Od zawsze lubiłem oglądać horrory. Fascynowały mnie straszne historie i inne dzieła grozy, mimo że po ich obejrzeniu zawsze się trząsłem ze strachu.
Swój pierwszy horror obejrzałem w wieku 6 lat, był to film "Obcy - ósmy pasażer Nostromo", pamiętam że po zobaczeniu tego filmu, przez dobry tydzień nie mogłem spać i codziennie wywalałem tatę z łóżka, byleby spać z mamą. Wmawiałem sobie, że w moim pokoju są duchy, a każde kapnięcie kropli wody z kranu lub trzeszczenie podłogi przyprawiało mnie o dreszcze.
Kilka dni po zobaczeniu filmu mieliśmy w domu kolędę. Przyszedł ksiądz z ministrantami i już miał zabierać się za święcenie pokoju, w którym była cała rodzina, ale ja wykrzyknąłem głośno - "Nie!". Wszystkie spojrzenia padły na mnie, zacząłem od razu mówić, że najpierw ksiądz ma poświęcić mój pokój, bo u mnie są duchy i straszy, i że czytałem, że to trzeba poświęcić. Opowiadałem dalej księdzu o tym wszystkim, a on patrzył się na mnie jak wmurowany. Ale wstał, poszedł do mojego pokoju i wszystko ładnie wyświęcił, byłem bardzo szczęśliwy.
Rodzice przepraszali za moje zachowanie, a ksiądz śmiał się, że mają wyjątkowe dziecko i że urodzony ze mnie egzorcysta. :D
Gdy mój 6-letni syn wrócił ze szkoły, wywiązała się między nami taka rozmowa:
- Mamo, a wiesz, że mam dziewczynę?
- Tak? (wielkie zdziwienie ) A jak ma na imię?
- Ola. A wiesz, że wezmę z nią ślub?
- Synku, ale ślub mogą brać tylko dorośli.
- Wiem, ale Maks ma sprawdzić na tablecie jak można wziąć ślub w naszym wieku.
Zaniemówiłam. Ich pomysłowość nie zna granic.
Kilka lat temu, gdy miałem około 5-6 lat, pojechałem z tatą do sklepu. Spytałem się go czy mogę wziąć sobie Coca-colę, zgodził się. Gdy ja stałem przy lodówce z napojami, on poszedł do półki z warzywami.
Wtedy krzyknąłem przez cały sklep:
-Tato, to ja wezmę pół litra!
Mając jakieś 18 - 19 lat byłam z tatą na nartach. Podczas jazdy na wyciągu krzesełkowym, odczułam ogromną potrzebę skorzystania z ubikacji, w celu pozbycia się nadmiaru płynu z organizmu, była ona tak silna, że nie byłabym w stanie zjechać ze stoku i udać się do łazienki, gdzie zapewne musiałabym jeszcze czekać pół godziny w kolejce, więc poprosiłam tatę żeby poszedł ze mną kawałek w las i czaił czy nikt nie nadchodzi, a ja w tym czasie załatwię tę pilną sprawę...
Wszystko szło gładko, odpięłam narty, udałam się w miejsce odpowiednie i ... kucając wpadłam gołym tyłkiem w zaspę na tyle głęboką, że moje nogi znajdowały się w górze odsłaniając wszystkie moje walory... Najgorsze z tego wszystkiego było to, że nie byłam w stanie sama się wydostać więc musiałam prosić o pomoc tatę, który miał właśnie ciężki atak śmiechu, co wcale nie pomagało w wydostaniu mnie z tej jakże niezręcznej sytuacji...
Po tej przygodzie sikać odechciało mi się na następne pół dnia (chyba mi wszystko zamarzło)...
Wahałem się, czy dodać tę historię ale moja żona mnie o to poprosiła.
Słyszeliście kiedyś Państwo o chorobie zwanej wulwodynia? Nie? 3/4 pożal się Boże lekarzy, których spotkałem też nie słyszało. Nawet tu podkreśla to słowo "wężykiem" jako błąd.
Kładąc kawę na ławę - jest to ból okolic pochwy i reszty "części intymnych" umożliwiających kobiecie normalne życie. Bez żadnego powodu - po prostu tak sobie. Nie wiadomo skąd ona się bierze, może przez uszkodzenie nerwów, podrażnienia np po goleniu, przez branie antybiotyków. Jednym słowem - totalny syf, który sprawił, że moja kobieta niemal nie popełniła samobójstwa.
Zaczęło się nieznacznie - myślała, że to drobna infekcja, pierwszy ginekolog przepisał leki na oślep - nic nie pomogło. I tak do pięciu razy sztuka. Przez leczenie konowałów moja dziewczyna przeżyła parę miesięcy nie wiedząc co jej jest i licząc na poprawę po tonie leków, które tylko pogorszyły sprawę.
Najpierw nie chciała mi mówić o co chodzi, ale współżyliśmy - tak że nie mogłem nie zauważyć, że zaczęło jej to sprawiać ból. Myślałem najpierw, że może przestałem być dla niej atrakcyjny czy cholera wie - skoro lekarze twierdzili, że nic jej nie jest.
Ona zaczęła być coraz smutniejsza, unikała spotkań. Chciałem jej pomóc. I tak w internecie po przekopaniu zagranicznych stron, znalazłem info o wulwodynii.
Szybka reakcja - znalazłem lekarza, który to leczy. Bo może to to? Ona nie chciała iść. W końcu namówiłem ją niemal grożąc. I potwierdziło się - moja dziewczyna ma tę chorobę. Rozpoczęło się długie leczenie. Nie muszę dodawać, że podczas tego czasu niemal całkowity brak seksu, bo nawet dotyk nie sprawiał jej przyjemności.
Tę chorobę leczyło się w sposób okropny, bardzo ciężkimi lekami. Nie widząc na początku poprawy i nie móc znieść codziennego bólu, moja dziewczyna, korzystając z jakiejś mojej nieobecności, chciała popełnić samobójstwo. Jak podobno 40% dziewczyn chorujących na to świństwo. Całe "szczęście" skończyło się na samookaleczeniu. Widziała w sobie jedynie śmiecia, który zawadza wszystkim. A ja? Kochałem ją z każdą chwilą mocniej, wiedząc, że gdyby coś jej się stało - serce by mi pękło.
Namówiłem ją na psychologa. I po tym wszystkim nagle przyszła poprawa. Lekarz mówił, że jeszcze parę miesięcy - i można mówić o szansie całkowitego wyleczenia. I stało się. Po 2 latach leczenia moja dziewczyna, potem narzeczona i teraz żona jest ZDROWA. Seks uprawiamy tak często (hehe), że zaowocowało to małym Tomkiem : ). Jesteśmy wspaniałą rodziną.
Panowie, jeśli naprawdę kochacie swoje kobiety, bądźcie przy nich w każdej chwili. Rak, choroby, nawet takie jak ta - to wszystko da się przeżyć razem. Panie - nie bójcie się ufać swoim facetom. Mówcie im o wszystkim. Jeśli naprawdę na was zasługują - zrozumieją. I walczcie. WSZYSTKO da się wygrać. Razem.
Dawno (bardzo) dawno temu, czyli jakieś 3 lata temu, kiedy uczęszczałem do 2 klasy gimnazjum pani profesor od języka polskiego, kazała nam przeczytać "Zemstę" Fredry.
Specjalnie zachwycony tą lekturą nie byłem, więc po jej przeczytaniu ułożyłem (jak to bardzo zdolne dzieci mają w zwyczaju) wierszyk. Wierszyk, w którym występowali bohaterowie "Zemsty". Wierszyk, który był nasycony tak dużą ilością przekleństw (rymowanych) że się to w głowie nie mieści.
Zachwycony swoją twórczością, postanowiłem podzielić się wierszykiem owym z moim przyjacielem. Włączyłem przeglądarkę, napisałem maila i wszystko cacy. Z jednym wyjątkiem. Przypadkiem wysłałem to do mojej szanownej Pani profesor... Nie muszę wam tłumaczyć co się później działo w szkole.
Na zakończenie dodam, że pech mnie nie opuszcza. Zgadnijcie kto uczy mnie polskiego w liceum...
Mojego chłopaka poznałam w bardzo miłych okolicznościach. Byłam z psem na spacerze w parku, on był ze swoim. Nagle moja psinka zaczęła bawić się z większym psiakiem. I gdy tak obserwowałam tą sytuację, podszedł do mnie chłopak. Właściciel psa.
Zaczęliśmy rozmawiać. Od razu mi się spodobał, ale bałam się, że nie będzie chciał być ze mną, gdy się dowie, że jestem chora. Gdy musiałam wracać do domu, umówiliśmy się na następny dzień. Okazało się, że przez całe dotychczasowe życie mieszkaliśmy 2 ulice dalej, nawet chodziliśmy do tego samego przedszkola i liceum (tylko on 4 lata wcześniej). 5 czerwca zaczęliśmy być razem. Na wakacjach jeździliśmy na wycieczki, spacerowaliśmy, to były najwspanialsze wakacje. Baliśmy się co będzie, gdy zacznie się szkoła, dla mnie liceum, dla niego studia. Przetrwaliśmy pierwszy miesiąc, później drugi. Poszliśmy razem na mój półmetek.... a kilka dni później mój, a właściwie nasz świat się zawalił.
Złamałam nogę, musiałam mieć operację, ponieważ mam chore kości.
W szpitalu Piotrek cały czas był przy mnie, trzymał za rękę i płakał ze mną, gdy się dowiedzieliśmy o operacji. Później zamiast do szkoły, to jechał do mnie do szpitala i siedział przy mnie, wspierał mnie. Wtedy już wiedziałam, że chcę być z nim na zawsze. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że nie dam rady chodzić o kulach, ponieważ jest zbyt duże ryzyko złamania drugiej nogi. Zaczęłam jeździć na wózku. Mojemu ukochanemu to nie przeszkadza i już 3 miesiące dumnie wozi mnie po mieście.
Załamał się, gdy okazało się, że kość się nie zrasta, ale z jego ust padły najwspanialsze słowa:
- Ja ciebie nie zostawię, mogę cię nawet do końca życia wozić na wózku.
Za kilka dni kończę 18 lat, nie tak jak sobie wyobrażałam, ale to wszystko wynagradza mi ON, mój książę. Mimo, że różnią nas 4 lata, zainteresowania, to jesteśmy razem już 8 miesięcy i planujemy się zaręczyć. I właśnie dzięki niemu walczę, uczę się żyć w końcu w zgodzie z chorobą i niepełnosprawnością. Kocham go.
I życzę wszystkim dziewczynom takich cudownych chłopaków.
To zdarzyło się może z pół roku temu. Szedłem sobie spokojnie przez miasto, gdy usłyszałem dwóch gości, którzy głośno komentowali walory jakiejś kobiety. Nawet padła propozycja, że jak któryś podejdzie i pocałuje ją, dostanie trzy dychy od drugiego. Nie powiem, zainteresowałem się, gdyż nie lubię słuchać takich odzywek pod adresem kobiet.
Odwróciwszy się, zobaczyłem tych dwóch "geniuszy", jednak nie to mnie zdenerwowało. Zrobił to fakt, że mówiąc to wszystko, patrzyli na moją dziewczynę, siedzącą na ławce i zajętą, jak zwykle, jakąś grą na swoim PSP i nie widzącą świata poza nią. Wcześniej jakoś jej nie zauważyłem, ona najwyraźniej mnie też. No halo, tak być to nie będzie. Jacyś dwaj wątpliwi kolesie nie będą mi tu tak gadać. Szybko się namyśliłem i podszedłem do nich, nie przejawiając swoich niecnych zamiarów.
Zaproponowałem im, że jeśli są gotowi dać te trzy dychy, to podejdę, pocałuję ją i nawet nie dostanę w twarz, a jak mi się nie uda, sam dam każdemu po dychu. Najwyraźniej myślenie nie było ich mocną stroną, gdyż szybko się zgodzili, wyraźnie obmyślając już na co wydają tę kasę. Tu się musieli zdziwić. Zarechotałem w myślach złośliwie, po czym podszedłem do mojej dziewczyny, nachyliłem nad nią i pocałowałem. Tak jak spodziewałem się, nie dostałem z plaskacza, tylko popatrzyła na mnie zaskoczona, że skąd się tu nagle wziąłem, po czym jęknęła, gdy odchodziłem w kierunku próbujących pozbierać szczęki z chodnika kretynów, że przeze mnie przegrali.
Odebrałem od debili pieniądze, dane wyraźnie pod wpływem szoku, i usłyszałem pytanie, jak to zrobiłem. Padło stwierdzenie, że może ona była po prostu łatwa. Zagotowało się we mnie i nachyliłem się nad nimi, cedząc, że jak jeszcze raz tak powiedzą o mojej dziewczynie, to nie żyją. A że jestem wysokim, wiecznie ubranym na czarno facetem, groźba poskutkowała, że aż miło. Przy okazji mieli ukochaną przez anonimowych tzw. bezcenną minę, gdy usłyszeli "dziewczyna".
Dodałem tylko, że mają nauczkę, żeby nie obgadywać kobiet i odszedłem znowu w kierunku dziewczyny, skąd zabrałem ją na pizzę, za te "wygrane" pieniądze, dobrze wiedząc, że ten żarłok jest najszczęśliwszy napchany pizzą. W małej podzięce, za nieświadome odegranie głównej roli w mojej intrydze.
Moja żona jest jeszcze młodą kobietą. Mieszkamy razem już kilka dobrych lat. Niedawno urodziła mi syna. Ma normalną umowę o pracę, więc spokojnie mogła iść na urlop wychowawczy i zająć się małym. Ja pracuję na zmiany i często biorę nadgodziny, żeby zapewnić jej jak najlepsze życie.
Historia działa się kilka dni temu. Pracowałem na pierwszą zmianę, więc wieczorem mogłem posiedzieć z synkiem, żeby żona wzięła porządną kąpiel i trochę się zrelaksowała. W tym czasie odwiedziła nas sąsiadka. Spojrzała na mnie - nie goliłem się kilka dni, kilka nocy zarwałem, bo mały płakał, więc nie wyglądałem ciekawie - i spytała gdzie jest moja kobieta. Powiedziałem prawdę, że bierze kąpiel.
Od kilku dni większość sąsiadów (czytaj: tylko pokolenie 60+) plotkuje o tym, jaka z mojej żony gówniara, że każe mi się zajmować domem, a sama tylko się "pindrzy" przed lustrem.
No tak. Co z tego, że żona codziennie sprząta, gotuje, pierze, zmywa, prasuje, robi zakupy i załatwia wszystkie inne sprawy jak chociażby opłacenie rachunków na poczcie i to wszystko w towarzystwie kilkumiesięcznego dziecka, którego życie polega na jedzeniu, spaniu, sra.. I zawsze jeszcze znajdzie czas na zabawę z małym, spacer i przygotowanie mi kąpieli kiedy wracam z pracy.
Staram się ją odciążać jak mogę. Pomagam w każdej czynności domowej, żeby od czasu do czasu miała chwilę wytchnienia i naprawdę nic mi się nie stanie kiedy zostanę z małym, by ona mogła się wykąpać...
Zresztą co ja się tłumaczę. Mój osiedlowy monitoring i tak nie czyta anonimowych, więc dalej będą gadać ;p
W pierwszej klasie technikum byłem na obozie integracyjnym. Sporo nowych osób, w końcu w tej szkole byłem dopiero kilkanaście dni. Oczywiście jak to 16-latek trochę popiłem, ale zawsze miałem dobrą głowę do picia w porównaniu do rówieśników.
Poszliśmy na dyskotekę, troszkę potańczyliśmy. Wszystko ładnie, pięknie. Podeszła do mnie najładniejsza dziewczyna z pierwszych klas, sama zaczęła ze mną tańczyć. Zaczynało się po prostu pięknie. Przytuliła się do mnie i poprosiła, żebym zaprowadził ją do WC. Oczywiście się zgodziłem. Jak tylko wyszliśmy z sali zobaczyłem, że jest konkretnie pijana. Wylądowaliśmy w moim pokoju, chwilę pogadaliśmy, ale ona zaczęła kompletnie odpływać. Schowałem ją w WC, w międzyczasie wróciła "reszta mojego pokoju". Moja nowa "koleżanka" leżała całkowicie pijana w WC. O 22 wpadł mój wychowawca... Jak zapytał, gdzie jestem, odpowiedzieli, że się kąpię (siedziałem cały czas przy niej). Jak przyszedł dwie godziny później "dalej się kąpałem". Około pierwszej zaczęliśmy kombinować jak ją "ożywić". Nic nie pomagało, więc wsadziłem ją pod prysznic. Pierwszy dylemat... Nie rozbiorę przecież obcej dziewczyny... No cóż... Zimna woda i ubrania do suszenia. Niestety, to nic nie pomogło. O trzeciej, kiedy nauczyciele poszli już spać, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do jej pokoju. Kurcze, to 50 kg na trzecim piętrze ważyło już chyba ze 150 kg :p
Było śmiesznie, ale do czego zmierzam? Dziewczyny - pilnujcie się trochę. Laska podbiła do mnie sama i po chwili mogłem zrobić z nią co tylko chciałem. Mogłem ją rozebrać, zgwałcić i nie wiadomo co jeszcze. Jak pijecie duże ilości, to lepiej poproście znajomych, żeby was pilnowali. Taka mała przestroga... Nie każda trafi na takiego jak ja.
Dodaj anonimowe wyznanie