Mieszkałam wraz z rodzicami i starszym bratem w domu na obrzeżach miasta, zawsze latem tatuś rozstawiał mi za domem basen, bym mogła zażywać kąpieli w te nieznośnie upalne dni. Historia ma miejsce gdy miałam około 12-13 lat i rodzice w swym wielkim zaufaniu postanowili zostawić mnie samą na noc i gdzieś razem wyjść.
Grzecznie bawiłam się w salonie, przez otwarte drzwi prowadzące na taras wlatywał przyjemny letni wietrzyk. Po obejrzeniu ulubionego serialu naszła mnie ochota na kąpiel. Jak siedziałam, tak wstałam i wyszłam popływać. Po chwili zabawy zauważyłam, że niepotrzebny materiał strasznie utrudnia mi ruchy, więc pozbyłam się zbędnych rzeczy, a co się będę ograniczać, pływałam sobie jak mnie mama urodziła ;)
Zabawa trwa w najlepsze, aż szkoda wychodzić, aż tu nagle przeokropna rzecz się stała, słyszę, że ktoś wjeżdża na podwórko. Rodzice! pomyślałam i biegiem do domu. Co się stanie jak wejdą i zobaczą, że mnie nie ma. Wygramoliłam się z basenu i biegiem do domu, wbiegłam tylnymi drzwiami, a z naprzeciwka od frontu właśnie wszedł mój brat ze znajomymi, korzystając z okazji, że nie ma rodziców zaprosił na noc kilku znajomych.
Nie wiem, kto był bardziej zdziwiony. Ja, naga i mokra, wydałam z siebie przeraźliwy pisk i rzuciłam się do ucieczki, pech chciał, że na mojej drodze pojawiła się niespodziewana przeszkoda w postaci ściany, więc ogłuszona po uderzeniu cała zapłakana leżę na podłodze. Zdołałam się tylko wczołgać pod kanapę i przeczekać tam do momentu, gdy znajomi brata zniknęli z pola widzenia.
Z bratem nigdy nie wspominaliśmy tego incydentu, a do tej pory gdy go odwiedzają koledzy jest mi cholernie wstyd, choć minęło już kilka dobrych lat.
Jak byłam mała, to kradłam mamie podpaski, rozpakowywałam je i wyrzucałam z balkonu z trzeciego piętra.
Chciałam sprawdzić, czy będą latać, skoro mają skrzydełka.
Długo zastanawiałam się, czy opisać tę historię na anonimowych, ale odważyłam się, choćby dlatego, żeby wyrzucić to z siebie, bo nie rozmawiałam o tym z nikim...
Pewnego dnia, kiedy miałam 6 lat, przyszedł do mnie brat z propozycją pozbierania puszek na sprzedaż, gdyż zbierał na upragniony motocykl. Jako zawsze pomocna siostrzyczka postanowiłam mu pomóc. Zbieraliśmy je kilka godzin i gdy już mieliśmy kończyć, postanowiliśmy zajrzeć jeszcze do stodoły, w której mogło ich kilka być. Nie znaleźliśmy tam puszek... znaleźliśmy naszego Tatę, który nie żył... Nikt nie wiedział dlaczego to zrobił... dlaczego zostawił żonę i 4 kochających go dzieci... nie zostawił żadnego listu, żadnego pożegnania, nic...
Dzisiaj mija 15 rocznica jego śmierci, a ja cały czas za nim tęsknię i nie potrafię zrozumieć dlaczego...
Była to sobota. Do moich domowych obowiązków należało między innymi mycie podłogi w całym domu raz w tygodniu.
Skończyłam właśnie zamiatać, no i biorę się za mopa. W domu cisza, spokój, tylko tata był, ale spał w drugim pokoju. Umyłam już połowę, gdy nagle poślizgnęłam się na mokrej części i jak długa wyłożyłam na podłodze. Trochę hałasu narobiłam, czym obudziłam śpiącego tatę. Przeciągając się, wychodzi z pokoju, patrzy na mnie i nagle słyszę:
- A ty co tak leżysz? Do roboty.
Kochany tatuś.
Seria historii o dresach przypomniała mi pewne wydarzenie. Kilka lat temu wracałam autobusem do miasta, w którym studiowałam. Jako że to jakieś 500 km, podróż trwała całą noc. Wysiadam bladym świtem z autobusu, znaczy, wysiadamy - ja, moja walizka zwana przez rodzinę pieszczotliwie kolubryną ;), torba, torba z laptopem, torebka. Trochę sporo, ale że w takich sytuacjach nie cackam się ze sobą, więc zarzucam to wszystko na siebie i marsz na przystanek.
Problem w tym, że przystanek po drugiej stronie ulicy, gdzie można dostać się tylko przejściem podziemnym, do którego nie ma windy ani ruchomych schodów, a jak szybko stało się jasne, miał być jakiś mecz piłki nożnej i w okolicach dworca roiło się od panów kibiców, których po wyposażeniu i słownictwie określiłabym raczej mianem kiboli. Wersja dresów z szalikami itd. Nieco zalękniona, mimo obecności sporej liczby policjantów, lawiruję między grupkami facetów, dochodzę do schodów i próbuję zleźć na dół. I wszystko było wspaniale, dopóki jednemu z panów nie przejechałam walizką po nodze. Ja już przestraszona, nie wiem, czy próbować przeprosić czy jakoś zwiewać z tymi wszystkimi bagażami (jako że od panów dochodziły "przyśpiewki", których raczej nie przytoczyłoby się dzieciom), kiedy nagle moje rozterki przerwał jeden z towarzyszy przejechanego.
- Sebek, a co ty tak stoisz, bierz pani tę walizkę i zanieś. Zaniesiemy pani, nie?
Ja coś tam wymamrotałam, chcąc się ulotnić, zanim zmienią zdanie i zamiast w domu skończę w szpitalu, ale panowie mamrotanie chyba wzięli za potwierdzenie, bo zabrali walizkę, pościągali ze mnie, co się dało i znieśli.
- Da se pani radę dalej?
Pokiwałam gorliwie głową, a w odpowiedzi na nieco sceptyczne miny mruknęłam coś, że tu zaraz przystanek, i tak, spokojnie, dojdę, tylkojużsobieidźcieinieróbciemikrzywdydobrze, bla bla bla.
- Jak na przystanek, znowu po schodach i znowu kogoś pani, he he, rozjedzie. Chłopaki, idziemy!
No i chłopaki poszły i wniosły, ba, nawet do przystanku odprowadzili.
Ja grzecznie podziękowałam, oczywiście, i tu mógłby nastąpić koniec tej historii, gdybym... Gdybym nie wyciągnęła papierosa.
- E... Pani pali? Tak blisko przystanku, że zaraz psy się dowalą i mandat wlepią. My tu z panią poczekamy, to nam nie podskoczą, he he.
No i tak sobie, he he, paliłam w otoczeniu grupki kiboli, którzy gotowi byli bronić mnie własną piersią przed mandatem. :P
Oto jak nauczyłem się nie robić niespodzianek kobietom...
Sytuacja miała miejsce, gdy zacząłem 3 klasę liceum. O dziwo, bardzo cieszyłem się na początek roku, bowiem moja o rok młodsza dziewczyna, którą dla wygody nazwiemy Ala, przeniosła się do mojej szkoły. Nie widzieliśmy się całe wakacje, zatem bardzo cieszyłem się, mogąc ją widywać niemal codziennie.
Pierwszy dzień w szkole. Powitanie, jakieś regulaminy, fałszywe słowa nauczycieli pokroju: "Miło was widzieć". Gdy wprowadzenie się skończyło, postanowiłem udać się pod klasę Ali, zapytać co tam w wakacje się działo, co myśli o szkole i tym podobne.
Wchodzę na piętro, widzę ją: stoi w drzwiach klasy. Czarny żakiecik, spódniczka do kolan, blond włosy związane w kok. Moja piękna. Stęskniony po długiej, wakacyjnej rozłące, podkradłem się na paluszkach. Będąc już dostatecznie blisko, niespodziewanie chwyciłem Alę od tyłu za biodra, pocałowałem w szyję i powiedziałem: "Witaj, kochana..."
Krzyknęła, wykonała gwałtowny obrót i zamaszystym ruchem ręki zdzieliła mnie pięścią w nos. Zszokowany i zamroczony gruchnąłem tyłkiem o podłogę, krew jak z kranu się leje, spoglądam zdębiały na Alę... A tu nauczycielka... wychowawczyni Ali, ubrana podobnie jak ona.
Kobieta zaraz zaczęła wyrzucać, że co ja wyrabiam, zaraz jednak przestraszył ją mój stan, przeprosiła i zaprowadziła mnie do gabinetu pielęgniarki.
Wieść, że "rzuciłem się jak wygłodniałe zwierzę" na szyję naszej polonistki szybko obiegła szkołę i odbijała się echem do końca 3 klasy, a pewnie i dłużej. Ali też ta historia nie ominęła, była jednak wyrozumiała i nie złościła się o tę pomyłkę. Jednak przez tę sytuację zaprzestałem takich niespodzianek i zawsze gdy spotykam się z Alą, upewniam się, czy to faktycznie ona, nim się czule przywitam.
A pani polonistce do końca liceum nie byłem w stanie spojrzeć w oczy...
Pracuję w przedszkolu, które czasami przyjmuje studentów na praktyki czy lekcje podglądowe. Dzisiaj też przyszło kilka dziewczyn. Jedna od początku niekorzystnie się wyróżniała - ubrana na czarno, w skórzanej kurtce, z dość wyzywającym makijażem i - co najgorsze - z obrożą na szyi. Nie odpowiedziała na "dzień dobry", siedziała obojętnie na ławce, czekając na przydzielenie do którejś z grup.
Pełna złych przeczuć patrzyłam, jak studentki rozchodzą się do poszczególnych sal, zabrałam ze sobą dwie z nich, w tym tę niesympatyczną. Szła na końcu, sprawiając wrażenie całkowicie odłączonej od otoczenia. Dzieci patrzyły na nią nieufnie, wyraźnie nie wiedząc, czego się spodziewać. Zaczęłam zajęcia.
W miarę upływu czasu z rosnącym zdumieniem patrzyłam, jak "porządna" studentka siedzi jak słup soli, owszem, robiąc coś, jeśli zachodzi taka potrzeba, ale uparcie unikając wszelkich interakcji.
Tymczasem gotka już po półgodzinie złapała świetny kontakt z maluchami, rysując, bawiąc się klockami, a na koniec pół godziny cierpliwie bujając jedną z dziewczynek na huśtawce. Widziałam, jak jej zacięta i ponura twarz rozpromienia się w pięknym uśmiechu, kiedy jeden z chłopców daje jej rysunek lub trzy razy mniejsza od niej dziewczynka wreszcie ustawia klocki w prawidłowej kolejności. Widziałam, jak cierpliwie tłumaczy, jak należy założyć spodenki i kurteczkę przed wyjściem na dwór. Dopuszczam możliwość, że była to najbardziej zaangażowana dziewczyna, jaką gościliśmy od kilku miesięcy.
Morał? Nie ma morału. Może tylko taki, że chciałabym, żeby za kilka lat moje dzieciaki trafiły na takich opiekunów jak ta pozornie nieprzyjemna dziewczyna - mimo jej makijażu i nieadekwatnego stroju.
Było lato, miałem około 12 lat. Ciocia i wujek organizowali przyjęcie z okazji 25 rocznicy ślubu, dla bliskich, w formie mini wesela (około 50 osób). Oczywiście razem z rodzicami zostałem zaproszony.
Jako że nie przepadałem za takimi zabawami (ciotki wiecznie wołające do tańca, wieczne śmiechy nie wiadomo czy ze mnie, czy z czegoś innego, itp., itd.) zacząłem myśleć nad tym co zrobić, żeby jednak na tę imprezę nie iść.
Kilka razy udało mi się mamę nabrać na ból brzucha, złe samopoczucie i nie szedłem do szkoły, ale to wydawało mi się za słabe.
Wydawało mi się, że wpadłem na genialny pomysł - symulacja skręconej kostki.
Na podwórku mamy oczko wodne, przy którym w ciepłe dni rodzice lubią sobie odpoczywać na leżakach. Jest też kilka drzew, więc plan był prosty. Wejdę na drzewo, niby w celu zerwania owoców, a podczas zeskoku z niego zaprezentuję swój pseudo talent aktorski, upadając na ziemię i zwijając się z bólu, trzymając za kostkę.
Niestety, jedyne co pamiętam, to próba zeskoku z drzewa. Obudziłem się w szpitalu. Miałem nogę w gipsie, a na głowie bandaż. Co się okazało - podczas zeskoku z drzewa noga zaklinowała mi się między gałęziami, a ja poleciałem na głowę.
Diagnoza - skręcona kostka i wstrząśnienie mózgu. Jakby tego było mało, to dowiedziałem się, że rodzice nie pojechali w ogóle na to przyjęcie, a część rodziny postanowiła odwiedzić mnie dzień po imprezie.
Minęło 10 lat. Niby po czasie człowiek zaczyna się śmiać ze swoich głupot z młodości, ale mi do tej pory jest strasznie głupio, jak o tym pomyślę :/
Od pół roku jestem w związku z pewnym kochanym Anglikiem.
Wie, że jestem patriotką, a swój język i kraj kocham szczerze, więc zarówno dla mnie, jak i dla własnej edukacji stara się podłapać jak najwięcej. Tak więc po kilku miesiącach stał się wielkim fanem pierogów, rosołu i kotletów. W święta pierwszy raz dzielił się opłatkiem przy wigilijnym stole, a w sylwestra tańczył do discopolo. To gwoli wstępu :)
Przed Wielkanocą byliśmy w jednym z polskich sklepów. Jak wiadomo sezon przedświąteczny, więc przy kasie stał wazon wypełniony po brzegi palmami. Zaczęłam je oglądać, a gdy tylko mój luby to zauważył, nawiązał się dialog.
- Co to?
- Palmy. Taki świąteczny symbol, potem ci wyjaśnię.
- Chcesz taką?
- Nie, no co ty, jeszcze czas.
- Ale ja chcę ci kupić tego kwiatka!
Po wyjściu ze sklepu przygląda się z konsternacją palmie w mojej dłoni i wypala
"A długo toto żyje? Bo trochę suche się wydaje, musimy to szybko podlać".
Całą drogę do domu próbowałam się przestać śmiać. ;)
Pracuję w bardzo prestiżowym miejscu, a mianowicie w sklepie monopolowym. Warto zaznaczyć, iż przed sklepem mam duży parking, który jest dosyć stromy, na dole znajduje się ruchliwa ulica. W związku z tym, że nigdy nie zabraknie chętnych na napój bogów, który pozwala odlecieć do krainy wiecznej szczęśliwości, do sklepu kilka razy w tygodniu przychodzą dostawy świeżego piwerka, krystalicznie czystej czystej i winka.
Zwykle po takiej dostawie jest dużo pustych kartonów, które trzeba skompresować i wrzucić do wielkiego kontenera na kółkach, znajdującego się na szczycie parkingu. A co zrobić, jeśli kartony już się tam nie mieszczą? Należy wskoczyć do owego kontenera, poskakać trochę i ugnieść kartony, a na górę wsypać nową warstwę.
Pewnego dnia padło na mnie. Wspięłam się na kosz, podskakiwałam radośnie... Aż nagle poczułam, że kosz zaczyna powoli przesuwać się ku dołowi. Tak, faceci od śmieciarki nie zablokowali jednego z kółek! Sunęłam sobie radośnie ku ulicy, nie mogąc w ogóle złapać równowagi... Wtem nagle pojawił się on! Mój szef, który widział całe zdarzenia na kamerach, podbiegł i zmienił trajektorię kontenera ze śmieciową zawartością (w tym ze mną), tak aby delikatnie uderzył on i zatrzymał się na murku. Nie, nie zapytał, czy nic mi się nie stało. Żałował, że nie nagrał filmu na YouTube... Nazywałby się chyba: historyczny drift w koszu na śmieci!
Dodaj anonimowe wyznanie