#MtYwT

Na pewno każdy zna automaty z zabawkami, biżuterią, klejącymi łapkami, które po 2 minutach były całe we włosach i już tak chętnie nie przyczepiały się do niczego, małymi bardzo wysoko skaczącymi piłkami itp. Może dziś nie są tak popularne, ale kilka lat temu każdy dzieciak trwonił tam swoje ciężko wyłudzone od rodziców pieniądze, by zdobyć piłkę która odskoczyła kilometr od ciebie lub łańcuszek, z którym nie doszło się do domu. Ja również byłam jednym z takich dzieci.

Wraz ze znajomymi często zahaczałam o te że automaty. Jako biedne dzieciaki kupowaliśmy jedną piłkę na spółkę, bo po co wydawać tyle pieniędzy na coś, co i tak szybko zniknie w jakichś krzakach lub pobliskim jeziorze. Mój tata kolekcjonował stare monety, a powtórkami dzielił się ze mną, dzięki temu miałam dziesiątki niepotrzebnych monet.

Raz dla śmiechu kolega wsadził starą 50 groszówkę (tak, ma ona taki sam rozmiar jak obecna 1 złotówka) do automatu, a tu niespodzianka, naszym oczom ukazała się kolorowa piłeczka! Szybko podłapaliśmy o co chodzi i na drugi dzień z pełnymi kieszeniami monet wróciliśmy w nasze nowe, ulubione miejsce po nowe zabawki. Nie mam pojęcia ile wtedy wybraliśmy z automatów rzeczy, ale po kilku dniach, gdy chcieliśmy do nich wrócić, stał przy nich jakiś facet i sprawdzał co dzieci wrzucają za monety.

Nasze szczęście skończyło się zbyt szybko :(

#IYlz8

Dzień babci, więc pojechaliśmy z dziewczyną do jej dziadków.
Złożyliśmy życzenia, zjedliśmy obiad i powoli mieliśmy się zbierać (do domu 150 km).
Babcia poszła do kuchni, ja z dziadkiem siedzimy w pokoju, a moja dziewczyna wyskakuje z tekstem, że idzie "siku".
Mijają dobre dwie minuty, a dziadek, który do tej pory milczał, nagle przemówił słowami:
- Chyba sra, bo tak długo...
Powstrzymując śmiech wydusiłem z siebie jedynie:
- Pewnie tak.

PS Nigdy w życiu nie spodziewałbym się tego po dziadku :)

#LlwLr

Moja mama jest przekonana, że pilnie uczę się na wymarzoną medycynę w Krakowie, a tymczasem ja zbieram pieniądze, żeby po maturze jechać do Anglii na reżyserię.

Sorry, mamo. Nie zawsze Twoje marzenia są moimi.

Zanim powiecie, że jestem niewdzięczny tak okłamując mamę, powiem Wam, że nie zrozumiałaby. Dla niej liczą się "przyszłościowe" kierunki. Tymczasem ja chcę być szczęśliwy robiąc to, co naprawdę kocham i przede wszystkim robiąc to dobrze. Nie będę dobrym lekarzem, jeśli będę nienawidzić mój zawód z każdym dniem coraz bardziej.

#9n0Vx

Chodzę do klasy razem ze swoją dziewczyną (powiedzmy, że nazywa się Ania). To że jesteśmy razem nie jest jakąś wielką tajemnicą dla kolegów i koleżanek z klasy, jak i nauczycieli.

Pewnego dnia w szkole źle się poczułem. Powiedziałem to Ani, która odparła na to, żebym poszedł na przerwie do szkolnej pielęgniarki, a ona pójdzie ze mną. Po chwili dzwonek zadzwonił, a ja wraz z Ania poszliśmy do pielęgniarki (oczywiście Ania stała na zewnątrz). Pielęgniarkę mamy bardzo sympatyczną, więc nie obyło się bez rozmowy. Rozmowa była na tyle przyjemna, że nie zorientowałem się, że przerwa minęła. Pielęgniarka zmierzyła mi ciśnienie i okazało się, że było wysokie. Dała mi jakąś tabletkę i kazała wracać na lekcje. Ania cały czas na mnie czekała.

Gdy wróciliśmy na lekcję, pani profesor zapytała dlaczego nas tak długo nie było. Nie zastanawiając się długo powiedziałem:
- No Ania była ze mną, bo miałem duże ciśnienie.
Wszyscy zaczęli się śmiać, a ja dopiero po paru sekundach ogarnąłem z czego się śmieją.

#dWbbY

Studiuję na bardzo wymagającym kierunku i często pracuję w różnych programach komputerowych. Już od pierwszego roku nauczyłam się, żeby klikać co chwila przycisk save, żeby nie stracić swojej pracy i nie zaczynać od nowa.

Oczywiście nauczyłam się na własnych błędach, ale nie o tym ta historia.
Zdarzyło się to w trakcie sesji, kiedy spędzam codziennie po kilka godzin przed monitorem. W pewnym momencie stwierdziłam, że mam serdecznie dość, na dodatek coś mi nie wychodziło, więc poszłam zrobić sobie obiad. Pokroiłam warzywa, sos już prawie był gotowy, zostało wstawić makaron, więc udałam się z powrotem do komputera i jakie było moje zdziwienie, kiedy zdałam sobie sprawę, że poszłam "zasejwować" życie...

#9pmAk

Zacznijmy od tego, że jako mała dziewczynka byłam bardzo pobożna. Wyrażało się to między innymi tym, że nawet z niewinnego "kurczę blade" potrafiłam się wyspowiadać.

W piątej klasie podstawówki w moim życiu wydarzyło się coś bardzo poważnego i zobowiązującego, otóż mój kochany i drogi kolega zapytał mnie, czy chciałabym zostać jego dziewczyną. Jako młoda, potrzebująca miłości kobietka zgodziłam się. Jego miłość była dla mnie oczywistością i wiedziałam, że to tak na poważnie, bo przecież "wolny" na szkolnej dyskotece musi coś oznaczać.

Pewnego dnia nasza wspólna koleżanka ze szkoły wydawała przyjęcie urodzinowe. Jak wiadomo urodziny ważna rzecz, więc nie mogło zabraknąć jeszcze kilku osób z naszej klasy. Zabawa była przednia. W pewnym momencie przyszło nam do głowy, aby pobawić się w "butelkę", na całusa w policzek. Gra zajęła nam jakieś dwie godziny, a w tym czasie zdążyłam pocałować nie tylko mojego lubego, ale także paru innych kolegów.

Po zakończonej "imprezie" zdałam sobie sprawę ze swojego błędu i z powagi sytuacji. Zastanawiałam się, jak mogłam MU coś takiego zrobić, przecież to istna zdrada! Czułam się winna, więc zdecydowałam się ponieść konsekwencje swoich czynów. Przecież nie mogłam bezkarnie całować w policzek innych niż JEGO.

Przy okazji następnej spowiedzi czułam, że muszę wyznać co takiego zrobiłam. Najgorsze zostawiłam na koniec. Po wyznaniu standardowych grzechów (typu: nie słuchałam rodziców, biegałam w szkole na korytarzu), ze łzami w oczach i sercem bijącym zdecydowanie zbyt szybko, śmiertelnie poważnym tonem, powiedziałam to:
- Cudzołożyłam.

Myślę, że nie muszę opisywać reakcji księdza, który lekko zadziwiony wyznaniem małej ladacznicy, poprosił o wytłumaczenie całej sytuacji. Ja, czerwona ze wstydu, wszystko opowiedziałam (swoją drogą jestem dla niego pełna podziwu, że nie zaczął rechotać po moim wyznaniu) i po skończonej spowiedzi przez miesiąc nie potrafiłam spojrzeć księdzu w oczy :)

I tak właśnie z pobożnej małej dziewczynki stałam się kilkunastoletnią cudzołożnicą, a widmo wydarzeń z tamtego pamiętnego dnia do dzisiaj nie pozwoliło mi zagrać w "butelkę".

#bmJnp

Trzy lata temu byłam z przyjaciółką na wakacjach w Gdańsku. Jako że jest to miejsce raczej dosyć chętnie odwiedzane w tym okresie, tłumy turystów oblegały miasto w każdym jego punkcie. Postanowiłyśmy nie tylko opalać się na plaży i zaznawać uroków morskiej wody w upalne dni, ale przy okazji coś zwiedzić. Plan wszedł w życie, a razem z nim - wycieczki komunikacją miejską. I tu zaczyna się historia.
Pewnego dnia, gdy jechałyśmy tramwajem, zobaczyłyśmy chłopaka idealnego. Idealne w nim było wszystko: to jak był ubrany, to jak się zachowywał, to jak rozmawiał ze swoim kolegą i chyba najważniejsze - to jaki miał uśmiech. Łatwo się chyba domyślić, że zszokowane tym widokiem ("on jest idealny i on żyje!") całą trasę gapiłyśmy się na niego jak idiotki. Równie łatwo się domyślić, że on nawet nie odwrócił głowy w naszą stronę. Roboczo nazwałyśmy go "Michał Anioł". Od tamtej chwili każdy ładny chłopak koniec końców zostawał podsumowany jednym zdaniem: "Do Michała Anioła to mu jednak trochę brakuje".

Od tamtych wakacji zdążyłam skończyć szkołę i poszłam na studia. Pierwszy dzień - jadę (oczywiście tramwajem) na spotkanie mojej grupy. I nie wierzę własnym oczom. Jest. On. Michał Anioł znów w tym samym tramwaju co ja. Jakby deja vu - ja nie odrywam od niego wzroku, on nawet nie wie o moim istnieniu. Zawiedziona okrucieństwem życia wysiadam na moim przystanku i udaję się na miejsce spotkania. I w tłumie ludzi z mojej grupy zauważam jego roześmianą twarz zwróconą w moim kierunku. Do głowy przychodzi mi tylko jedna myśl - Bóg mnie jednak nie opuścił. Nogi mam jak z waty i wydaje mi się, że to sen, kiedy widzę, że idzie w moim kierunku i w pierwszej chwili nie słyszę, że coś do mnie mówi. Szybkie psychiczne spoliczkowanie samej siebie i odpowiadam na jego pytanie, że tak, że też czekam na tego profesora, bo też jestem w tej grupie. Siada obok mnie na spotkaniu i zamiast słuchać co mówi profesor słucham jego. On nie potrafi przestać mówić, a ja nie potrafię z nerwów nic powiedzieć. Kolejny psychiczny policzek był tak mocny, że zapytałam, czy nie ma ochoty wyjść wieczorem na piwo. Miał.

Miał też ochotę ciągle ze mną rozmawiać i siadać obok mnie na wszystkich zajęciach. A teraz ma ochotę siedzieć ze mną codziennie w naszym mieszkaniu, a wczoraj okazało się, że ma też ochotę, żebym została jego żoną! :)

#Glj3u

Ostatnio spotkało mnie dużo szczęśliwych rzeczy, między innymi w końcu odważyłem się na krok dalej z dziewczyną, na której od dawna mi zależy i wyszło mi to na dobre, ale nie o tym to wyznanie.

Poszedłem dzisiaj jak co dzień do szkoły i moja euforia była tak duża, dosłownie cały dzień się uśmiechałem. Około 5 godziny lekcyjnej, zostałem odesłany do pedagoga, przez wzgląd ma "podejrzane zachowanie".

To smutne, że uśmiech jest brany za oznakę czegoś złego...

#6LoQ3

Była sroga zima. Bardzo nieprzyjemna dla całej naszej rodziny - zmarł mój dziadek. Jako kilkuletnia smarkula (nie miałam nawet 6 lat), byłam niesamowicie podatna na wszelkie choróbska, więc jak przystało na chorowitka - leżałam w łóżku z gorączką. I wtedy narodził się problem. Trzeba było jechać na różaniec po dziadku, jednak co zrobić ze mną?

Rodzice stwierdzili, że nie będzie ich dłużej niż 40 minut (mamy blisko cmentarz, a różańce nie trwają zbyt długo), więc postanowili mnie, małego - jak twierdzili - recydywistę zostawić na ten czas samego w domu. Dostałam półgodzinny wykład, by nikomu, ale to nikomu nie otwierać drzwi i leżeć grzecznie w łóżku. Przytaknęłam, po czym okryłam się kołdrą i zapadłam w sen.

W czasie różańca moja mama jednak nie była spokojna i zauważywszy to wujek powiedział, ze pojedzie do mnie sprawdzić, czy wszystko gra. Mama zgodziła się, dała mu klucze, a sama została na różańcu. Wuja jednak nie otworzył sobie drzwi, lecz postanowił sprawdzić, jak ja zareaguję na dzwonek.

Wyobraźcie sobie minę faceta, który w momencie otworzenia się drzwi, zostaje oślepiony wielką latarką świecącą centralnie w jego twarz, której nie mogła nawet utrzymać mała dziewczynka, z racji tego, że w rączkach trzymała wielką, drewnianą pałkę i przywitała wujka słowami: "Czego?".

#yDulQ

Dzisiaj z samego rana zapowiedział się kurier, że koło południa przyjedzie z przesyłkami.
Zanim przyjechał, naszło mnie na porządki, takie dość intensywne. Między innymi
wyczyściłam cały przedpokój, łącznie z kurzem na drzwiach z ubikacji, które mam naprzeciwko drzwi wejściowych, panele lśniły jakby były wczoraj założone itp.

Jedyna rzecz, która nie pasowała do porządku, to wiadro z wodą przy drzwiach wejściowych, gdyż od razu zmywam jak ktoś z podwórka naniesie śnieżną, zimową ciapę.

W końcu wybiła godzina przyjazdu posłańca. Nie mam żadnego stolika w przedpokoju, więc ów Pan klęknął na podłodze przy wejściu i zaczął wypełniać jakieś swoje druczki.
Jego twarz była na poziomie wyżej wymienionego wiaderka, z którym prawie stykał się rzęsami.
Jakoś mi się tak głupio zrobiło, że tak niegościnnie go przyjęłam (zero stolika, czy choćby krzesełka)...
i ten kibelek...
Więc mówię:
- Bardzo przepraszam za to wiadro.
On zaskoczony zaczął się rozglądać z jednej strony, z drugiej, za siebie,
i pyta:
- Jakie wiadro?
Nieco zdziwiona brakiem spostrzegawczości odpowiedziałam:
- To co ma pan przed twarzą...
A on do mnie z tekstem:
- Aa too ... proszę się nie przejmować, ja też mam w domu burdel...
Dodaj anonimowe wyznanie