#fg5AP

Dostałam się na wymarzone, elitarne studia. Cieszyłam się niesamowicie, tak jak cała rodzina, znajomi, znajomi znajomych i generalnie wszyscy, którym byłam w stanie się pochwalić.

No tak, dostałam się. I co z tego? Spędziłam semestr z ludźmi, którzy w książkach mogą spędzać dnie i noce, uczą się i rozumieją. Zdali już pierwsze zerówki (kiedy ja nie wiem, czy z co najmniej 2 przedmiotów zostanę dopuszczona do 2 terminu). Straciłam jakąkolwiek wiarę we własne możliwości, a co gorsza chęć do studiowania.

Nie jestem głupia. Głupi ludzie nie zdają matury tak jak ja i nie idą na takie studia. Po prostu się pomyliłam przy wyborze kariery.

Chcę zostawić to w cholerę, ale nie mam odwagi. Bo jak powiedzieć to rodzinie, znajomym, znajomym znajomych itd? Komuś, od kogo zawsze oczekiwano tego co najlepsze, nie może powiedzieć, że rzuca studia i chce zostać cukiernikiem, prawda?

#Muvdl

Miejsce akcji: kochane metro w stolicy. Przechodzę sobie przez bramkę, a tu taka sytuacja: niepełnosprawna dziewczyna na wózku, bramka, którą mogłaby się przedostać zamknięta, a obsługi ni widu, ni słychu. Do naszej bohaterki podchodzą dwa Sebki. Myślę sobie "nie dość, że dziewczyna ma problem, to jeszcze tacy się dowalą". Już mam bronić ofiary, gdy jeden z Sebków pyta spokojnie:
- Możemy pomóc?
Dziewczyna zdezorientowana wyjąkała, że tak. No i wtedy jeden Sebek podniósł ją jak pannę młodą, a drugi chwycił wózek. Tak też przeszli przez bramki oraz schody i postawili bezpiecznie dziewczynę z wózkiem przed pociągiem.

P. S. Kupiłam Sebkom po czekoladzie, zasłużyli sobie ;)

#IEooT

Pracuję w sklepie z elektroniką, a właściwie na dziale z elektroniką w hipermarkecie, gdy ktoś mnie pyta, to odpowiadam w ten pierwszy sposób, chyba ze wstydu. Pewnego niedzielnego popołudnia miałem dość zaskakującą sytuację.

Otóż było pełno ludzi i ledwo udawało mi się pomóc kolejnym klientom, którzy ustawiali się w kolejce. Wszystko szło gładko aż do jednego momentu. Zobaczyłem jak zbliża się do mnie pewien łysy człowiek, wytatuowany od stóp do głów, chyba ze 100 kg wagi, wysoki, przy moich 185 cm aby spojrzeć mu w twarz - co z takimi ludźmi różnie się kończy - musiałem stojąc podnosić głowę, jednym słowem "koks". Przekalkulowałem szybko w głowie wyniki rozmowy na temat sprzętu i doszedłem do wniosku, że albo nasłucham się wielu epitetów, albo będę musiał tłumaczyć coś ze 30 razy, a jeśli coś pójdzie nie tak, to ja jako nie pan, a "koleś" z marketu dostanę blokersowe ostrzeżenie.

Uwierzcie, miałem masę takich klientów i różnie się to kończyło, tak więc postanowiłem, że odwrócę się, udam, że klienta nie widziałem, a nuż zaczepi któregoś z moich kolegów. Niestety tuż przy finalizacji mojego planu, zaczepiła mnie pewna staruszka, która szukała słuchawek dla syna, tym samym "Sebek", który zmierzał w moim kierunku, w tej chwili także stanął przy mnie, nie dając mi zrealizować mojego planu ucieczki. Jakież było moje zdziwienie, gdy po 25-minutowej rozmowie odniosłem wrażenie, że rozmawiałem z chyba najbardziej wychowanym, spokojnym, grzecznym, zdecydowanym i konkretnym klientem, jakiego obsługiwałem.

Ów pan (teraz już mogę tak o nim powiedzieć) kupił telewizor, grzecznie podziękował i życzył miłego dnia. Mój światopogląd nieco się zmienił. Naprawdę, od tej pory "nie czytam etykiet". Parę chwil po tym zdarzeniu podszedł do mnie jeden z kolegów i mówi, że pan Krzysiek to stały klient, zawsze bierze rozszerzoną gwarancję (profit dla nas). W dodatku pan Krzysiek jest właścicielem najlepszego prywatnego przedszkola w dzielnicy. Jedyne co w tym momencie mogłem pomyśleć, to chyba to, że... poślę swoje dzieci do tego przedszkola.

#grfEN

Sytuacja dość prozaiczna, a zapamiętam ją na zawsze. Nasza piękna wiosna, poranek, a ja w blasku słońca idę sobie na zajęcia, których w maju nie było wiele. W połowie drogi spotkałem swoją sąsiadkę z miejscowości, z której pochodzę, właściwie to mieszka drzwi obok mnie. No i wesoło mnie zagadała co słychać, a ja jej opowiedziałem, że wszystko dobrze się układa, że w moim życiu zaszły ogromne zmiany na lepsze. I tak się rozgadałem dobry kwadrans. A gdy skończyłem, ona uśmiechnęła się ciepło i powiedziała "Mama byłaby z ciebie dumna".
Bo moja mama zmarła bardzo dawno temu.
Taki zwykły tekst, a przez resztę drogi na uczelnię szedłem ze łzami w oczach i uśmiechem na ustach.
Bo mama jest ze mnie dumna.
Kochajcie swoich rodziców :)

#JwE3T

W zeszłym roku poznałam swojego obecnego narzeczonego, najcudowniejszego faceta na świecie. Jest między nami 5 lat różnicy, pochodzimy z bliskich okolic i nawet chodziliśmy do tej samej szkoły, a mimo to się nie znaliśmy! Ostatnio nas naszło na wspominki o czasach szkolnych, zeszło na temat wigilii szkolnej, na której, jak się okazało, byliśmy obydwoje - ja jako uczennica mówiąca wierszyki, a mój narzeczony... jako Święty Mikołaj wręczający dzieciom prezenty, a między innymi i mi. Kto by pomyślał, że po tylu latach przyjdzie mi znowu siadać na kolanach tego samego Mikołaja? ;)

#guWc4

Nigdy nie byłem tak naprawdę z dziewczyną i nie miałem poważnego związku, nie należę raczej do osób bardzo nieśmiałych, ale mam jakieś wewnętrzne blokady i kiedy poznam się lepiej z dziewczyną, narzucam mimowolnie dystans. Ale tym razem było inaczej. Poznałem dziewczynę, przy której czułem się świetnie! Wiedziałem, że mogę z nią porozmawiać o wszystkim. Ani przez chwilę nie czułem potrzeby dystansowania się, miałem wrażenie, że znamy się od zawsze. Poruszałem z nią tematy, których nigdy z NIKIM nie poruszałem. Spotykaliśmy się i potrafiliśmy rozmawiać razem godzinami. Mimo wszystko nie byliśmy oficjalnie parą, bo w sumie nic większego, świadczącego o naszych uczuciach, się nie zdarzyło. W końcu się przełamałem i wyznałem swoje uczucia :) Od tamtego zdarzenia minęły już 3 lata :D I wiecie co? Dalej nie mam dziewczyny i nie zanosi się na to, żeby coś się w tej kwestii zmieniło :')

#JO2DX

Sytuacja wydarzyła się 2 minuty temu. Korzystając z wolnej chwili podczas drzemki synka wzięłam się za ulubioną książkę, a że byłam w tym samym pokoju co on, a za oknem szarówka, włączyłam więc lampkę i czytam. Poczułam dyskomfort oczu, więc odruchowo sięgnęłam do szuflady po okulary nadal czytając, zakładam i wciąż czytam, z tym że coraz bardziej muszę wytężać wzrok. Stwierdziłam, że to przez światło i poszłam do drugiego pokoju. Przechodząc przez przedpokój minęłam lustro i wszystko zrozumiałam... Założyłam okulary przeciwsłoneczne.
P.S Tak, jestem blondynką.

#K6Dvp

Sytuacja wydarzyła się może miesiąc temu. Moja przyjaciółka obiecała, że przywiezie swojego brata z powrotem do domu po imprezie, która miała miejsce w sąsiedniej wsi. Wracali więc koło 3 w nocy, wokoło wszędzie las, ciemno, a jej brat - trudno stwierdzić czemu - wściekł się i wyrzucił jej torebkę przez okno. Więc rozpoczęły się poszukiwania, wiadomo - w torebce wartościowe przedmioty - karta bankomatowa, pieniądze (całkiem spora sumka, zbierana podobno długo), dowód itp. Nie znaleźli jej, jednak pewien chłopak odezwał się do niej na Facebooku i obiecał znalezioną torebkę oddać. I oddał. Więc wszystko dobre, co się dobrze kończy? Niezupełnie. Dziewczyna zapłaciła mu 50 zł za znaleźne, jednak wzbogacił się trochę bardziej, bo z portfela zniknęły nawet grosiki. Ale jak tu udowodnić? Nie da się. Trudno, zresztą pewności, że on wziął też nie ma.

Aż do momentu, gdy na Facebooku następnego dnia wieczorem zobaczyła zdjęcie tegoż właśnie chłopaka ubranego w markowe ciuchy, jeszcze z metkami i opisem "nowy ja"...

#iKraQ

Od września pracuję w McDonald's. Ruch jest duży przez cały czas,
praca często do 3-4 w nocy. Codziennie budzę się w nocy myśląc o tym, że szybko cheeseburgery trzeba dorobić, albo pomóc kolegom w pakowaniu kanapek.
Najlepiej jednak było, gdy włączając rano drzemkę w budziku (i zastanawiając się jak długo mogę jeszcze poleżeć) wyliczyłam potrzebny czas na ubranie, mycie zębów, ogarnięcie włosów i... 2 minuty na zrobienie BigMaca :)
Dodaj anonimowe wyznanie