Mam brata w wieku 7 lat, który uwielbia dwie rzeczy: klocki lego (ma kilkunastolitrową skrzynię z nimi) i skarżenie na mnie (coś typu "ona nie chce mi dać batona/telefonu" itp., ogólnie irytujący dzieciak). Od małego uczymy go sprzątać zabawki, ale młody nie słucha.
W pokoju nie ma drzwi, to wieczorem na korytarzu nie zapalamy światła, więc prawie noc w noc nadepnę na te jego ukochane klocki LEGO. W końcu nie wytrzymałam i po kolejnej kłótni z rodzicami, bo nie dałam mu laptopa (potrzebuję go do lekcji, bo wymaga wielu szczegółów), uznałam, że koniec z tym.
Na jego łóżku dałam jego ulubione słodycze, a po całej podłodze rozsypałam wszystkie klocki. Młody gubi kapcie, więc chodzi boso, bo nie lubi skarpetek, a gdy zobaczył słodycze pobiegł w ich stronę.
Od tego czasu zawsze po sobie sprząta i myśli zanim coś zrobi.
Jestem uczniem klasy licealnej na przedostatnim roku. Nie mam uprzedzeń rasistowskich, nie jestem homofobem, a co gorsza jestem ateistą. I tak, dla niektórych ludzi takich jak Sz.P. Dyrektor to są cechy (a dla niego wady), które nie przystoją porządnemu uczniowi, bo jak wszyscy wiemy każdy szanujący się licealista w moim wieku powinien wiedzieć, że homoseksualizm to zło, wszyscy oprócz białych to pomioty szatana i że trzeba padać na kolana, kiedy tylko koleś w stroju batmana powie: "Bóg".
Do naszej szkoły przeniósł się jeden nowy uczeń. Zwykły chłopak w moim wieku, tyle że czarny. Na samym początku nie było źle, jest strasznie charyzmatyczny, więc bez problemu się u nas zaaklimatyzował. Do czasu powrotu dyrektora z urlopu. Kiedy ten bezczelny grubas (nie mam zamiaru się rozdrabniać, mówię jak jest) dowiedział się, że wicedyrektor przyjął czarnego do szkoły, to zwolnił gościa, a nowego ucznia chciał wydalić. Ale że nie mógł tego zrobić bezpodstawnie, więc postanowił chłopaka zmusić do wypisania się.
Jak to zrobił? Zwołał apel (jako że nie mógł bezpośrednio namówić do nienawiści przeciwko czarnemu), na którym to podsycił uczniów przypominając co zrobili imigranci z Somali w Szwecji, powiedział też, że takie osoby nie zasługują na miano katolików oraz że są zagrożeniem dla nas, jak i naszej niepodległości. Jak to usłyszałem, to myślałem, że wejdę tam i mu tak po staropolsku je*nę. Jak jeden czarny chłopak WYCHOWANY W POLSCE może zagrażać naszej niepodległości?! Co stało się potem było proste do przewidzenia, Maciek (będę go tak nazywał do końca tej historii) stał się obiektem skrajnej nienawiści ze strony bardziej radykalnych uczniów, bo duża część z nas wiedziała, że to co robi dyrektor jest złe.
W dużym skrócie: Maciek został dwa razy pobity, codziennie obrażany i poniżany mimo naszych (to jest - moich i innych uczniów o zdrowym umyśle) prób zatrzymania tego pandemonium. Co więcej, zostałem wezwany na dywanik jako rzekomy "lider antypatriotycznego ugrupowania". Ten gnój groził mi, że wyrzuci mnie ze szkoły, ale ja jestem Polakiem i tak łatwo się nie poddaję. Powiedziałem, że pójdę z tą sprawą do prokuratury, to mnie wyśmiał. I miesiąc później płakał.
Cóż... Minęły cztery miesiące, od kiedy mamy nowego dyrektora. Prokuratura uznała, że stary nadużywał swojej pozycji przeciwko niewinnemu uczniowi. I tutaj mój apel do was: nie stójcie bezczynnie, kiedy jesteście świadkami takich sytuacji, nie każdy czarny czy brązowy jest terrorystą, nie każdy Azjata ogarnia fizykę kwantową i nie każdy biały to rasista. Trzeba bronić praw człowieka, bo inaczej tym światem zaczną rządzić ludzie tacy jak ten gruby ciul.
Każdy ma prawo do normalnego życia, niezależnie jaki ma kolor skóry. Jestem młodym patriotą i kocham mój kraj, ale czasami mam wrażenie, że bez wzajemności.
Kumpel miał kiedyś psa. A że wszystko wpieprzał, kradł sztućce i wyglądał jak autko, to nazywał się Złomek. Piesek był dość krótko w domu, nie zdążył się zaadaptować, a mama kumpla często nie pamiętała imienia. Poszła ze Złomkiem na spacer, spuściła go ze smyczy, a Złomek w nogę. Mamuśka się zastanawia, jak się nazywa pies, bo dziury w pamięci. Kmini, kmini i po chwili drze się "KONTENEREK! KONTENEREK!!!" :D
Mój tata był na zakupach w Auchan. Błąka się w alejkach, między półkami i w pewnym momencie widzi, że z naprzeciwka zbliża się znajoma twarz. Jeden z kumpli! Tylko który to był? Tatuś cwaniaczek postanowił jedynie kiwnąć głową na przywitanie i rzucić "siema", "cześć" czy coś w tym rodzaju.
Jak pomyślał, tak zrobił, ale facet nie zareagował, więc tata miał jeszcze większą zagadkę, jak ten kolega miał na imię. No przecież zna go, zna tę gębę doskonale!
Chwilę mu to zajęło, zanim sobie przypomniał. Mijał aktora z serialu "Barwy szczęścia", który często leci przy kolacji. Ale faktycznie, znał tę gębę.
Kupiłam nowy telefon i na wszelki wypadek ustawiłam numer, pod który mógłby ktoś zadzwonić w razie gdybym zgubiła komórkę.
Kilka dni temu koleżanka uświadomiła mi, że ustawiłam tam swój numer.
Farbowanie na ciemny kolor chyba nie pomogło i nadal zostało we mnie coś z blondynki.
Kiedy miałam jakieś 5 lat, robiłam sobie kogel-mogel, mikserem. Dodałam sobie kakao, żeby fajnie smakowało, i chciałam zobaczyć, czy już się rozmieszało. Pochyliłam się, tylko zapomniałam, że... miałam rozpuszczone długie włosy.
To było straszne chodzić z łysą plamą nad czołem. Do tego mój uśmiech z brakującymi mleczakami - wszystkie dzieci się mnie bały.
I tak, bolało :D
Aktualnie przeprowadziłem się do innego miasta.
Nowy start, nowe życie. Pracuję i odkładam pieniądze. Jednak moi rodzice stwierdzili, że za te wszystkie lata gdy mnie utrzymywali te pieniądze im się należą. Zabrali mi wszystko z konta, czyli około 30 tys. i żądają jeszcze więcej.
A miało iść na start do nowego mieszkania...
Na rzecz opowiadania muszę pozmieniać dane. Istotne jest to, że mam bardzo rzadkie imię z bardzo popularnym nazwiskiem.
Był sobie pewien pan. Nazywał się Kacper Wiśniewski.
Ów pan nie czuł się dobrze w swoim ciele, czuł się kobietą.
Przeszedł operację płci, zmienił wygląd. Poczuł się jak kobieta.
I gdy stał się kobietą, przyjął nowe, rzadkie imię - Klementyna. Oczywiście ostra twarz mężczyzny i postura T została, jednak osoba ta zapuściła włosy, założyła sukienkę i postarała się na tyle ile mogła, aby przypominać kobietę.
Tylko to nie takie proste, bo pani Klementyna Wiśniewska czuła pociąg do innych kobiet - była lesbijką.
Podsumujmy: niegdyś mężczyzna, obecnie kobieta uważająca się za lesbijkę.
Jako osoba pewna siebie, w dodatku żądna przygód, zaczęła umieszczać dość... prowokacyjne wpisy, zdjęcia w odważnych, jednoznacznych pozach (na szczęście w ubraniach) z pikantnymi komentarzami. Jednym słowem: oferty zachęcające do spędzenia z nią czasu... dogłębnie!
I tu się zaczyna moja historia sprzed 5 lat.
Pani Klementyna w jednym ogłoszeniu nie podała zdjęć, nie napisała do jakiej płci jest ono skierowane (ale napisała jakiej płci była i jakiej jest obecnie), a wskazany kontakt nie działał - na szczęście podała pełne imię i nazwisko. Spora część napalonych fetyszystów mogła zacząć szukać jej na własną rękę.
A że złożyło się tak, że przyjęte dane są takie jak moje i bardzo rzadkie... Bardzo dużo tych poszukiwań zakończyło się na pierwszym proponowanym wyniku.
Na mnie.
Miesiąc dostawałam wiadomości od napalonych ludzi, że mam śliczną twarz i są w szoku jak ktoś po operacji może wyglądać lepiej i naturalniej niż wiele prawdziwych kobiet, pytania gdzie i kiedy urządzam pokazy, prośby o zdjęcia w bieliźnie... Dodam, że miałam wtedy 14-15 lat (choć wyglądałam na starszą).
Później sama się skontaktowałam z tą kobietą. A że obie mieszkamy w tym samym, bardzo dużym mieście, to umówiłyśmy się na kawę wyjaśnić sobie parę rzeczy.
Uprzedzam pytania: nie, nie jesteśmy razem. :D
W podstawówce od IV do VIII kl. do sąsiedniej - sportowej - chodził chłopak, gruby, który przeprowadził się ze wsi do miasta. Wszyscy się z niego naśmiewali, ale za plecami, bo chłopak był w porządku dla dziewczyn i dla chłopaków. Co ciekawe, przez 4 lata SP w sporcie radził sobie całkiem nieźle.
W liceum (bardzo dużo opuszczał zajęć) dostał ksywę "Yin-yang", bo z jednej strony był lubiany, a z drugiej śmiano się z jego tuszy. Na 2 roku studiów jakoś tak wyszło, że byliśmy razem w jednej grupie i na obozie i tak jakoś poszło, że zakochałam się w nim. Okazało się, że poza wysoką inteligencją jest multiinstrumentalistą (nigdy się tym nie chwalił, jest samoukiem, bo zrezygnował ze szkoły muzycznej, gdy nauczycielka prowadząca orkiestrę przy wszystkich mu powiedziała, że nie ma prezencji na scenie), bardzo fajnym, wesołym chłopakiem.
W maju będziemy obchodzić 20-lecie naszego ślubu i 25-lecie bycia razem, mamy dwoje wspaniałych dzieci. Jedyny minus naszego życia jest taki, że cały czas mąż i teraz też córka muszą uważać na dietę. Tak to jest z astmatykami - sterydowcami.
Wiem, że w dobie Chodakowskiej i Lewandowskiej to trudne, ale nie oceniajcie ludzi po tym, ile ważą. Twoje szczupłe idolki/idole mogą zachorować i przytyć, Ty również - i dopiero wtedy zrozumiesz, że nie zawsze da się być szczupłym.
Opowiem Wam dziś moją historię, o której opowiedziała mi sąsiadka, a sam jej nie pamiętam z racji tego, że byłem wtedy brzdącem, jednak dość dobrze pojmowałem świat.
W wieku czterech lat straciłem tatę. Nie, nie w wypadku ani nie uciekł do innej. Dalej jestem pewien, że ktoś tam na górze potrzebował takiego żołnierza i człowieka jak on :)
Wkrótce po tym, spędzając wakacje u dziadków, wybrałem się z dziadkiem do sąsiadów na zwykłe odwiedziny. Jednak to co wtedy powiedziałem do sąsiada, którego traktowałem jak wujka, do tej pory ciągle mnie zaskakuje.
Mały, 4- lub 5-letni Krystian powiedział: "Wujek! Zrób mi taki łuk i strzały, żebym mógł strzelić w niebo i dosięgnąć taty!".
Sam do tej pory jestem ciekaw skąd w mojej głowie mogły pojawić się takie słowa. Jednak nie zaskoczyło to tylko mnie. Wujek popłakał się od razu gdy to usłyszał, a z tego co wiem niełatwo mu przyszło opanowanie się po całej tej sytuacji. Sam był dla mnie wielkim wsparciem do momentu aż nie odszedł, zapewne na spotkanie z moim tatą.
Dzisiaj minęło od tych wydarzeń prawie 14 lat, jednak za każdym razem, gdy wspominam to, przypominam sobie jak każdy z dwójki tych facetów był wspaniałym człowiekiem, a mimo swojej nieobecności wniósł wiele do mojego życia i dalej mnie wspiera, chociażby przez wspominanie sobie tego.
Pamiętajcie o ludziach, których kochacie i mimo wszystko bądźcie dla nich wsparciem, tak samo jak oni są dla Was :)
Dodaj anonimowe wyznanie