Kiedy byłam w pierwszej klasie szkoły podstawowej, strasznie nie lubiłam wstawać rano do szkoły (ta niechęć pozostała do dziś). Ponieważ tak jak moja mama późno kładłam się spać, rano byłam zupełnie nieprzytomna. Ubierałam się, myłam i jadłam mozolnie, będąc jeszcze we śnie.
Tak też potoczył się poranek owego pamiętnego dnia, o którym teraz piszę. Otóż pod koniec lekcji wyszłam do toalety za potrzebą. Ściągnęłam spodnie, podciągnęłam tunikę i jakież było moje zdziwienie, kiedy zorientowałam się, że zamiast majtek pod spodniami mam gacie od pidżamy! Cały dzień byłam zapakowana w te spodnie od pidżamy i w spodnie do chodzenia na dzień. Nikt, żadna koleżanka nie zwróciła uwagi, że coś nie gra...
Niestety nie wyciągnęłam z tego żadnej lekcji, bo do tej pory na zajęcia (jestem już na studiach) chodzę w dwóch różnych skarpetach, swetrach tył na przód i bluzkach na lewą stronę... Ale co ja poradzę, iż kiepski ze mnie amator świtu?
Wracając dziś do domu zaczęłam się zastanawiać nad swoim dzieciństwem. Oto powód.
Wyobraźcie sobie, że spokojnie tuptacie uliczką i wychodząc zza budynku dostrzegacie chłopca w wieku 12 lat. Skitrany za ścianą, delikatnie pochylony. Myślę sobie - oho, w takim wieku wciągać?
Przystanęłam na chwilę, żeby mu się przyjrzeć i dostrzegłam... przyprawę do zupki chińskiej.
Chłopak zwyczajnie jadł ją, jakby był to zakazany owoc, a podczas drogi powrotnej do domu wziął się za makaron z dokładnie tą samą miną.
Młody, jeśli kiedykolwiek to przeczytasz, wiedz, że ja do dziś jem je na sucho i to nic strasznego. :D
Gdy wraz z moim chłopakiem wprowadziliśmy się do naszego pierwszego wspólnego mieszkania, mieliśmy wspólny pokój z dużym łóżkiem dla nas dwojga. Postanowiliśmy, że jak któreś z nas będzie chore, to leży na kanapie w salonie, a ta druga osoba nadal śpi w sypialni, by się nie zarazić.
Ja zachorowałam jako pierwsza, więc udałam się na kanapę i całe dnie leżałam na niej i walczyłam z gorączką.
Mój chłopak (na potrzeby historii nazwijmy go Przemek) był bardzo troskliwy i cały czas dla mnie gotował, przynosił gorącą herbatę, leki itp. Jednak najbardziej wzruszył mnie, gdy obudziłam się w środku nocy, a on leżał w śpiworze, zaraz obok kanapy. Obudziłam go i tak mniej więcej wyglądała moja rozmowa z nim:
- Co ty wyrabiasz, Przemek? Dlaczego nie jesteś w łóżku?
- No bo nie mogę zasnąć, gdy ty nie leżysz obok - powiedział i ponownie zasnął.
Ze wzruszenia odebrało mi mowę. Potem okazało się, że robił tak odkąd zachorowałam, ale budził się wcześniej do pracy, więc tego nie zauważałam.
Niby taka drobnostka, a według mnie, to jedna z najsłodszych rzeczy, które dla mnie zrobił :)
Odkąd sięgam pamięcią, zawsze byłam człowiekiem do którego ludzi przychodzili wylewać swoje żale i troski, o dziwo nawet obcy!
Wracając autobusem do domu, spotkałam owego bardzo smutnego i "zmęczonego" czyt. pijanego pana. Ów człowiek pachnący smutkiem, postanowił usiąść koło mnie - mimo tego, że jechaliśmy w autobusie tylko we dwoje. Nie czekał nawet na odjazd z przystanku, odpalił całą torpedę żali w moją stronę, a że pieniędzy na czynsz nie ma, a że na wyprawkę dla dzieci, a że biedny, że kobieta zostawiła, że chory... matko ile tego było! Ja tylko przytakując powtarzałam, że bardzo mi przykro.
W końcu przyszła pora na jego przystanek. Autobus stanął na przystanku, mężczyzna wstał, wyciągnął spod kurtki worek cebuli, po czym mówi:
- Masz, dobrze mi się z tobą rozmawiało.
Ostatnio przeczytałem kilka wyznań typu: ''mój tata nie wie ile mam lat" lub "mój tata nie wie gdzie chodzę do szkoły''. Mój też nie wiedział i było kilka śmiesznych sytuacji w związku z tym.
Kiedyś gdy miałem 19 lat, siedziałem sobie wieczorkiem, oglądałem mecz i piłem piwko, gdy mój tatuś wrócił z pracy. No i oczywiście awantura ''jak możesz pić, nie masz jeszcze 18 lat'' itp. Gdy w końcu uświadomiłem go, że mam 19 lat, spytał czy mam też piwo dla niego.
Nie, nie miałem piwa dla niego, więc się obraził twierdząc, że nikt nie myśli o jego potrzebach.
Wydarzyło się to sporo lat temu. Mam starszą siostrę, która uwielbiała mnie szantażować i robić na złość dla śmiechu. Rodzice pozwolili nam wierzyć w św. Mikołaja, ale w inne rzeczy nie. Nigdy nic nie dostaliśmy od wróżki zębuszki, zajączka i wielu innych. O wróżce dowiedziałam się od koleżanek, a że uwierzyłam w głupoty, które mi opowiadały, to uznałam, że spróbuję poprosić wróżkę zębuszkę o coś o czym marzyłam od dawna - owczarka niemieckiego.
Gdy wypadł mi ząb zabrałam się do roboty. Koleżanki mówiły mi bym położyła ząb na parapecie, więc położyłam go w tamtym miejscu razem z kartą o co proszę i poszłam spać.
Rano zauważyłam, że coś się zmieniło, więc z uśmiechem na ustach podleciałam do parapetu. Znalazłam tam kartę, gdzie było napisane "Niestety skończyły mi się już owczarki niemieckie, ale zamiast psa przyniosłam ci to". Spojrzałam na parapet, a na nim leżał stary grzebień z odłamanymi paroma ząbkami. Wpadłam w płacz, a siostra mnie przytuliła i powiedziała z uśmiechem goblina:
- Ale zobacz, jaki ładny grzebień dostałaś, nie ma paru zębów, zupełnie jak ty.
Kiedy byłam mała ok. 6 lat bardzo pokłóciłam się z bratem. Doszłam do wniosku, że najlepszym wyjściem z tej sytuacji jest wyprowadzka z domu. Tak więc zabrałam najpotrzebniejsze rzeczy (były to głównie zabawki) i uciekłam... na drugi koniec podwórka.
Wyobraźcie sobie matkę, która znajduję swoje zapłakane dziecko, próbujące rozpalić ognisko za pomocą dwóch kamieni i krzyczące, że od dziś musi żywić się robakami.
Bardzo dobrze pamiętam dzień gdy dostałam pierwszą miesiączkę. Przyjechałam jako piątoklasistka z wycieczki szkolnej, z czerwono beżowymi spodniami do domu. Pomijając iż w niewiedzy przeszłam tak całe miasto gdy dotarłam do domu i wreszcie to zobaczyłam, wydarłam się wniebogłosy:
- Mamo, czerwony Alarm!
- Że niby co?
- No krwawię, mamo ja krwawię!
Ja spanikowana nie wiem co robić. W końcu sytuacja opanowana. Ale nie o to chodzi w tej historii.
Mianowicie pokój dzieliłam wtedy z o wiele młodszym ode mnie bratem. Młody nasłuchał się moich wrzasków, a wieczorem gdy mama przyszła sprawdzić czy śpi, wyszeptał:
- Mamuń, jak ktoś krwawi to umiera?
- No tak, można tak powiedzieć.
- Aha, A Stynia (tak mnie wtedy nazywał) też dzisiaj krwawiła. Jak umrze, to znaczy, że będę miał swój pokój?
Kilka lat temu mając 19 lat, od razu po maturze wyjechałam na pół roku za granicę jako Au-pair. Wiadomo, jedzie się tam, żeby nauczyć się języka, a nie konkretnie zarobić. Jednak dostawałam co miesiąc kieszonkowe od mojej "nowej rodziny". Od czasu do czasu kupiłam coś sobie z promocji, albo jakaś małą zabawkę dla dzieci, którymi się opiekowałam.
Wpadłam na pomysł, że zrobię rodzicom niespodziankę i kupię im romantyczny weekend w renomowanym hotelu w Polsce. Pieniędzy w rękę im nie dałam, bo oczywiście by nie wzięli, ale zamiast tego wręczyłam im kopertę z zaproszeniem na cudowny weekend tylko we dwoje. Wszystko było już opłacone, wystarczyło tylko wsiąść i jechać. Mina rodziców - bezcenna. Nie wiedzieli co powiedzieć, mama popłakała się ze szczęścia, tata też ukradkiem uronił łezkę. I tak o to 3/4 mojej kieszonkowej wypłaty wydałam na wyjazd dla rodziców. Za resztę kupiłam sobie troszkę ciuszków. To były moje pierwsze zarobione większe pieniądze będąc nastolatką.
Uwielbiam robić rodzinie niespodzianki i nawet często się to zdarza, a najbardziej ciekawi mnie ich reakcja. :)
W naszej szkole jest coś takiego jak radiowęzeł. Mam nadzieję, że większość kojarzy co to jest za miejsce. Każdy może tam wejść i posiedzieć jeśli tylko ma ochotę.
Pewnego razu szłam sobie z moją przyjaciółką po korytarzu. W pewnym momencie zauważyła swoją siostrę, która kończyła coś ogłaszać - jest ona przewodniczącą szkolnego samorządu. Ja poszłam od razu, bo wiedziałam, że chcą porozmawiać o czymś prywatnym.
Jak się okazało, z radiowęzła przez szkolne głośniki usłyszałam po 12 latach znajomości jaka to jestem tępa, że jestem wielkim kujonem, że ona ma mnie dość, ale przyjaźni się ze mną tylko dlatego, że chce sobie poodpisywać na sprawdzianach (o tym nawet nie miałam pojęcia) oraz, że najchętniej by się ze mną nie pokazywała, bo wstyd, ale trzeba.
Radiowęzeł nie ma żadnych szklanych okienek, więc swobodnie opierałam się o ścianę, centralnie obok drzwi.
Oczywiście połowa szkoły dołączyła się do mnie i słuchała tego trajkotania. Nie, nie śmiali się. Stanęli po mojej stronie i zaczęli mnie pocieszać.
Tak, dziewczyna zapomniała wyłączyć mikrofonu.
Cóż, ja straciłam "przyjaciółkę", a ona swojego kujona.
Dodaj anonimowe wyznanie