Siedemnaste urodziny, moje najlepsze... do czasu. Mój wujek nie zna się na nastolatkach, tym bardziej na ubraniach dla nich, ale mimo to coś go skłoniło, by właśnie taki prezent dla mnie wybrać.
Uwielbiam słodycze i drobniaki, i zawsze to od niego dostawałam, więc lubiłam odpakowywać paczki od niego. Do rzeczy.
Goście. Tort. Miła atmosfera - w końcu urodziny.
Czas na prezenty!
Otworzyłam kilka, podziękowałam. Przyszedł czas na wujka. Był taki dumny z tego co za chwilę zobaczę. No i zobaczyłam. W środku był komplet - spodnie i bluzka jeszcze w wieszakach, a na nich napis "5/10/15".
Moja pierwsza reakcja w myślach na ten napis "O Boże..". Oczywiście na koszulce była naklejka z wizerunkiem gwiazdy z kanałów dla dzieci.
Popatrzyłam na wujka i podziękowałam z wielkim uśmiechem. Moja rodzicielka nie mogła tego tak zostawić, więc zaproponowała bym przymierzyła. Kochana, zabawna mamusia. W moim nowym stroju wróciłam do gości. Wszyscy pękali ze śmiechu. Wtedy wujek wyciągnął aparat i zrobił mi sesje do rodzinnego albumu.
Mój wujek jest po wylewie. Nie miałam serca mu powiedzieć, że to ubranie jest dla 12-latki. Udawałam, że to genialny prezent, wręcz najlepszy. Wujek był z siebie dumny i stwierdził, że jest w tym naprawdę dobry.
Od tamtej pory dostaje od niego takiego typu stroje z każdej okazji i na każde kolejne urodziny. Dobrze, że mam młodszą kuzynkę.
Mój najlepszy przyjaciel od lat zajmuje się budowlanką. W zeszłym roku, gdy przeprowadzał się do nowego mieszkania, które w całości było przez niego remontowane, pomagaliśmy mu wraz z moim chłopakiem przy remoncie. Jako, że ma wiedzę nie tylko teoretyczną, ale i praktyczną (przynajmniej wtedy tak mi się wydawało :P) to remont szedł bardzo sprawnie. Postanowił wymienić też drzwi wejściowe i kupił dość spore i ciężkie drzwi antywłamaniowe. Jako, że chciał oszczędzić na dowozie (bo jak to bywa przy remoncie, na tym na czym można się oszczędza), postanowił transportować je swoim samochodem dostawczym. Ja byłam kierowcą, a mój chłopak pomagał mu przy noszeniu drzwi.
Muszę też dodać, że mój przyjaciel bywa strasznym śmieszkiem i nieogarem. I dodatkowo mieszka na 6-piętrze. Przechodząc do meritum historii.
Pojechaliśmy do sklepu, wybraliśmy drzwi, zapłaciliśmy za nie i wracamy do domu. Drzwi były ogromne i ciężkie, a winda w ten dzień nie działała, więc trochę czasu chłopakom zajęło, by wnieść je na górę. Jak je wnieśliśmy, okazało się, że kupił złe drzwi, bo otwierają się one w złą stronę i w ogóle nie pasują. Dlatego drzwi zostały zniesione z tego szóstego piętra, pojechaliśmy z nimi do sklepu, wymieniliśmy na takie, które będą pasować i heja, znowu te ciężkie drzwi ponownie wnosimy na 6-piętro.
Zdziwienie było ogromne, gdy stwierdziliśmy, że te drzwi również nie pasują.
I co? Okazało się, że pierwsze, które wnosiliśmy były dobre, ale wnosząc je do góry, trzymaliśmy je na odwrót.
I tak, tego samego dnia ponownie wróciliśmy do tego samego sklepu, by wymienić drzwi :D
Dzisiaj ostro pokłóciłam się z rodzicami. Byłam wściekła i nie chciałam żeby ktokolwiek że mną rozmawiał. Ponieważ nie mogłam wyjść z domu (ach, to cudowne nastoletnie życie uzależnione od rodziców!) postanowiłam, że zamknę się w pokoju.
Oczywiście rzeczy gubią się wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne, a więc klucza za nic nie mogłam znaleźć. Przypomniał mi się pewien film, w którym bohater zastawił drzwi meblami, więc ja niczym siłaczka poprzestawiałam meble.
Gdy usatysfakcjonowana tym, że nikt nie będzie mi przeszkadzać i usiadłam na łóżku, zobaczyłam, że siostra nadchodzi korytarzem, krzycząc żebym dała jej ładowarkę. Już triumfująco się uśmiecham, myśląc co też powie na moją blokadę. Podchodzi do moich drzwi i mówi:
- Aneta, coś ty zrobiła??
- ...
Patrzę się na nią, a ona na mnie w niezmiernym zdumieniu. Wreszcie odzyskuję głos i mówię:
- Jednak drzwi otwierają się nie z tej strony...
W wieku 9 lat pojechałam z siostrą i mamą na festyn, który odbywał się w okolicznej wsi. Jedną z atrakcji był konkurs na miss. Moja starsza siostra postanowiła wziąć w nim udział, a żebym ja też się nie nudziła, to mama zgłosiła mnie do tego konkursu.
Kandydatki na miss miały średnio po 17,18 lat, kolczyki w pępkach, wytapetowane twarze i farbowane włosy. Jednym słowem - długo szykowały się na ten występ. Wtedy wyszłam na scenę nieśmiała ja, wydukałam parę słów o sobie i schowałam się za scenę. Jakież było moje zdziwienie (dobra, wszystkich), gdy wygrałam wybory i zostałam z miss.
Zgaduję, że z litości, ale wygrana w postaci mrożonego kurczaka i i karnetu na siłownię, którego nigdy nie wykorzystałam, była moja.
Chciałabym opisać historię pewnego bardzo szczęśliwego przypadku. Wydarzenia miały miejsce jakieś 10 lat temu.
Moja mama była wtedy w stanie błogosławionym. Już tylko parę dni dzieliło mnie od powitania mojego długo wyczekiwanego braciszka. Mama miała ustalony termin do zgłoszenia się w szpitalu, ponieważ zaplanowano cesarkę. Wtedy pojawił się jeden problem. Jako córeczka mamusi, bardzo nie chciałam zostać przez tydzień z dziadkami i ojczymem w domu. Postanowiłam więc, że będę symulować, by razem z ukochaną mamusią dostać się do szpitala. Oczywiście jako 10-letnie nieświadome dziecko, myślałam że będę z nią na sali.
W każdym razie, po moich udawanych ostrych bólach brzucha, przyjęto mnie na obserwację. Okazało się wtedy, że jednak leżę zupełnie gdzie indziej niż mama. No nic - pomyślałam - poleżę parę dni i wrócę do domu. A jednak tak się nie stało.
Przy badaniu USG wykryto u mnie sporego guza w jamie brzusznej. Musiałam przejść operacje, a w szpitalu leżałam ponad dwa miesiące.
Najlepsze jest to, że już wcześniej mama czasami woziła mnie na pogotowie z bólami brzucha. Jednak lekarz zawsze sugerował, że symuluję. Paradoks.
W pracy, z racji tego że jesteśmy ulokowani w różnych budynkach w mieście, do rozmów używamy między innym jednego z komunikatorów. Używamy my pracownicy, a także zarząd do kontaktów z nami.
Pewnego pięknego dnia, pochłonięta czymś tam do zrobienia jak zwykle na wczoraj, wiedziałam że będę musiała zostać dłużej w pracy. Napisałam więc do męża: "kup chleb, jakieś owoce dla Wiki (nasza córka), podpaski, ten żel z durexa. A na marginesie to nadal jestem zła, więc łaskawie się nie odzywaj, tym bardziej, że pewnie przyjdę wściekła z tej poj....ej roboty". Jak napisałam tak wysłałam.
Jakież było moje zdziwienie, gdy po paru minutach dostaję wiadomość zwrotną od... prezesa. Tak, do prezesa zarządu to wysłałam.
Cytat: "Ależ oczywiście kupię i obiecuję nie będę się odzywał. Tylko powiedz mi proszę czy na wieczór bardziej potrzebujesz żelu czy podpasek?"
Umarłam wtedy. Czułam, że moja twarz robi się czerwona niczym hamulec od karuzeli. Już miałam pisać przeprosiny, aż nagle dostaję kolejną wiadomość od szefa:
"W pierwszym momencie nie zorientowałem się, że to Ty napisałaś. Zupełnie jakbym rozmawiał z żoną. Tylko że ona nie wie do czego są te żele z durexa i to spowodowało, że spojrzałem kto do mnie pisze :)"
Było mi tak wstyd, że jedyne co wystukałam w klawiaturę to "przepraszam". Oczywiście opowiedziałam wszystkim w pracy co zrobiłam, zostałam ochrzczona pracownikiem roku i nawet dyplom dostałam :)
Był u mnie chłopak na noc, a ja mam dość małe łóżko i on spał u mnie na kanapie. Wiecie jak to jest w blokach w dużych miastach. Zawsze w nocy mam obok siebie telefon. 3 w nocy, słyszę dzwonek telefonu, patrzę na wyświetlacz, a tam "Misieg". No to pomyślałam, że mu odwaliło, odbieram i krzyczę na niego, że po co on dzwoni, jak jest w innym pokoju 3 metry obok, a on ściszonym głosem mówi:
- Weronika, ktoś jest w mieszkaniu.
No to ja słucham, czy ktoś rzeczywiście chodzi. No i coś słychać. Idę sprawdzić, a to automatyczny odświeżacz powietrza się zaciął. Wyobraźcie sobie teraz minę mojego chłopaka, który dzwoni do mnie z pokoju wystraszony, że ktoś chodzi po domu.
Uwaga! Wyznanie zawiera spojler powieści "Krzyżacy" Henryka Sienkiewicza!
Jako uczennica gimnazjum musiałam przeczytać lekturę "Krzyżacy", za którą zupełnie nie mogłam się zabrać. Mama - polonistka - tłumaczyła, że to bardzo ciekawa książka i że jak już do niej usiądę, to nie będę się mogła oderwać. Postanowiłam spróbować i muszę przyznać, że ta historia rzeczywiście zaczęła mi się podobać.
Wciągnęło mnie tak, że czytałam przez parę godzin. W końcu jednak poczułam głód, odłożyłam więc książkę i poszłam do kuchni po coś do jedzenia. Mama akurat wtedy zmywała i wywiązał się między nami mniej więcej taki dialog:
- I jak Ci się podoba książka?
- Może być, całkiem szybko się czyta.
- Danusia już umarła?
Moje milczenie i mina musiały uświadomić mamie, co właśnie zrobiła.
Nie, Danusia wtedy jeszcze nie umarła.
Właśnie uświadomiłam sobie, że najwyższa pora zacząć ćwiczyć.
Miałam problem z odkręceniem nowego słoika nutelli.
Miałam kiedyś wujka. Był księdzem, dokładnie zakonnikiem. Poznałam go, gdy miałam 6 lat. Pamiętam ten dzień dosyć dokładnie. Była zima, wieczór. Przyjechał odprawić rekolekcje w mojej parafii, więc zaglądnął do nas. Jako dziecko, miałam tendencje do chowania się przed obcymi za fotelami w salonie :D Zresztą cała nasza rodzina była jakoś zawstydzona jego obecnością. Przecież nie znaliśmy go wcześniej.
Od tego czasu zaczął odwiedzać nas regularnie. Przynajmniej raz w miesiącu przyjeżdżał na weekend lub choćby na 3 h. Z czasem pokochaliśmy go, a on czuł się u nas dobrze. To nie było tak, że przyjechał i czuł się jak panisko. Zawsze pomagał. Rąbał drewno, robił przetwory, sprzątał itp. Mieszkaliśmy na wsi przy lesie, więc wujek wprowadził zwyczaj spacerów po obiedzie. Tak było każdej wiosny, każdego lata i każdej jesieni. Droga, chociaż ta sama trasa, nigdy nie była nudna. Zawsze była przygodą. Uwielbiałam te nasze przechadzki, te rozmowy, żarciki, opowieści o jego młodości, o problemach jego parafian, które przeżywał. To była najlepsza część dnia. Lubiłam też jak uczył mnie rysować, bo od zawsze lubiłam to robić, a on dawał mi wskazówki. Sam malował obrazy. Mam jego rysunki i kilka obrazów do dziś. Mam też wpis w pamiętniku i nawet list napisany specjalnie do mnie.
Był wspaniałym człowiekiem. Niesamowicie skromnym i takim dobrym, ciepłym. Wnosił do naszego domu coś, czego określić nie umiem. Na pewno było to coś pozytywnego. Zawsze gdy przyjeżdżał, stawaliśmy się lepszymi ludźmi. I nie było to nic sztucznego, wymuszonego. Chciałam, żeby tak było zawsze.
Gdy miałam 11 lat, okazało się, że zachorował na raka. Przeszedł kilka operacji. Dzwonił do nas codziennie i nie tylko od czasu choroby - po prostu zawsze od 5 lat. Pewnego dnia zadzwonił i zaprosił nas do siebie, do domu zakonnego. To nie było jakoś specjalnie daleko, 70 km. Ale 15 lat temu nie byliśmy jakoś specjalnie mobilni. Nie pojechaliśmy.
W zamian za to pojechaliśmy do ciotki 200 km (jeździliśmy do niej raz w roku) i to była moja decyzja, i mojej siostry, bo mama dała nam wybór - albo wujek, albo ciotka hen, hen daleko. Wybrałyśmy ciotkę, bo wiedziałyśmy, że sypnie kasą...
Nigdy sobie tego nie wybaczę. Nie wybaczę sobie, że poleciałam na kasę!!! Bo on już nigdy więcej nie zadzwonił. Zmarł, a ja nie zdążyłam się z nim pożegnać.
Nie wiem czy to moje dziecięce wyobrażenie o nim, że był naszym Aniołem Stróżem... Czy po prostu nim był.
Dodaj anonimowe wyznanie