, obserwowałyśmy jego podróż, gdy nagle stracił równowagę, ale zamiast spaść zawiesił się na metce od spodni. Kolega się rozpłakał, a ja pobiegłam do jego mamy krzycząc... że jej syn się powiesił.

#tbKrf

Zacznijmy od tego, że moi rodzice są po rozwodzie odkąd pamiętam, a tak właściwie to odkąd nie pamiętam. W każdym razie bardzo długo. Ojciec mieszka w Londynie.

Od roku jestem w związku z cudownym chłopakiem. Czuję, że w końcu poznałam swoją bratnią duszę. Około dwa miesiące temu postanowiłam, że napiszę do taty na Facebooku, żeby przekazać mu tę wyjątkową wiadomość. Poprosił o nasze wspólne zdjęcie, które oczywiście zaraz potem wysłałam. Jaką dostałam odpowiedź?

"Nie jesteś moją córką, odkąd zamieszkałaś z tym chłopakiem. Nie licz ode mnie na nic, prócz obowiązkowych alimentów". Mojego zdziwienia w tamtym momencie (tak naprawdę wciąż trwającego) nie dało się opisać żadnymi słowami. Zanim odzyskałam zdolność trzeźwego myślenia i postanowiłam odpisać na wiadomość, zostałam po prostu zablokowana. Na święta próbowałam wyprosić od babci jego numer telefonu, nie zgodził się, żeby mi go dała.

Mój chłopak jest ciemnoskóry.
Dodaj anonimowe wyznanie