#CV3WQ

4 lata temu wybrałam się na SMAP. Są to kilkudniowe rekolekcje dla młodzieży przed Wielkanocą.
Mieszkaliśmy kilka kilometrów od kościoła, więc musieliśmy dojeżdżać. Było tak dużo młodzieży, że czasem wracaliśmy trzecim kursem.
Byłam bardzo zmęczona, więc poprosiłam kolegę, żeby zajął miejsce w autobusie, a ja usiądę mu na kolanach. Zgodził się i przepchał się przez bandę "młodych moherów".
Wsiadam do autobusu, widzę, że kolega zajął miejsce. Zmierzam do miejsca, widzę kolor spodni mojego kumpla, więc usiadłam i na lajcie rozmawiam z koleżankami.
W pewnym momencie się odwróciłam i zauważyłam mojego kumpla, ale obok...
Bałam się spojrzeć, komu usiadłam na kolanach. Wtedy zobaczyłam blondyna o piwnych oczach patrzącego na mnie jak kot ze Shreka. Szybko się zerwałam i zaczęłam przepraszać, ale ciężko mi to szło, bo nie mogłam powstrzymać śmiechu ze swojej głupoty. Jednak chłopak okazał się być bardzo miły i się zapoznaliśmy.

Nie, nie jesteśmy razem, bo mieszkamy za daleko i coś nam nie wyszło, ale byliśmy razem na studniówce :')

#NdhVc

Miałam może 5 lat.
Będąc z rodzicami na spacerze, tato stwierdził, że musi na chwilkę w krzaczek.
Zauważyłam, że sika... na stojąco ! Kompletnie mnie to zdziwiło, przecież ja z mamusią kucamy, a tata stoi.
Cały czas siedziało mi to w głowie. I dochodziłam do wniosku, że to zdecydowanie łatwiejszy i wygodniejszy sposób, a nie tak jak mama pokazała.
Dlatego, po powrocie ze spaceru, powiedziałam rodzicom, że muszę pilnie na stronę i schowałam się za dom.
Rodzice lekko zdziwieni, przecież jesteśmy w domu, mogę normalnie skorzystać z kibelka.
Ojciec poszedł sprawdzić, co tak naprawdę kombinuję.
Jego oczom ukazał się widok córki z podwiniętą kiecką do góry i sikającą na stojąco.
Usłyszałam tylko "Matka! Od dziś nie masz już córy, jest Piotruś".

#deH7q

Swojego pierwszego poważnego chłopaka poznałam przez internet. Dowcipny, inteligentny, przystojny. Problem leżał w tym, że mieszkał 200 km ode mnie, ja miałam 16 lat, a on 24. Wspomnę tylko: moi rodzice w pełni go zaakceptowali, taki był czarujący. Co prawda kilka razy w miesiącu przyjeżdżał, lecz jak wiadomo związek na odległość to trudna sprawa. Wtem mój luby wymyślił, żeby "umocnić" nasz związek, powinniśmy zacząć współżyć. Gdy odmówiłam, stwierdził, że go nie kocham.

Tak. Wpadłam w tę samą pułapkę, co miliony młodych dziewczyn. Niestety.

Co prawda przez chwilę było lepiej. Chciałam poznać jego rodziców, w końcu on znał prawie całą moją rodzinę. Zdecydowana zadzwoniłam do niego, lecz ten odparł, iż jego mama (tak, MAMA) ma obiekcje co do nas, bo JA jestem za młoda. I że zrywa ze mną. Zrozpaczona siedziałam w domu przez kilka dni, nie chodziłam do szkoły, praktycznie nie wychodziłam z pokoju.
Po dwóch tygodniach zaczęłam się niepokoić. Spóźniał mi się okres. Po zrobieniu testu okazało się, że jestem w ciąży. Zadzwoniłam do mego byłego. To, co usłyszałam, było straszne. "Puściłaś się", "Jesteś zwykłą dziwką", "Nie wrobisz mnie w bachora".
Nie powiedziałam nic rodzicom. Starałam się utrzymać to w sekrecie póki mogłam. Nie chciałam go usuwać, zdecydowałam się urodzić.
Pewnego dnia, gdy wracałam do domu (była zima, a ja w drugim miesiącu ciąży), poślizgnęłam się i zjechałam z dość wysokich schodów. Niesamowicie bolał mnie brzuch. Zadzwoniłam po przyjaciółkę i razem ze swoim ojcem zawiozła mnie do ginekologa. Poroniłam.

Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że moja rodzina do dzisiaj nic o tym nie wie. Od tamtego czasu minęło prawie 5 lat. Od prawie 3 lat mam chłopaka, któremu opowiedziałam swoją historię. Jesteśmy szczęśliwi, lecz moja rodzina wychwala mego byłego i krytykuje na każdym kroku tego, z którym jestem (oczywiście nie przy nim). Dlatego gdy miałam 18 lat wyprowadziłam się. Niedawno postanowiliśmy starać się o dziecko. Poszłam na rutynowe badania ginekologiczne. Okazuje się, że jestem bezpłodna. Chciałam odejść od mojego chłopaka, wiem, że bardzo pragnie mieć rodzinę. Chciałam mu dać szansę na normalne życie.
Gdy to powiedziałam, przytulił mnie mocno. Odparł, że nigdy nie pozwoliłby mi odejść z takiego powodu. Za bardzo mnie kocha, aby obwiniać, i nigdy mnie nie opuści.
Czasami można odnaleźć szczęście w nieszczęściu.

#vT4m5

Mając 9 lat, trafiłam do szpitala. W sali obok leżał chłopiec w moim wieku, często do mnie przychodził i razem się bawiliśmy. Niestety nie pamiętam jego imienia ani nazwiska. Zostały mi po nim tylko dwa wspólne zdjęcia zrobione przez moją mamę.

8 lat później rodzice postanowili zrobić remont mieszkania. Wynajęli do tego pewnego miłego pana oraz jego syna, załóżmy Bartka. W tym czasie my mieszkaliśmy u cioci. Ja jako zakręcona nastolatka często przychodziłam do mieszkania, bo co rusz okazywało się, że czegoś zapominałam. I tak wdawałam się w rozmowy z panami podczas ich pracy. Od początku Bartek wydawał mi się znajomy, ale nie umiałam skojarzyć skąd go znam. W końcu jednak zapaliła się żaróweczka i przypomniałam sobie o moim koledze ze szpitala. Tak, to musiał być on! Uradowana podzieliłam się ze swoim odkryciem z Bartkiem, jednak okazało się, że jest on ode mnie dwa lata starszy i nigdy nie był w szpitalu.
Nie dawało mi to jednak spokoju, więc przekopałam specjalnie pudła ze zdjęciami i znalazłam te ze szpitala. Pokazałam je Bartkowi, porównaliśmy je z jego zdjęciami z dzieciństwa i szok. Chłopak ze szpitala i on – podobni jak dwie krople wody. Śmialiśmy się, że chłopak najwidoczniej ma sobowtóra.

Jakieś 3 lata później, byłam już na studiach, zadzwoniła do mnie mama. Okazało się, że Bartek chciał się ze mną skontaktować i przyszedł do naszego mieszkania. Zdziwiłam się, bo z chłopakiem nie utrzymywałam żadnego kontaktu, nie miałam pojęcia w jakim celu chce się ze mną spotkać. Jednak ciekawość zwyciężyła i umówiliśmy się na spotkanie.

Bartek opowiedział mi, że okazał się być adoptowany. Postanowił odnaleźć swoich biologicznych rodziców i udało mu się. Byli oni alkoholikami i nie chcieli z nim rozmawiać. Jednak dzięki temu poznał swoją starszą siostrę. Ta opowiedziała mu historię ich rodziny. Wtedy dowiedział się również, że oprócz niego ich rodzice oddali do adopcji dwa lata młodszego od niego chłopca. Nie ma pewności, czy chłopczyk ze szpitala jest jego młodszym bratem, jednak podobieństwo było tak uderzające, że nie mieliśmy wątpliwości. Bartek poprosił mnie o spotkanie, gdyż razem z siostrą chcieli mieć chociaż jedno zdjęcie ich brata.

Oboje mają nadzieję, że ich młodszy brat spróbuje odnaleźć swoją biologiczną rodzinę.
Z siostrą Bartek utrzymuje kontakt po dzień dzisiejszy. Właściwie wkupiła się w łaski jego rodziny. Ze swoimi biologicznymi rodzicami oboje nie utrzymują kontaktu, gdyż tamci chcą zacieśniać więzi niestety tylko z alkoholem. Zostali zaproszeni na wesele Bartka, lecz się na nim nie pojawili.

Dla mnie jest to wciąż niepojęte, jak mały okazuje się ten świat i że brałam mały udział w historii rodem z amerykańskiego filmu.
Niektórzy pewnie czekają na romantyczne zakończenie np. wesele było moje i Bartka, ale zasmucę was. Było jego i mojej siostry :D

#Dt8jY

Kiedy byłam młodsza dostałam od babci dużego i białego misia. Od razu go pokochałam.

Lata mijały, a ja nadal uwielbiała tego pluszaka. Pewnego dnia zabrałam go na podwórko. Bawiłyśmy się z koleżankami w spokoju, aż nagle wpadł na mnie jakiś chłopiec. Przewróciłam się i wylądowałam w błocie, a on pobiegł dalej za kolegami jakby nigdy nic. Nie przejmowałam się nową sukienką czy bucikami, ale moją ukochaną maskotką. Wściekłam się, złapałam misia pod pachę i zaczęłam go gonić. Po paru minutach był już bez dwóch mleczaków. Dumna z siebie wróciłam do domu.
Następnego dnia chłopiec przyszedł do mnie, wręczył kwiatka oraz czekoladę i przeprosił.

Tak właśnie poznałam mojego narzeczonego.

#2vufP

Jestem nauczycielką języka angielskiego. Mam 30 lat, a pracuję w zawodzie od 6 lat. Popołudniami dorabiam prowadząc zajęcia w prywatnej szkole i uczę rożne grupy wiekowe, począwszy od 4-5 latkow do maturzystów. Mieszkam w średniej wielkości mieście - około 100 tys. mieszkańców. Wychodząc gdziekolwiek zawsze liczę się z tym, że mogę spotkać gdzieś swoich uczniów lub ich rodziców.

Jakieś dwa - trzy lata temu wyszłam ze znajomymi na miasto, trochę pochodziliśmy po barach, a potem wylądowaliśmy na dyskotece. W naszym niewielkim mieście są tylko trzy kluby z muzyką. Bawiłam się ze znajomym świetnie, wytańczyłam się, itp. Ogólnie super wypad.

 W poniedziałkowe popołudnie szykowałam się do zajęć z moją najmłodszą grupą, gdy podszedł do mnie jeden z podopiecznych i zagadał:
- A proszę pani, a mój tata z wujkiem mówili, że widzieli panią w sobotę na dyskotece.
- Bardzo możliwe, Kacperku - odpowiedziałam z uśmiechem.
- No ale po co pani przynosi na dyskotekę owoce?
Popatrzyłam na Kacperka nieco zdezorientowana, nie wiedząc za bardzo, o co mu chodzi...
- No bo mówili, że ma pani fajne melony.

Do tej pory nie mogę się powstrzymać od uśmiechu, kiedy tata odbiera Kacperka, nieświadomy jak synek go wygadał.

#mJh7Z

Byłam wtedy w podstawówce, jedna z ostatnich klas (przed reformą oświaty). W klasie mieliśmy kolegę. Typowy, klasowy playboy, buc, nieszanujący innych, do którego wzdychało 3/4 dziewczyn z mojej klasy i okolicznych. Ja na szczęście zaliczałam się do tej 1/4 nie wzdychających. Niestety moja najlepsza przyjaciółka była po tej drugiej stronie, nawet zaliczyła się do tych "szczęściar", która przez jakiś czas mogła mówić, że jest jego dziewczyną. Niestety, gdy przestała być, z nieznanych mi przyczyn chłopak zaczął jej bardzo dokuczać. Od wyśmiewania, uszczypliwości, złośliwości, dokuczania, do nastawiania przeciwko niej innych.

Przyjaciółka denerwowała się, płakała, nawet nie chciała przychodzić do szkoły. Widząc jej bezradność, było mi bardzo ciężko. Chciałam pokazać koledze, że on nie jest gwiazdą, nie wszyscy go lubią i nie jest miło, jak ktoś robi ci przykrość. Któregoś dnia przyjaciółka stwierdziła, że coś chce zrobić. Na przykład wrzucić mu zgniłe jaja do plecaka. Rezolutnie, na moje naście lat, stwierdziłam, że nie możemy, to mu zniszczy rzeczy, a jak sprawa się wyda, będą szkody materialne i będzie trzeba płacić (tak, od zawsze byłam logiczna). Ale pomysł podrzutki do plecaka nad wyraz mi się spodobał.

Uczyniłyśmy wraz z przyjaciółką pewne zakupy (za niechętnym przyzwoleniem rodziców, bo nie chciałyśmy mieć problemów jak sprawa się rypnie). Nadszedł D-Day. Na długiej przerwie, przed lekcją fizyki lub chemii (nie pamiętam dokładnie), gdy kolega poszedł z resztą na podwórko, a pod salą zostały ze dwie osoby i plecaki walające się pod ścianą, przystąpiłyśmy do akcji.
Przyjaciółka położyła wcześniej swój plecak obok jego plecaka. Zaczęła grzebać w swoim, niby szukając książek, ja przyklękłam obok niej, jednocześnie zasłaniając ją i otwierając delikatnie jego plecak. Przyjaciółka wrzuciła mu zawartość dwóch średnich, okrągłych pojemniczków. Plecaki zostały zamknięte, a my resztę przerwy spędziłyśmy w bibliotece, wypracowując sobie coś na kształt alibi.

Za to na lekcji, na szczęście, siedziałyśmy w ławce za nim i doskonale widziałyśmy jego minę, gdy wkładając na oślep rękę w poszukiwaniu zeszytu, natknął się nią na coś miękkiego i pełzającego. Setka (a może i więcej) robaczków dla wędkarzy zrobiła swoje...


Strat materialnych nie było, nikt nie doszedł do tego kto był sprawcą, chociaż poszukiwania i domysły były (ale nigdy w naszym kierunku - byłam jedną z trójki najlepszych uczniów w szkole, więc jakbym mogła?), a my byłyśmy gotowe przyznać się, gdy tylko oskarżony zostałby ktoś niewinny. Nie chciałyśmy, żeby konkretnie wiedział kto, tylko żeby podejrzewał wszystkich. W konsekwencji zrobił się jakiś milszy dla ogółu...

Teraz jestem ponad rok po ślubie. Na szczęście nie z nim. Narcystycznym bucom mówię stanowcze "nie".

#bf13r

Gdy byłam dwudziestolatką, bardzo zakochałam się (dajmy na to) w Mateuszu. Byliśmy nierozłączni do momentu, aż mój luby znalazł nową, dobrze płatną pracę. Wyjechał z naszego miasta, nie poświęcał mi już tyle czasu co zawsze. Byłam smutna, ale zaczęłam studia i starałam się za wszelką cenę utrzymać nasz związek.

Ponieważ firma, w której pracował, organizowała przyjęcie z okazji jakiegoś super kontraktu, Mateusz poprosił, abym mu towarzyszyła. Od razu się zgodziłam, jak już wspominałam, byłam zakochana po uszy. Jednak nie wszystko poszło tak jakbym chciała, wiele osób na przyjęciu nie mówiło po polsku, a mój angielski był dość słaby, więc prawcie się nie odzywałam. Bałam się, że coś palnę. Widziałam, że Mateusz jest na mnie o to zły.

Następnego ranka usłyszałam od miłości mojego życia, że nie może być z głupią dziewczyną, nie znającą angielskiego, która nie potrafi błyszczeć w towarzystwie i jest szarą myszką. Stwierdził, że przeze mnie nie dostanie upragnionego awansu...
 
Załamałam się... Długo trwało, aż doszłam do siebie, prawie wyrzucili mnie ze studiów, przytyłam, przestałam o siebie dbać. Mateusz już nawet nie odbierał ode mnie telefonów, zmienił miejsce zamieszkania, a na ulicy udawał, że mnie nie zna.

Gdy dobiłam już do dna, spojrzałam na siebie i zastanawiałam się czym się stałam. Przełamałam swój wstyd i zaczęłam chodzić na siłownię, basen. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Szybko zrzuciłam zbędne kilogramy, a nawet wyglądałam lepiej niż przed przytyciem. Nabrałam pewności siebie. Gdzieś po drodze spotkałam świetnego faceta, długo trwało, zanim mu zaufałam i oddałam serducho, ale było warto.
Dzisiaj mamy wspaniałe dzieci, jestem szczęśliwa, spełniona zawodowo i kochana, a Mateusz? No cóż, spotkałam go niedługo po moim ślubie na... przyjęciu organizowanym z okazji okrągłych urodzin mojego męża, a o dziwo jego szefa...

PS. Dalej nie mówię po angielsku, a Mateusz nigdy nie dostał awansu :)

#NdBvv

Było to za czasów, gdy moja młodsza siostra chodziła do przedszkola. W niektóre dni mama wychodziła szybciej do pracy i wtedy to na tacie spoczywał obowiązek porannego "ogarnięcia" najmłodszej latorośli i zaprowadzenia jej do przedszkola.
Jako że tata nigdy wizjonerem sztuk fryzjerskich nie był, mama była dosyć zdziwiona, że tak dobrze radzi sobie z uczesaniem długich włosów mojej siostry. No, ale skoro było dobrze, to nasza rodzicielka nie poruszała tego tematu, ciesząc się, że nie ma z tym problemu.

Do czasu, kiedy okazało się, że każdego dnia, gdy to tata czesał młodą, miała miejsce w przedszkolu taka sytuacja: Siostra wchodziła na salę, dostrzegała ją przedszkolanka, po czym mówiła:
- Ooo... Kasia. Znowu cię tata czesał? Chodź tu, dziecko.
I czesała ją od nowa.

Tata jakoś nigdy nie zwrócił uwagi na to, że córka zawsze wraca z inną fryzurą, niż zrobił jej rano, a mama zorientowała się, że coś jest nie halo dopiero, gdy młoda wróciła do domu z wymyślnym warkoczem i wyjaśniła, że pani przedszkolanka prawie codziennie ją czesze.

Skończyło się na intensywnym kursie robienia kucyka dla taty. :D

#Hq9KK

Zacznijmy od tego, że mam zaledwie 14 lat. Mimo tak młodego wieku przeszłam wiele. Dziś opowiem wam historię sprzed niespełna miesiąca.

Niedawno umarł mój dziadek. Była to jedna z bliższych mi osób. Mogłam z nim porozmawiać o wszystkim i o wszystkich. To on pierwszy wiedział o moim zauroczeniu w pewnym chłopaku. Był on osobą bardzo pogodną i wesołą. Kiedyś powiedział mi, że chciałby, aby ludzie przyszli na jego pogrzeb ubrani na kolorowo.

Dzień pogrzebu nadszedł. Był to piękny dzień. Nie zapomniałam o tym, co mi powiedział dziadek. Do mojego czarnego płaszcza dobrałam apaszkę, która mieniła się kolorami. W takim stroju dotarłam na cmentarz. Jako jedyna miałam na sobie element kolorystyczny, chociaż dziadek wyraźnie oznajmił w swoim testamencie, aby każdy miał jakiś kolor.
Po złożeniu dziadka do grobu, podeszła do mnie sąsiadka, która powiedziała:
- Widzę, że nie szanujesz dziadka. Rozumiem, masz dopiero 14 lat, ale to powinnaś wiedzieć, że w żałobie należy być ubranym na czarno.

Nie skomentowałam tego. Odwróciłam się na pięcie i powoli opuściłam cmentarz. Moim zdaniem tylko ja tak naprawdę uszanowałam dziadka. Inni nie potrafili wysłuchać jego ostatniej woli.

Niezależnie od tego gdzie jesteś, dziadku, liczę na to, że masz tam ludzi, którzy cię szanują.
Dodaj anonimowe wyznanie