#eIrct

Swego czasu, przed rozpoczęciem studiów, dorabiałem sobie w markecie z elektroniką jako promotor (osoba zatrudniona przez firmę X, żebym zachwalał klientom produkty tej firmy). Kiedy przychodził na mój dział ktoś z klientów zaczepiałem i pytałem, czy mogę w czymś pomóc itp.

Pewnego dnia akurat nie było ruchu, więc chodziłem po dziale, poprawiałem sprzęt na półkach, wycierałem kurze, itp, kiedy za sobą usłyszałem kobiecy głos "Przepraszam pana bardzo..."

Odwróciłem się i zobaczyłem niesamowicie piękną dziewczynę - długie, czarne włosy, piękne oczy, a do tego ładnie zaokrąglone ciało, schowane pod obcisłym topem i (co dało się zauważyć) bez stanika.

Niestety mój mózg spłatał mi figla i wyskoczył mi jakiś fatal error jeśli idzie o elokwencję, bo udało mi się wydusić z siebie tylko "Hyyyyyyyyyyyy....", gapiąc się na nią jak idiota, co mocno speszyło dziewczynę i jakieś 15 sekund później już jej nie było :)

Wiedziałem, że do mistrzów flirtu nie należę, ale nie sądziłem, że jest tak źle :)

#dROBo

Mam dwóch braci, starszych ode mnie o 10 i 12 lat.
Kiedy miałam osiem lat, mój starszy brat pokłócił się z ojcem o coś, o co w rodzinie nigdy nie powinno być kłótni - czyli o pieniądze.
Młodszy brat dostał się na studia, więc ojciec w nagrodę zapisał mu całą swoją ziemię (prawie 100 ha) i dał 50 tys. złotych na lokacie.
Starszy brat (powiedzmy Paweł) zgodnie z życzeniem ojca miał zostać na gospodarstwie i je prowadzić z ojcem. Po tej całej akcji ze spadkiem pokłócili się ostro, Paweł stwierdził, że nie będzie harował jak wół na coś, co nigdy nie będzie jego, wobec tego po potężnej kłótni zabrał swoje rzeczy i wyjechał.

Ojciec myślał, że Paweł ochłonie, przemyśli i wróci, ale on przepadł jak kamień w wodę. Po jego wyjeździe ojciec bardzo podupadł na zdrowiu, miał dwa zawały i nie miał już siły na pracę w gospodarstwie, więc te wszystkie hektary leżały odłogiem. Michał rzadko pokazywał się w domu, wściekał się, kiedy ojciec prosił go o pomoc, mówił, że on jest intelektualistą i rąk w gnoju nie będzie brudził. Zamiast tego, za plecami ojca, zaczął sprzedawać ziemię okolicznym rolnikom, a kasę brać dla siebie. Kiedy ojciec odkrył, że połowa jego ziemi jest sprzedana, dostał trzeciego zawału i wylądował na OIOM-ie. Lekarz stanowczo zabronił mu pracować, więc sprzedano resztę ziemi, brat postawił sobie wypasioną willę w naszej wsi i przyjeżdżał z dziewczynami, żeby przed nimi zaszpanować chatą.

Wiem, że ojciec całym sercem żałował swojej decyzji o przepisaniu ziemi na Michała. Tęsknił za Pawłem, szukał go przez jego kolegów, znajomych, ale nikt nie umiał nam nic powiedzieć. Jako że młodszy brat nie bardzo się mną interesował, powiem więcej, miał mnie głęboko gdzieś, bardzo tęskniłam za starszym. Zaczęłam go szukać w internecie, w końcu udało mi się natrafić na jego profil na naszej klasie. Byłam pewna, że to mój brat, dostrzegłam podobieństwo do naszej rodziny. Mieszkał w Norwegii, miał żonę i syna. Zaprosiłam go do znajomych i napisałam wiadomość. Opisałam mu kim jestem, napisałam o ojcu i gospodarstwie, o moich uczuciach i tęsknocie. Cały dzień w napięciu czekałam na wiadomość, czuwałam przy komputerze z wypiekami na twarzy. Snułam marzenia, że powiem tacie, że znalazłam Pawła, a tato się ucieszy i wyzdrowieje.

Napisał po paru dniach, że nie zna nikogo o kim mówiłam i że się pomyliłam, bo on nie pochodzi z naszej wsi, tylko z drugiego końca Polski. Przeprosił, życzył powodzenia i tyle. Czytałam to i płakałam. Za parę dni profilu tego chłopaka nie było już na portalu.
Do dziś nie mogę sobie wybaczyć, że nie drążyłam tematu, bo naprawdę byłam przekonana, że odnalazłam Pawła. Szukałam go jeszcze wiele razy, ale w Internecie nikt taki nie istniał. Nie tracę nadziei, że brat się znajdzie i wybaczy ojcu. Bardzo bym tego chciała.

#GlvKy

Jak byłam małym dzieckiem wszędzie chodziłam za rodzicami. Dosłownie - nawet do kibelka.
Pewnego dnia wkroczyłam do łazienki, gdy mama się kąpała. Zauważyłam u niej coś, czego nie miałam ja - a mianowicie włoski w pewnym miejscu (można się domyśleć w jakim). Zszokowana tym odkryciem przez dłuższy czas opowiadałam WSZYSTKIM spotkanym ludziom, że "mama ma włosy tutaj" i sugestywnie wskazywałam to miejsce.

#6nbyO

Historia sprzed dwóch lat.
Byłam szczęśliwą mężatką, mieliśmy z mężem piękny dom z ogródkiem na wsi. Prowadziliśmy spokojne i szczęśliwe życie.

Pewnego sierpniowego wieczoru postanowiliśmy rozpalić grilla i zaprosić na niego Marcina - brata bliźniaka męża, wraz z narzeczoną Karoliną. Bawiliśmy się świetnie - dobra muzyka, tłuste żarcie i duże ilości alkoholu. Jak dla mnie za duże. Było po godz. 24.00, gdy poczułam, że nadmierna ilość alkoholu robi swoje i że jak zaraz się nie położę, to będę leżeć pod stołem. Życzyłam im miłej zabawy, usprawiedliwiając się bólem głowy, i uciekłam do domu. Jest! Dotarłam. Pokonałam schody. Moje upragnione łóżko!

Mając już bardzo ciężkie powieki, usłyszałam, że mąż wchodzi do sypialni. Położył się obok mnie, jego twarz oświetlał jedynie księżyc zza okna. Zaczął dotykać mnie tu i tam, nie miałam nic przeciwko (tym bardziej po takiej ilości alkoholu). Zaczęliśmy się kochać, było wspaniale, dopóki nie zapaliło się światło. Do końca życia zapamiętam ten przeszywający krzyk Karoliny. W pierwszej chwili pomyślałam "Bez przesady, jesteśmy przecież dorośli, przykryci kołdrą, to czego ona się tak drze?".
Jednak przy zapalonym świetle zauważyłam, że nie kocham się z mężem... tylko z Marcinem.

Dziś jestem rozwódką na terapii. Robiłam wszystko, co w mojej mocy, by naprawić ten błąd, ale miłość mojego życia nie chce słuchać moich usprawiedliwień i nie chce mnie znać, tak jak swojego brata, który wyznał, że od samego początku się we mnie zakochał i zrobił to tej nocy świadomie.

#VwfeZ

Jeżeli właśnie coś jecie, proszę was, zostawcie to na później…

Na początku chcę zaznaczyć parę ważnych kwestii: mieszkam w bloku. Swego czasu miałam dość specyficzną sąsiadkę. Była alkoholiczką i miała psa - owczarka niemieckiego.

Sytuacja, którą opisuję wydarzyła się w marcu 2011 roku. Byłam wtedy chora. Nie pamiętam dokładnie, czy grypa, czy angina, ale nieźle uziemiło mnie w domu. Pewnego wieczoru dostałam gorączki. Mama dała mi leki i zasnęłam w jej łóżku. Gdy następnego dnia wstałam, stwierdziłam, że czuję się znacznie lepiej, więc poszłam do swojego pokoju po laptopa, chcąc w coś pograć, coś porobić. Kiedy weszłam, poczułam okropny smród. Rozejrzałam się więc po pokoju, czy któryś z moich kotów albo pies nie zostawił mi niespodzianki. Nagle zauważyłam wielką, czarną, spływającą prawie od sufitu aż do podłogi maź. Stanęłam jak wryta, a po paru minutach krzyknęłam po mamę. Gdy przyszła, razem stałyśmy, patrząc na to coś jakieś 10 minut. Byłam przerażona. Nie wiedziałam co to jest. Chciałyśmy sprawę wyjaśnić z wymienioną powyżej sąsiadką, ale niestety nie otworzyła nam drzwi.

Zdenerwowana mama w rękawiczkach starła tajemniczą maź ze ściany pokoju i miałyśmy na chwilę spokój. Po jakimś czasie smród się nasilił tak bardzo, że nie dało się normalnie siedzieć, nawet na drugim końcu mieszkania. Poza tym maź powróciła. Zadzwoniłyśmy więc do administratora i opisałyśmy całą sytuację. Zjawił się on dość szybko. Po paru próbach dobicia się do sąsiadki przyjechała straż pożarna i pogotowie ratunkowe. Włamywali się do niej przez balkon na 1 piętrze. Gdy otworzyli okna jej mieszkania, smród rozprzestrzenił się po całym podwórku. Wszystkie dzieci pouciekały do domu. Strażacy, z opowieści innych ludzi, wymiotowali. Reszta sąsiadów pozamykała okna. Ogólnie masakra. I wiecie, co się okazało?

Jej pies zdechł. Wsadziła jego ciało do kanapy. Musiała to zrobić bardzo dawno temu, ponieważ zwierzę całkowicie się rozłożyło. Upiła się tak, że niczego nie czuła. Widać, musiała być „w tym stanie” przez dłuższy czas. Gdy ciało się rozkłada, „wypuszcza” z siebie wszystkie płyny i całą resztę. Ta tajemnicza ciecz przeciekła przez podłogę u sąsiadki i spłynęła na moją ścianę. Jak się później okazało, mam w niej małą szczelinę.

Z dużego owczarka niemieckiego została tylko papka. Do dziś męczy mnie sumienie, że nie zareagowałam w jakiś sposób. Sąsiadka była widziana przed tym zdarzeniem, ale psa nie było słychać już jakiś czas.

Dezynfekcja trwała u mnie parę miesięcy. Smród trzymał długo. Sąsiadka wyjechała…

A ta ciecz to był tłuszcz tego psa…

#jlanJ

Wychowuję samotnie córkę. 
Od razu napiszę, że jej ojcem nie jest typowy Sebek. Tylko facet, który mnie"kochał". Zostawił mnie od razu po tym, jak okazało się, że wpadliśmy, mimo że używaliśmy zabezpieczenia.

W głowie miałam totalny mętlik - miałam wtedy 18 lat. Nie wiedziałam, czy dam radę - czy pokocham to dziecko. Nie w głowie mi wtedy były pieluchy itd. Ale postanowiłam, że urodzę i że wezmę odpowiedzialność za swoją głupotę. Druga wizyta u ginekologa - usłyszałam bicie serduszka i zobaczyłam zdjęcie USG. Od razu pokochałam moje maleństwo. Ale nadal gdzieś w duszy czułam, że to dziecko było niechciane i nieplanowane.

W styczniu urodziłam Wiktorię. Moja mała córeczka. Ale nie płakałam ze szczęścia na jej widok. Płakałam, bo chciałam do domu. Nie chciałam już tam być. Nie potrafiłam patrzeć na Wiki. Przewijałam ją, karmiłam i chciałam, aby tylko spała. Potem wyszliśmy ze szpitala, no i tak mijały dni. Robiłam to, co należy - jedzenie, przewijanie, spanie. Ale nie potrafiłam okazać jej uczuć, nie potrafiłam z nią rozmawiać, mimo jak bardzo ją kochałam i kocham nadal. I tak aż do przedwczoraj.

Niby banalne, ale trafiłam na serial "9 miesiąc". Kobieta chora na nowotwór. W ciąży. Tak bardzo chciała być przy dziecku po porodzie, lecz umarła. I dopiero teraz wiem co mam - dopiero teraz rozmawiam z Wiki. Cieszę się każdą chwilą spędzoną z nią. Tak bardzo doceniłam co mam. Cieszy mnie jej uśmiech i wszystko co robi. Większość z was pewnie to nie interesuje. Ale naprawdę, dziewczyny, nie usuwajcie, nie oddawajcie dzieci do domów dziecka. Bo dziecko to skarb i na pewno sobie poradzicie. Mimo wszystko. Wiki ma 15 miesięcy. I jest wszystkim tym co mam. I mimo że się bałam odpowiedzialności i braku czasu dla siebie, to mimo to dałam radę.
Za dwa tygodnie kończę technikum, potem matura. I da się, jeśli na prawdę się chce, to się da.
Gratuluję wszystkim mamom, że nimi po prostu są, bo mają tak naprawdę wszystko.

#VmHWe

Historia moja i waszego ulubieńca Sebka. Na sam jego widok miałam dreszcze, Boże, jakby szedł za mną w nocy, to chciałabym zniknąć. Dres, kaptur na głowie - łysej, tatuaże i straszny wzrok. Gdy tylko widziałam go na mieście z kolegami Sebkami, uciekałam na drugą stronę ulicy.

Nie uwierzycie, jakie było moje zdziwienie, gdy pewnego ranka zobaczyłam go u siebie w domu! On i jego tata, jak się później okazało znajomy mojego taty, pomagali nam akurat przy dość skomplikowanym remoncie. Nie wychodziłam z pokoju! Unikałam jak ognia na tyle, na ile było to możliwe.

Z czasem jednak zaczął się uśmiechać, cześć itp. Już nie był taki straszny, widać było, że go zawstydzam i do tego miał śliczny uśmiech. Zaczęliśmy więcej gadać, remont się skończył, zaczęliśmy pisać, pamiętam jaka byłam przerażona, gdy chciał się spotkać! Ale się zgodziłam. Spotkanie za spotkaniem, a on okazał się bardzo miłym, pracowitym i uczuciowym chłopakiem. Zakochał się, ja trochę się opierałam tej znajomości, jednak w końcu uległam. Delikatne przytulenia, nieśmiałe pocałunki i trzymanie za rękę.

Jednak z czasem zaczęło się psuć, kłótnie, zazdrość o wszystko, ograniczenia, a dla mnie była to w sumie pierwsza większa miłość.. Zaczęło mi mniej zależeć i się rozstaliśmy. Mimo twardości Sebka wiem, że bardzo to przeżył, gdy powiedziałam, że to koniec, nawet zobaczyłam u niego łzy! Powiedział, że dziękuję mi za to, że na wiele rzeczy otworzyłam mu oczy i zawsze będzie o mnie pamiętał. Po jakimś czasie zostaliśmy po prostu kumplami, on znów kogoś miał, ja także, kontakt był coraz słabszy.
Życie się toczyło. Do dnia, w którym przeżyłam szok.

Odwiedził nas jego ojciec. Po roku. Powiedział, że Sebek zginął w wypadku samochodowym. A przecież kilka dni wcześniej rozmawialiśmy przypadkiem na mieście. Byliśmy tacy młodzi! Podziękował mi za to, że go zmieniłam, bo wiele razy to powtarzał. Słyszałam to od jego znajomych. O, to ta, dzięki której Sebek stał się jakiś inny, lepszy. Mimo że dalej był sobą. A ja nic takiego nie zrobiłam, dałam mu małą cząstkę miłości, mikroskopijną, trochę innego świata.

Pogrzeb był najpiękniejszym pogrzebem jaki widziałam. O ile można tak powiedzieć... Jego przyjaciółka śpiewała tak pięknie Ave Maria... Jego koledzy Sebki w garniturach z białymi kwiatami nieśli trumnę. Na cmentarzu każdy z nich położył na trumnie białą różę.

Teraz po latach wspominam jego bananowy uśmiech. Zapalając na cmentarzu świeczkę, przypominam go sobie dresiastego, a jednocześnie takiego wrażliwego. I często jak on powtarzam sobie by myśleć pozytywnie, co by się nie działo. Te słowa były dla niego jak mantra. Wiem, że patrzy na mnie z góry, bo czasem mi się przyśni. Jego koledzy jakoś też się zmienili, dalej są Sebkami, ale są jacyś tacy spokojniejsi, nie straszą i układają sobie życie.
Ile Sebków, tyle historii.

#HSUdR

Zacznijmy od tego, że mam 15 lat.
W 2006 r., gdy miałam 5 lat, do kin trafił film "Tylko mnie kochaj". Ja jako "największa" fanka Macieja Zakościelnego, ubzdurałam sobie, że to mój tatuś. Więc podchodziłam do każdego i mówiłam mu o tym.

Podczas wakacji w Warszawie spotkałam p. Zakościelnego i biegnąc przez Starówkę krzyczę - Tatusiu!!!
Mina Zakościelnego bezcenna!
Oczywiście moja wspaniała mama wszystko mu wyjaśniła, a ja mam zdjęcie, autograf i sławnego "tatusia" :)

#xIQs6

Chyba każdy z nas miał choć raz wrażenie, że jest przez coś prześladowany. Jednych prześladuje pech, innych stara miłość, a mnie traktory.

Wszystko zaczęło się od mojego wypadku, który miał miejsce, gdy miałem 10 lat. Byłem szczęśliwym posiadaczem składaka, znanego każdej szanującej się osobie, mianowicie - "Vigry 3". Wracając z udanej wycieczki rowerowej po mojej ośce stanąłem tuż przed domem i czekałem, aż nadjeżdżający z oddali traktor spokojnie sobie przejedzie (stałem po przeciwnej stronie domu i musiałem przejechać przez ulicę). Tu nastąpiło moje pierwsze spotkanie z oprawcą. Traktor miał zaczepiony sprzęt do zgrabiania siana (taki podłużny wóz, do którego przyczepione są duże koła z haczykami), którym to mnie zahaczył. Efekt? Złamanie obojczyka i uziemienie w długo wyczekiwane wakacje...

Kolejny atak złośliwej maszyny miał miejsce kilka lat później. A więc późnym wieczorem ktoś postanowił wpaść do nas na kolację... do domu, przez ścianę - traktorem. Na szczęście zakończyło się na zarysowanym murze, ponieważ szatański wehikuł zatrzymał się na drzewie, dzięki temu nie mam teraz przeciągu w domu.

Około miesiąca później ten sam traktor wjechał w ogrodzenie wokół domu.

Dwa lata później skończyłem kurs na prawo jazdy. Przyszedł czas na egzamin. Czekając na swoją kolej ujrzałem tę piekielną maszynę... Ktoś zdawał na niego prawo jazdy, niespecjalnie się tym przejąłem, bo co może zrobić mi traktor w WORD-zie? I tu się myliłem... Po zaliczonym placu kolej na miasto, podjeżdżam do wyjazdu z ośrodka i dostrzegłem go, zbliżał się w moim kierunku, ponieważ wracał do ośrodka. Nastąpiło bliskie spotkanie trzeciego stopnia, przynajmniej według egzaminatora - nie zachowałem bezpiecznej odległości (nie, nie zderzyłem się, tylko zbyt blisko się minęliśmy, choć ja jestem odmiennego zdania).
Dzięki moim super przygodom dostałem nawet adekwatny pseudonim - Traktorzysta. Mam nadzieję, że finałem ekscesów z moim oprawcą nie będzie ślub.
Dodaj anonimowe wyznanie