Kiedy byłam mała, lubiłam ssać kciuka. Ukrywałam to, zasłaniając się poduszką. Byłam pewna, że nikt w domu nie wie o moim małym sekrecie. Przecież to normalne, kiedy mała dziewczynka zawsze (i wszędzie) trzyma przy twarzy swoją podusię...
Nigdy też nie lubiłam kłamać. A co dopiero okłamywać swoich rodziców! Postanowiłam sobie wtedy, że przyznam się do tego mamie, ale w odpowiedniej chwili...
...to znaczy dopiero, kiedy będzie umierać. Stwierdziłam, że to będzie najlepszy pomysł i wtedy na pewno mi wybaczy, bo będzie zbyt zajęta umieraniem.
Sytuacja z wczoraj. Mam 16 lat. Siedzę sobie z mamą w kuchni i rozmawiamy. Nagle ona przerywa:
- Sorry, ale muszę iść wydepilować sobie wąsa. Jak spojrzałam na twojego, to mi się przypomniało.
Nie golę wąsa. Do tej pory myślałam, że go nie mam.
Kochana mama prawdę ci powie <3
Dostałam od ukochanego pierścionek. Nie zaręczynowy, ale bardzo ładny, charakterystyczny.
Zgubiłam. :(
Nie chciałam, żeby było mu przykro, więc zamówiłam sobie podróbkę, bardzo podobną, na pierwszy rzut oka wyglądał tak samo.
Zgubiłam jeszcze tego samego dnia, gdy go odebrałam. :(
Aktualnie czekam na 3 takie same podróbki - na wszelki wypadek.
Mieszkam z siostrą i rodzicami w bloku. Moja babcia ma klucze do domu, bo codziennie wychodzi z psem, gdy jesteśmy w szkole/pracy. Piesio ma problemy z układem moczowym, musi częściej wychodzić na spacer, a babcia jest na emeryturze i ma dużo czasu wolnego, więc nie jest to żaden problem dla niej.
Jednak nawet w weekendy potrafi do nas przyjść bez zapowiedzi i np. przynieść coś, co ugotowała itd. Nie dzwoni wtedy domofonem, lecz sama sobie otwiera drzwi do klatki i próbuje otworzyć drzwi do mieszkania, ale jak jesteśmy w domu to często zamykamy na zasuwkę, a nie klucz. Babcia nie do końca rozumie to, że w ciągu tygodnia wstajemy rano i chcemy się w weekend wyspać, więc przychodzi w porannych godzinach, kiedy to wszyscy paradujemy w piżamach. Denerwuje nas to, że babcia czuje się u nas jak w domu, przychodzi bez zapowiedzi, otwiera sobie sama drzwi itd. Rozumiemy, że ma klucze i jesteśmy rodziną, no ale kultura osobista wymaga zapowiedzenia wizyty. Jako że mam świetny kontakt z rodzicami, postanowiliśmy wykonać plan, by babcia przestała wyparowywać do nas niegrzecznie.
Mniej więcej zakładaliśmy, kiedy babcia przyjdzie, więc zamknęliśmy drzwi na klucz (by mogła sobie sama otworzyć) i ja z siostrą zamknęłyśmy się w swoim pokoju. Rodzice mieli za to udawać (lub nie, kto wie :D) baraszkowanie w sypialni (otwarte drzwi) tak, by babcia poczuła się zawstydzona na tyle, by wiedzieć, że nie powinna tak wparowywać.
Plan zadziałał. Mina babci - bezcenna. Od tamtej pory zawsze zapowiada wizyty :D
To było kilka lat temu, jak byłam w klasie maturalnej. Miałam wtedy fantastycznego chłopaka. Przystojny, wysportowany, bardzo lubiany i do tego miał poukładane w głowie.
Nadeszła majówka. Jego rodzice wyjeżdżali na cały długi weekend, zostawiając nam wolną chatę. Mijało wtedy jakoś pół roku naszego związku i oboje myśleliśmy "o kroku dalej", jednak nigdy nie było odpowiednich warunków. Ten weekend wydawał się być idealny.
1. dzień weekendu, jego rodzice z samego rana wyjechali, a on przyjechał po mnie, nałożył mi opaskę na oczy i powiedział, że ma dla mnie niespodziankę. Pojechaliśmy do niego. Jego pokój i łazienka wyglądały jak z filmu. Wszędzie płatki róż, milion świeczek, romantyczna, nastrojowa muzyczka, przygotowana kąpiel z bąbelkami, 2 kieliszki szampana, truskawki. No idealnie!
Zaczęła się gra wstępna, a ja wtedy poczułam dziwne bulgotanie w brzuchu i przypomniałam sobie, że do śniadania wypiłam maślankę (która okazała się być przeterminowana). Ale nie zwracałam na to większej uwagi. Mój ukochany mnie powoli rozebrał i mieliśmy wziąć najpierw szybki prysznic przed "jazdą w wannie". Weszliśmy do kabiny, całujemy się, aż nagle poczułam, że tak zwane gazy chcą uciec moim tylnym otworkiem. Pomyślałam, że puszczę cichacza i ukochany nawet nie zauważy ani nie poczuje, bo zacznę go w tym czasie namydlać. Jak pomyślałam, tak i zrobiłam. Namydlam jego ciało i myślę "okej, to ten moment". Uwolniłam pana gaza. Niestety nie był on sam. Wyskoczył z koleżanką sraczką... Myślałam, że spalę się ze wstydu. Popuściłam podczas nastrojowej kąpieli tuż pod nogi mojego Apolla!
Chłopak natychmiast wyskoczył z kabiny, kazał mi się ubrać i powiedział, żebym mu się więcej na oczy nie pokazywała. Tak też wtedy zrobiłam, bordowa aż ze wstydu, sprzątnęłam po sobie, ubrałam się i zniknęłam.
Dziś mija 5 lat od kiedy... He, he, żartowałam! Nie jesteśmy po ślubie ani nie mamy 3 wspaniałych dzieciaczków. Kiedy mijamy się w rodzinnym mieście na ulicy, on odwraca wzrok i udaje, że nie istnieję.
Właśnie przeczytałam wyznanie o nauczycielce, która uratowała tyłek dziewczynie na testach gimnazjalnych, nanosząc jej odpowiedzi z testu na kartę odpowiedzi, o czym dziewczyna zapomniała (#lBWrv). To wyznanie przypomniało mi o mojej historii.
W ostatniej klasie gimnazjum walczyłam o czerwony pasek (z którego były dodatkowe punkty) i pisałam sprawdzian z fizyki, a żeby mieć na koniec 5, która była mi bardzo potrzebna do owego celu, musiałam sprawdzian napisać co najmniej na 4+. Coś mi nie szło ostatnie zadanie, gdzie trzeba było narysować jakiś schemat. Wszyscy już pooddawali swoje sprawdziany i wyszli przed czasem, zostałam więc tylko ja i nauczycielka. Pani podeszła do mnie, zauważyła, że sobie nie radzę i zaczęła mi podpowiadać, ale ja nie łapałam dalej, więc zabrała mi bez słowa kartkę, długopis i linijkę, narysowała co trzeba i kazała iść. :)
W taki oto sposób, dzięki Pani nauczycielce miałam czerwony pasek, a o zdarzeniu nikomu nie powiedziałam, coby Pani kłopotów nie miała i nie była posądzona o niesprawiedliwość. Wspomnę jeszcze, że jakby nie te dodatkowe punkty za pasek, to bym nie dostała się do wymarzonego liceum.
To było jakieś 3-4 lata temu.
Szykowałam się na randkę z nowo poznanym chłopakiem, rozłożyłam się w salonie z mnóstwem kosmetyków i lustrem, bo tam było najlepsze światło do makijażu. Stwierdziłam, że potrzebuję suchego ręcznika. Udałam się w tym celu do łazienki, jednak stwierdziłam, iż nie będę ryzykować ubrudzenia jakiegoś ręcznika innych domowników, wiec wezmę nowy i czysty. Jednak w amoku zauważyłam, że leży sobie taki ładny mały ręczniczek, suchy w dodatku, na najwyższej półce w narożnikowej łazience. Uradowana wzięłam w łapki ową zdobycz i udałam się dalej robić makijaż. W międzyczasie wrócił z pracy mój ojciec, przywitał się i wyszedł z pokoju.
Po kilkunastu minutach wrócił i zapytał się, czy nie widziałam wyżej wspomnianego ręcznika i w tym momencie PO RAZ KOLEJNY wytarłam sobie nim twarz. Ojciec czerwony, jednocześnie ze śmiechu i przerażenia stwierdził, że to jego specjalny ręcznik do wycierania odbytu po maści na hemoroidy.
Nie poszłam w końcu na tę randkę...
Gdy byłam mała, uwielbiałam dokuczać mojemu bratu, popychać go i powodować, że się popłacze...
Żeby później go przytulać i pocieszać, bo wyglądał słodko i uroczo, gdy po tych jego tłuściutkich policzkach płynęły łzy :(
Dwa lata temu przydarzyła mi się rzecz niefortunna. Weekend. Jestem u mojego chłopaka, nazwijmy go Zdzisiek.
Z moim zdrowiem różnie bywa, blada cera, zmęczenie, generalnie anemia. Wybiła godzina, by wracać do domu. Szykuję się do wyjścia, buty, te sprawy, mój chłopak głośno rozmawia w kuchni ze swoją matką. Czuję, że słabo mi, stoję, okej, zaraz przejdzie, po chwili mroczki przed oczami, ciemność, szum w uszach, no nic, wołam "Zdzisiek!". Nie słyszy, debatuje w najlepsze.
No dobra, podpieram się o ścianę, ale czuję, że zaraz będzie kiepsko, ponownie rozpaczliwie wołam, bo zaraz zaliczę glebę. W końcu przyszedł, nie zdążyłam nic powiedzieć, padłam w jego ramiona. Film mi się urwał na chwilę.
Budzę się, patrzę, jestem w salonie, leżę na kanapie z nogami do góry, a nade mną chłopak i jego ojciec. Wielkie oczy, dezorientacja i... mokre spodnie.
Tak, straciłam przytomność, mając pełny pęcherz. Gdy chłopak z ojcem niósł mnie do salonu, obsikałam siebie, korytarz i bluzę chłopaka. Wszystko na oczach jego rodziców. Do tej pory chłopak się śmieje, że zaznaczałam swój teren.
Około 6 lat temu, jako uczeń zawodówki o profilu gastronomicznym, miałem praktyki na kuchni w jednym z ośrodków.
Pewnego dnia miałem pozornie proste zadanie: wydać obiadokolację dla około 40 osób.
Na tę obiadokolację było przygotowane spaghetti bolognese.
Na kuchni zostałem ja i pomoc kuchenna, gdyż kucharze, po moim zapewnieniu, że dam sobie radę, poszli szybciej do domu.
Kolacja prawie w całości wydana, gdy nagle z okienka kelnerka pyta się mnie, gdzie jest kolacja dla dwóch wegetarianek.
Jako iż nie miałem wtedy smartfona z internetem, na którym to szybko sprawdziłbym co wegetariańskiego i dobrego można przygotować na szybko na kolację, wpadłem na wspaniały pomysł.
Otóż po prostu przecedziłem cały sos przez bardzo drobne sitko, tak żeby nie było tam ani kawałka mięsa, doprawiłem pieprzem i solą i podałem z makaronem jako "Makaron z sosem pomidorowym".
W duchu modliłem się, żeby owe panie nie odgadły, że coś jest nie tak. W końcu otwiera się okienko, kelnerka na mnie patrzy i mówi:
"Panie wegetarianki kazały pochwalić kucharza, bo dobry sos zrobił".
Dodaj anonimowe wyznanie