Mam 17 lat. Moja mama od kilku lat ciężko choruje. Z racji tego, że bardzo ją kocham, postanowiłam każdą wolną chwilę spędzić przy niej, aby wiedziała że zawsze może na mnie liczyć. Odstawiłam wszelkie możliwe imprezy, wyjazdy ze znajomymi, wycieczki, stałam się skrajną wręcz introwertyczką. Chciałam ją zmotywować do tego, aby zaczęła dostrzegać pozytywne aspekty swojego życia, namawiałam do wspólnego treningu, co było nawet wskazane przy owej chorobie. Zabierałam ją na zakupy, gotowałam z nią, pomagałam we wszystkim.
Przez to troszeczkę zaniedbałam moje oceny, chociaż zawsze byłam zdania, że to nie one świadczą o zdobytej wiedzy i inteligencji człowieka. Zrezygnowałam z rozwijania mojego talentu plastycznego, tańców, biegania, a nawet podróży, które wręcz ubóstwiam. Przepraszam, ubóstwiałam. Wszystko po to, aby później nie żałować, że nie spędziłam z Nią wystarczająco dużo czasu, że nie zdążyłam wszystkiego powiedzieć. Bardzo martwię się o to, że ją stracę, tym bardziej że została mi tylko ona.
Dzisiaj z samego rana, przy śniadaniu pełnym promieni wschodzącego słońca, kończąc wyciskanie mojego ulubionego soku z marchwi, jabłek i bananów, usłyszałam od mojej rodzicielki coś niezwykle produktywnego.
A mianowicie to, że nic w swoim życiu nie osiągnęłam. Nie zdobyłam żadnego uznania, nie wygrałam mistrzostw Europy, nie mam dyplomów ani medali na swoich półkach w pokoju. Nie mam znajomych, nikt mnie nie lubi, nie zarabiam żadnych pieniędzy, a córka koleżanki wujka Stasia została mistrzynią Europy w puszczaniu pawia na odległość, bla bla bla... Nie zapomniała dodać, że zamknęłam się w domu i nic nie robię ze swoim życiem, że wychowała kogoś bardzo aspołecznego.
Jeszcze nigdy na nikim się tak nie zawiodłam i mimo tego, że moja mama nie do końca liczy się z tym, co czuje jej odrobinę zagubiona w tym wszystkim córka, to wiem, że nie postąpiłabym inaczej. Nie upodobniłabym się do moich znajomych, którzy nazywają swoich rodziców "starymi", imprezują co drugi dzień, a o lojalności do drugiego człowieka słyszeli jedynie w Kałenowych rapsach.
Musiałam to z siebie w końcu wyrzucić.
Miłego Dnia Anonimowicze.
Pewnego dnia, na lekcji języka angielskiego byłem bardzo naładowany energią. Cały czas rozmawiałem na lekcji. Nauczyciel nie wytrzymał, więc kazał mi usiąść na jego miejscu i poprowadzić lekcję, a że zostało półtorej minuty lekcji, więc bez namysłu powiedziałem:
- Dzieci, pakujemy się i do domu - i zadzwonił dzwonek.
Tak więc wyglądała moja pierwsza lekcja, którą samodzielnie poprowadziłem. :)
Gimnazjum. Ksiądz zabrał całą naszą klasę na cmentarz, ponieważ była ważna rocznica. Wracając, nasz klasowy śmieszek, odezwał się do dziewczyny z lekką nadwagą:
- Gdybyś była kanapką w maku, nazwałbym cię McPiękna.
Ksiądz, również śmieszek, odparł bez zastanowienia:
- Ja to bym cię nazwał McWieśniak, ale obawiam się, że taka kanapka już istnieje.
Zgasił go równo, zresztą nie pierwszy raz! :D
Kiedy chodziłam do liceum mój tata sprawował urząd radnego naszej gminy. Pewnego dnia w miasteczku, w którym znajduje się szkoła miało miejsce uroczyste otwarcie boiska sportowego - orlika. Jest to niewielkie, kilkutysięczne miasteczko, w którym niewiele się dzieje, więc wiadomo była to huczna uroczystość z udziałem burmistrza, dyrektorów szkół i innych ważnych osobistości. Mój tata rzecz jasna też dostał zaproszenie, jednak nie byłam pewna czy z niego skorzysta ze względu na obowiązki w pracy.
Akurat tego dnia mój plan zajęć kończył się wychowaniem fizycznym, na którym nauczyciel zabrał nas na otwarcie. Na parkingu przed boiskiem dostrzegłam samochód taty, a następnie także jego zajętego rozmową, więc nawet nie zauważył mojej obecności, a ja sama nie miałam potrzeby zawracania mu głowy. Jako, że nie musiałyśmy wracać później do szkoły i właściwie nikt nie zwracał uwagi na to czy jesteśmy tam czy nie, postanowiłyśmy pójść z koleżankami na pizzę. Przechodząc obok parkingu pomyślałam, że skoro tata jest samochodem, to mógłby zabrać moją torbę z książkami do domu, a ja nie będę musiała jej nosić i nawet jeśli on zdąży odjechać wcześniej niż ja wrócę, to będzie mi lżej wracać autobusem. Jak pomyślałam tak zrobiłam, wyjęłam tylko portfel i zostawiłam torbę obok samochodu, tuż przed drzwiami kierowcy, tak żeby jej nie przeoczył.
Po spotkaniu postanowiłam tam wrócić, żeby sprawdzić czy jeszcze przypadkiem nie pojechał. Kiedy zbliżałam się do celu, ku mojemu zdziwieniu zauważyłam, że na parkingu nie ma już żadnych samochodów oprócz tego należącego do mojego taty. Kiedy podeszłam bliżej, tata stał oparty o samochód i po chwili wyciągnął telefon, wybił jakiś numer i powiedział:
- Halo, z tej strony XXX, dzwoniłem do państwa przed chwilą ze zgłoszeniem podłożonej torby. Chciałbym to odwołać, przepraszam za kłopot, okazało się, że to córka zostawiła.
Tak, dobrze myślicie - tata zadzwonił na policję ze zgłoszeniem podłożenia pod jego samochód torby z nieznaną zawartością. Powiem tylko tyle, że miałam wtedy tylko jedną torbę i przez ponad rok chodziłam z nią do szkoły.
Kiedy byłem 4- lub 5-letnim brzdącem miałem opiekunkę - starszą, kochaną panią, która była dla mnie jak trzecia babcia. Pewnego dnia jednak mama zdecydowała, że można zaoszczędzić trochę pieniędzy, gdybym zamiast zostawać z opiekunką poszedł do przedszkola i przy okazji zawiązał kilka przyjaźni. Mimo wielu moich oporów, płaczu, krzyków, mama została nieugięta.
Niedługo później byłem już w budynku przedszkolnym i ze łzami w oczach szedłem ku sali niczym na wyrok... A że byłem bardzo stęskniony za opiekunką-babcią i mamą, do tego nieśmiały, jeśli chodzi o nawiązywanie nowych znajomości, usiadłem na krzesełku i zacząłem płakać. Dzieci zaczęły się ze mnie śmiać, wołając półżartobliwie "beksa" lub "mazgaj". Przedszkolanka nie mogła mnie uspokoić, gdyż była ona jedną z tych kobiet, które wyglądają tak wrednie, że nienawidzi się ich od pierwszego spojrzenia.
W końcu emocje opadły i zbliżał się czas obiadku. Przedszkolanka postanowiła, że mnie nakarmi, żeby było mi weselej. Jedzenia nie było najgorsze, jednak od tego całego stresu... zwymiotowałem na spódnicę kobiety. Zezłościła się i trochę na mnie nakrzyczała. Znów się popłakałem. Najgorsze jednak miało nastąpić.
Poszedłem do toalety załatwić tę krótszą (na szczęście) sprawę. Nie wiem jak, ale zmoczyłem całe spodnie. Przedszkolanka już tym razem wściekła oznajmiła, że zaraz przyniesie mi coś na przebranie, aby nie chodzić w mokrych spodniach, a pożyczoną rzecz oddać po upraniu. Niestety, przyniosła różową spódniczkę, bo "nie miała nic innego".
Tak właśnie spędziłem mój pierwszy dzień w przedszkolu. Do dziś doskonale to pamiętam i tak zrodziła się moja trauma przed "pierwszymi dniami". Nie ważne, czy to pierwszy dzień podstawówki, liceum czy pierwsze spotkanie z rodzicami mojej lubej.
A kończąc historię - tak, resztę dnia spędziłem w różowej spódniczce wśród chichoczących dzieci. To był mój pierwszy i zarazem ostatni dzień w przedszkolu, gdyż opiekunka znów zaczęła do mnie przychodzić :)
Na początku muszę zaznaczyć, że może i nie jestem osobą głęboko wierzącą, studiującą Biblię od deski do deski i koczującą z różańcem na każdej adoracji, aczkolwiek na żadnej niedzielnej mszy mnie nie brakuje. Trzy miesiące temu miałam operację kolana. Na szczęście pozbyłam się już wszelkich szyn czy stabilizatorów, aczkolwiek moje ruchy nadal są mocno skrępowane. Nie mogę skakać, klękać, kucać, nawet przy wchodzeniu po schodach muszę wykazać się niezwykłą ostrożnością.
Tu zaczyna się moja dzisiejsza historia.
Zważywszy na święto wybrałam się do kościoła. Nasza świątynia jest naprawdę ogromna, a parafia największa w diecezji. Pomimo że mszy jest odprawianych kilka na dzień, ludzi nie brakuje, dlatego niemożliwym jest spamiętać każdego.
Po wejściu do kościoła usiadłam w jednej ze środkowych ławek. Obok mnie, wiadomo, mnóstwo starszych kobiecin. Wszystko było w porządku do momentu klęczenia. Z wyżej opisanych przyczyn pozostałam w pozycji stojącej, jednakże lekko się pochyliłam. Momentalnie usłyszałam wokół siebie szmery i komentarze typu "gówniarze przyjdą do kościoła raz w roku, to nawet nie wiedzą jak się zachować", "to miejsce święte, a nie speluna". Ze wszystkich sił powstrzymałam się przed posłaniem im morderczego spojrzenia i skupiłam się na swoich myślach, odcinając się od wrednych głosów.
Jednakże apogeum swojej głupoty kobiecinki zaprezentowały nieco później. Przyszedł czas na przyjęcie komunii świętej. Gdy wstałam z ławki, poczułam mocne szarpnięcie za rękaw, tak, że usiadłam z powrotem. Babusia z zawziętością w oczach wycedziła przez zęby, że przed pójściem do komunii należałoby się wyspowiadać, czego mi najwidoczniej brakuje. Byłam w szoku. Strzepnęłam jej rękę i czym prędzej opuściłam ławkę. Do komunii oczywiście poszłam. Ale później usiadłam w innym miejscu.
P.S. Oczywiście przemiłe babcie, które pół mszy debatowały o moim "świętokradztwie" i "opętaniu przez ducha nieczystego", stały jako pierwsze w kolejce po komunię ;)
Mam dosyć sporo rodzeństwa.
Rano mój najmłodszy brat podszedł do mamy i spytał:
- Mamo, kochasz mnie?
Co na to mama?
- Oczywiście, że cię kocham. I Kasię kocham. I Monikę kocham. I Tomka kocham. I Olę też kocham.
Przysłuchuję się już temu dłuższą chwilę, ale mama najwyraźniej skończyła swoją wyliczankę. Krzyczę więc do niej z innego pokoju:
- Mamo, czy ty o mnie zapomniałaś?!
- Ano tak, wiedziałam, że coś za mało dzieci naliczyłam.
Auć!
Jak chodziłam do 2 klasy podstawówki, miałam koleżankę z klasy pierwszej. Nie miałyśmy jakichś bardzo bliskich relacji, ale zawsze zamieniłyśmy słowo. Pewnego dnia okazało się, że zginęła w wypadku. Została potrącona przez samochód, gdy jechała na rowerze. Był to prawdziwy szok i wiadomo jaka reakcja...
Przechodząc do sedna. Lata mijały, a dokładnie minęło 10 lat. Pewnego dnia, będąc już w liceum, mieliśmy spotkanie z policjantem. Było to spotkanie o wypadkach. Pokazywali nam zdjęcia, żeby nam uświadomić jak bardzo trzeba być ostrożnym na drodze.
I wtedy stało się... Wyświetlili zdjęcie mojej martwej koleżanki z zakrwawioną buzią. Momentalnie łzy strumieniem nalały się do oczu. Jako jedyna ze szkoły znałam tę dziewczynkę.
Policja nie zapytała o zgodę rodziców, nikogo. Byłam wstrząśnięta i oburzona zachowaniem policji.
Na szczęście nikt z jej rodzeństwa nie chodził do tej szkoły...
To uczucie, kiedy miałeś nadzieję, że wyjdziesz z friendzonu, ale okazuje się, że ona jest lesbijką...
Jako dziecko i nastolatka byłam niesamowicie nieśmiała. Nie wiem skąd się to brało, bo jestem stosunkowo inteligentna, a z urody zawsze było takie 7/10. Jednak ta moja nieśmiałość była wręcz chorobliwa.
Nie miałam znajomych poza szkołą (bo musiałabym do nich dzwonić, a tego się bałam, bo nie lubiłam się odzywać), nie chodziłam do sklepów (wymagałoby to interakcji z obcymi), gdy jadłam na mieście (chociaż rzadko, bo oznaczało to zamawianie) nie robiłam tego przy stoliku, ale w kabinie w toalecie (wstydziłam się, że brzydko jem i ludzie będą się ze mnie śmiać). Do lekarza nie chodziłam 3 lata, bo oznaczało to telefon do rejestracji lub stanie w kolejce wśród ludzi. Jak sami widzicie - kompletnie nie miałam życia. Do czasu.
Otworzył mnie mój chłopak - osoba znająca swoją wartość, w moich oczach momentami zbyt pewna siebie. Nauczył mnie żyć z ludźmi - sprawa niby banalna, ale nie dla mnie. Robił mi treningi - gdy chodziliśmy do barów, to ja musiałam składać zamówienie, inaczej wychodziliśmy. Nasze treningi trwają już kilka lat i mogę śmiało powiedzieć, że są efekty - stałam się na tyle odważna, że umiem nawet zagadać do kompletnie obcej osoby w sklepie czy komunikacji i zacząć rozmowę.
Jak widać dla najbardziej skrytych osób jest szansa, wystarczy tylko znaleźć odpowiednią osobę - niekoniecznie partnera, równie dobrze może być to przyjaciel czy ktoś z rodziny.
Dodaj anonimowe wyznanie