Pojechaliśmy nad jezioro z rodzeństwem. Ja i moje rodzeństwo jesteśmy z wodą, że tak powiem "zaprzyjaźnieni", ponieważ brat jest zawodowym żołnierzem i służy w marynarce wojennej. Spędzaliśmy czas na wyścigach w wodzie, wygłupach, opalaniu, jak to rodzeństwo nad wodą...
Nie wiem jak, nie wiem kiedy, ale brat zauważył, że jakieś 200 m w bok od nas coś się dzieje, a nikt z ludzi przebywających tam nie reaguje... Nigdy nie widziałam takiego spida u niego, więc z siostrą szybko wstałyśmy, aby zobaczyć co się dzieje. Siostra ogarnęła sytuację jako pierwsza i pognała do imprezowej rodzinki, a ja wraz za nią...
Jakieś 15-20 m od brzegu topiło się ich dziecko, które wypłynęło za daleko, a żadne z rodziców czy dorosłych będących tam, tego nie zauważyło, bo było zajęte popijaniem piwka i grillowaniem. Brat wyciągnął dziewczynkę na brzeg i podjął jej reanimację, my zadzwoniłyśmy po pogotowie... Gdyby nie mój brat, mała by nie przeżyła i utonęła...
Topienie się nie zawsze wygląda jak na filmach, że są krzyki, płacze, machanie rękami... Często osoby "idą na dno" po cichu. Dlatego pilnujcie siebie wzajemnie, a w szczególności dzieci.
Jestem nastolatką pochodzącą z dość bogatej rodziny, lecz się z tym w ogóle nie afiszuję. Mam przyjaciółkę, której rodzina ledwo wiąże koniec z końcem. Bardzo mili ludzie, zawsze radośni i bez względu na dość trudną sytuację majątkową - prawie zawsze uśmiechnięci. Widać, że się kochają i z całych sił próbują uszczęśliwić swoje dzieci i zapewnić im jak najlepsze warunki do życia.
Pewnego dnia moja koleżanka pokłóciła się ze swoją mamą o to, że ta nie chce kupić jej bluzki, która jej się spodobała, gdyż nie miała na to pieniędzy. Przyszła do mnie zapłakana, zaczęła się żalić jakich to ma okropnych rodziców, że ich nienawidzi i ma ich dosyć. Gdy próbowałam ją pocieszyć, warknęła tylko na mnie i krzyknęła:
- A co ty możesz wiedzieć o życiu? Żyjesz sobie jak jakaś zasrana księżniczka w zamku. Masz wszystko co tylko chcesz, a twoi starzy są świetni!
Tak, są świetni... przy kimś...
Tak naprawdę znęcają się nade mną fizycznie i psychicznie. Nieraz już miałam próby samobójcze. Popadłam w depresję, anoreksję i mam początek bulimii. Ale nikt nie zdaje sobie sprawy, jak jest naprawdę. Siniaki ukrywam, blizny po samookaleczeniu też, ale mam przecież zarypistych rodziców, ponieważ całkiem dobrze zarabiają.
„Są pewne rytuały, które zachowuję, a więc: tapczan tylko w połowie zajmuję, nóg pod stół kuchenny nie wsuwam za daleko, drzwi otwieram szybko, by za długo nie czekał. Chodzę na spacer drogą utartą od lat...
Ja i cień mojego psa.”
Gdy zmarł mi dziadek - nie płakałam, odczuwałam mały smutek. Gdy zmarła ciocia, która często mnie odwiedzała - uroniłam kilka łez, było mi smutno... Lecz szybko się podniosłam i walczyłam z codziennością. Ale gdy straciłam jedynego, najwspanialszego przyjaciela, to straciłam chęć do życia. Płakałam i dalej płaczę, nie mogę się z tym pogodzić. Tak, do tej chwili. Wszyscy się dziwią, że o niego robię wielkie halo. Ale to właśnie on był zawsze przy mnie. Pocieszał, rozweselał, dzięki niemu miałam dla kogo żyć. Gdy chciałam zakończyć swoje życie, biorąc garść tabletek nasennych, trącił moją dłoń...
Tylko oczywiście zawsze znajdą się idioci, którym wszystko przeszkadza. Otruli go trutką na szczury. Zaczął rzygać krwią około 23:10. Dałam mu mleko. Wzięłam na kolana. Przytuliłam i poprosiłam, żeby nie odchodził. Potem wsiedliśmy w samochód i do weterynarza. Przed samym budynkiem jego malutkie serduszko przestało bić. Umarł mi w objęciach.
A otruli go sąsiedzi... Chwalili się tym wszystkim.
Choć od tego zdarzenia minęły 3 miesiące, dalej czuję ból. Codziennie chodzę na spacer tam, gdzie zawsze chodziliśmy. Ciągle słyszę jego szczekanie, czuję jego sierść. Ciągle wspominam nasze wspólne chwile.
Poprzez utracenie go straciłam wszystko. Muszę budować swoje „ja” od nowa.
Byłam w schronisku w poszukiwaniu kolejnego towarzysza... Z żadnym nie poczułam czegoś więcej...
Płaczę jak bóbr, bo rana nie chce się zagoić.
Chcecie coś prawdziwie anonimowego?
Siedzę w biurze, sam w pokoju, wiec nie krępując się specjalnie obniżam ciśnienie w jelitach poprzez wypuszczenie solidnego bąka (klima chodzi, więc zaraz się "rozejdzie"). Chwilę później drzwi się otwierają, wchodzi przełożona...
- Co tutaj tak śmierdzi?
Myśl, myśl!
- Przed sekundą włączyłem klimę i taki... ehh... powiew świeżości - wstałem, wyłączyłem klimę.
- Matko, bez klimy się udusisz, a przy takim zapachu nie da się pracować, pewnie coś wlazło do przewodu i zdechło...
Wyszła.
Niestety, w trosce o komfort mojej pracy wezwała serwis. Biedny pan serwisant rozebrał nawiew w moim pokoju, złożył, następnie 2 h chodził po biurze, sprawdzał po kolei nawiewy i próbował zidentyfikować, w którym miejscu może być ta padlina. I dziwnym trafem nic nie znalazł...
Nigdy się nie przyznam :)
Kilka lat temu mój wtedy świeżo upieczony chłopak zaprosił mnie na imprezę do swoich znajomych. Wszystko świetnie, gdyby nie zmora, która męczy każdą kobietę co miesiąc - okres. Trudno, i tak poszłam.
Impreza mocno zakrapiana, po kilku głębszych poczułam potrzebę fizjologiczną - idę. Pozbyłam się tamponu, zawinęłam go w papier... ale co dalej? Pijana wkręciłam sobie, że to wstyd spytać kogoś o śmietnik, trzymając po wyjściu z toalety zawiniątko. Misterny plan? Mam torebkę, jutro się go pozbędę.
Pech chciał, że gdy wracałam z chłopakiem do domu, zatrzymała nas policja. Powód? On przypominał kogoś poszukiwanego. Przeszukali nas, aż doszło do mojej torebki. Młody geniusz stwierdził, że zawiniątko to narkotyki. Momentalnie przetrzeźwiałam.
Po odwinięciu ja burak, policjant burak, chłopak w śmiech. Jeszcze nigdy policja nie puściła mnie tak szybko.
Tak, z chłopakiem dalej jesteśmy razem, zaraz 4 lata ;)
Tyle tu o wyznań o dresach, że aż dodam coś od siebie.
Na początku zaznaczę, że mieszkam na osiedlu, nad którym grupa ta trzyma władzę bezwzględną. Posiadam kilku znajomych dresów, nie są to jednak słynne Sebki, lecz dorośli, wykwalifikowani panowie dresowie. Panowie z pracą, rodziną. Niejeden z nich posiada dzieci, do których jest mi bliżej wiekowo niż do nich samych. Z racji tych znajomości nigdy nie bałam się wracać sama nocną porą. Pewnie, nieraz zostałam zaczepiona. A to piwko zaproponowali, a to papieroska. Czasem nawet zapytali o ulubiony klub, a moje niezadowalające ich odpowiedzi skończyły się łagodnym nawróceniem mnie poprzez gest ofiarowania szalika. Czy innych zaczepiali w bardziej nachalny bądź agresywny sposób? Możliwe. Nigdy jednak nie byłam świadkiem takiego zdarzenia, nie słyszałam też nic na ten temat. Jak już wspomniałam, nocne powroty nie były mi straszne. Do czasu. I tu przechodzimy do historii...
Otóż pewnego dnia na osiedlu pojawiła się grupa Sebków z prawdziwego zdarzenia. Wulgaryzmy, muza z telefonów, obowiązkowe 3 paski na dresie. Widząc obcą grupę powinnam pewnie poczuć niepokój. Myślałam jednak, że są to adepci sztuk dresowych, nowe pokolenie, które nie zdążyło się jeszcze zapoznać z lokalnym savoir-vivre'em. Otóż nie. Kiedy spokojnie przechodziłam obok nich, nagle znaleźli się tuż koło mnie. Nim zorientowałam się co właściwie się dzieje, jeden już trzymał moją torebkę, a dwóch trzymało mnie. Strach mnie sparaliżował, nie wiedziałam co zrobić. Pewnie liczycie na pojawienie się teraz moich znajomych przybyłych na ratunek? Niestety nie uratowali mnie. Ale za to ktoś inny to zrobił...
Pojawiła się znikąd. Burza platyny i tipsów. Machała rękami z prędkością godną Flasha. Biła ich po twarzach, drapała tipsami. Z jej ust wydobywała się seria niczym z CKM-a. Nie będę cytować usłyszanych wulgaryzmów, jednak ogólny wydźwięk to rozkaz zostawienia mnie w spokoju i oddania mi mojej własności. Byłam zszokowana nie mniej niż Sebki. Jej rozkazy zostały wykonane i niczym strzała pognałam do domu z torebką w stanie nienaruszonym. Niedługo potem zaopatrzyłam się w gaz i wyruszyłam na zwiad terenu. Okazało się, że rzeczywiście byli to adepci, ale z sąsiadującego osiedla. Moja bohaterka nagłośniła wydarzenie i Sebki dostały zasłużone lanie. Od własnych ojców, wykwalifikowanych dresów.
Nie oceniaj więc dresa po dresie, a Mariolki po tipsach! Jeżeli to czytasz, moja bohaterko, to serdecznie Ci dziękuję, wcześniej nie miałam okazji.
Jestem naturalnie okrutnie blada i odkąd pamiętam ubieram się na czarno. Sytuacja miała miejsce na imprezie urodzinowej mojej koleżanki, jak to bywa na takich imprezach, troszkę wypiłam i gdy zaczynało szumieć, postanowiłam iść się przewietrzyć. Była około 2 w nocy, padał deszcz, chwilę wcześniej tańczyłam bez butów, więc jak stałam tak wyszłam, boso, w czarnej kiecce.
Idę sobie chodnikiem, patrzę: cmentarz - czemu nie? Przejdę się. Podchodzę, szarpię za bramkę - zamknięta, więc stwierdziłam, że wracam. Odwracam się, a parę metrów ode mnie stoi facet, oczy jak talerze, gęba otwarta. Gdy zaczęłam iść w jego stronę, usłyszałam tylko "ja pie#$%^ę!".
W życiu nie widziałam, żeby ktoś tak szybko uciekał :D
Bratnią duszę można znaleźć nawet na Anonimowych, a poniższa historia jest tego dowodem.
Nasza historia zaczęła się jakoś pod koniec lutego tego rok. W pewną sobotę stwierdziłem, że nie pójdę do pracy bo mi się zwyczajnie nie chce. Zamiast tego, usiadłem jak co wieczór przed komputerem i z nudów zacząłem czytać Anonimowe. Tak doszedłem do strony numer 9. W połowie strony było krótkie wyznanie, nie pamiętam dokładnie o czym, ale coś mnie tchnęło aby poczytać komentarze pod nim. Jakaś osoba napisała kilka słów i podała swój numer Gadu Gadu, a w jej ślad poszło kilkanaście innych robiąc to samo. Zaświtała mi w głowie myśl, czemu by nie zrobić tego samego, i tak mi się nudzi.
Na szybko założyłem konto na Anonimowych, ściągnąłem GG i też podałem w komentarzu numer, dodatkowo pisząc do kilku osób wiadomość z nadzieją na zabicie nudy i pogadanie przez chwilę. Odezwały się dwie osoby, a jedną z nich była ona. Zaczęliśmy pisać o kompletnych głupotach, rozmawiać na luźne tematy. Od słowa do słowa, okazało się, że mamy wiele wspólnego, więc rozmowy na GG zaczęły być naszą codziennością. Dobrze się rozumieliśmy. Po kilku tygodniach już poważniejszych rozmów pojawił się pomysł wymiany zdjęć. Ona trochę się obawiała, ja z resztą też, co było dość zrozumiałe, ale w końcu przełamaliśmy się. No i udało się, zaakceptowaliśmy siebie i postanowiliśmy stawiać powoli kolejne kroki, bo oboje poczuliśmy że znaleźliśmy bratnią duszę. Krótko po wymianie zdjęć, wymieniliśmy się numerami telefonu i zaczęliśmy coraz częściej dzwonić i pisać sms'y, co aktualnie jest naszą codziennością. Przed tym też bardzo się denerwowaliśmy, a zwłaszcza ja, bo jestem osobą dość zamkniętą w sobie i nieśmiałą. Ona pomaga mi to zmienić. Później ona wpadła na pomysł aby porozmawiać na Skype. Ja z lekkim oporem zgodziłem się.
Ostatnim krokiem na tym etapie było zorganizowanie spotkania. Okazało się, że nie mieszkamy aż tak daleko od siebie, więc spotkanie nie będzie problemem. Ten dzień będziemy pamiętać bardzo długo, dla mnie to był jeden z najlepszych dni w życiu. Na początku był ogromny stres, zarówno u niej jak i u mnie, ale po kilkunastu minutach wszystko zniknęło, czuliśmy się dość swobodnie ze sobą, bez problemu rozmawialiśmy i byliśmy blisko siebie. Może to zasługa tego, że wiele rzeczy omówiliśmy jeszcze przed spotkaniem, więc nie wyglądało to tak jakbyśmy się widzieli po raz pierwszy. Oboje z uśmiechami na twarzach wspominamy kino i to co się tam między nami wydarzyło. Tego dnia, oboje zrozumieliśmy, że chcemy aby wyszło nam z tego coś więcej, niż tylko zwykła znajomość. Zależy nam na sobie nawzajem i oboje chcemy stworzyć coś więcej.
Czy się uda? Czas pokaże, jesteśmy optymistami i staramy się dalej budować naszą relację, snuć plany na przyszłość, pomimo pewnych przeciwności.
Zacznę od tego, że odkąd pamiętam jestem rudy. No może poza jednym zdjęciem, na którym moje włosy są koloru ciemno brązowego.
Obecnie mam 20 lat. Niestety, gdy miałem 5 lat w moim domu wybuchł pożar i wszystko spłonęło (zdjęcia, pamiątki), tak że nie mam pojęcia jak wyglądałem, gdy się urodziłem.
Moim pierwszym zdjęciem jest dopiero owa fotografia ze ślubu rodziców, na której właśnie moje włosy są ciemno brązowe.
Zawsze bardzo mnie to dziwiło i wiele razy pytałem rodziców jak to się stało, że z ciemno brązowych moje włosy nagle zmieniły się na rude.
Rodzice tłumaczyli, że przez lata kolor zmieniał się, że to w genach itd., aż do wczorajszego wieczoru, kiedy mój tata dość mocno wstawiony wyznał, że wraz z mamą przed ślubem stwierdzili, że ich zdjęcie musi być naprawdę piękne, a rudy chłopak do niego nie pasuje. Dlatego właśnie postanowili mnie ufarbować na tę okoliczność.
W zeszłe wakacje byłam z rodziną nad morzem. Pokój dzieliłam z ciocią i młodszym kuzynem. Wiedziałam, że nadchodzą "te dni", więc chcąc się zabezpieczyć założyłam podpaskę.
Obudziłam się około 4 nad ranem, czując wielki dyskomfort. Byłam prawie pewna, że przeszło mi przez podpaskę i majtki, jednak było o wiele gorzej. Muszę dodać, że miałam łóżko przy samej ścianie, która była biała. Obróciłam się na drugi bok i ku mojemu zdziwieniu cała ściana była we krwi. Jeszcze nigdy tak prędko nie zerwałam się z łóżka. Zaczęłam ścierać plamy mokrą ściereczką i w chwili gdy to robiłam, usłyszałam głos mojego kuzyna:
- Co ty robisz? Jezu, zabiłaś kogoś?!
Wstyd jak diabli.
Dodaj anonimowe wyznanie