Wyznanie dla osób bardziej tolerancyjnych (piszę tak "a w razie" więc możesz pominąć).
Osoby z mojego przedziału wiekowego +/- 18 lat znają pewnie powiedzonka typu
"Bo co? Bo jest rudy? Bo lubi w dupę?". Śmieszki-heszki, karuzela śmiechu, kierowca autobusu wstał i tak dalej i tak dalej.
Śmieję się z tego wraz z moimi rówieśnikami.
Myślicie pewnie po kiego to piszę?
Haa!
Jestem rudym gejem, lubiącym "w pupcię".
Jak żyć?
Witam, Wracając pewnego dnia do domu (podchmielony) zresztą, zauważyłem jak nieopodal mojego bloku jakiś patyk pastwi się nad dziewczyną, muszę dodać, że nie należę do najchudszych, ale umiem to i owo. Jako że nie toleruję rękoczynów wobec kobiet, z miejsca ruszyłem w stronę wspomnianego wcześniej patola, od razu mu się odwinąłem. Napastnik padł od pierwszego strzału.
Zaproponowałem dziewczynie, że odprowadzę ją do domu ale ta, podziękowała i poszła w swoją stronę. Morału historyjki nie będzie ale chciałbym wam coś uświadomić.
Tak, jak większość typowych sebków trenowałem sztuki walki, mam medale.
Tak, jestem "typowym sebkiem".
Tak, pomagam ludziom słabszym ode mnie.
Stereotypy to śmietnik.
O tym jak geny są niesprawiedliwe...
Mam 17 lat. Kilka dni temu przyjechała w odwiedziny ciocia i podarowała mojej o 4 lata młodszej siostrze dwie bardzo ładne sukienki na lato. Ostatecznie oba cuda trafiły do mnie. Jako, że jestem dziewczyną, która nie lubi chodzić w sukienkach i spódnicach, to był cud, że spodobały mi się i co więcej są moje. Niby powinnam się teraz cieszyć, ale pewien szczegół uniemożliwia mi to... Otóż owe sukienki trafiły do mnie, bo moja o CZTERY lata MŁODSZA siostra, nie zmieściła się w biuście...
Co z tego, że siostra wygląda na więcej niż 13 lat... Geny - fakajcie się...
Godzina szósta rano - pociąg. Multum ludzi, a wśród nich jeden typek który śpi na schodach. Jesteśmy już prawie na końcowej stacji kiedy konduktorka każe owemu typkowi pokazać bilet i wywiązuje się taki oto dialog:
[T]ypek - Ale już pokazywałem...
[K]onduktorka - Nic nie szkodzi, chce go zobaczyć jeszcze raz.
[T] Proszę! - i wręcz rzuca jej tym biletem
[K] Ma pan bilet do wschodu (dwie stacje wcześniej) i widziałam, że podniósł pan głowę na tej stacji. Mandacik będzie.
[T] Ale pani kochana. To ja zapłacę za te dwie stacje...
[K] Nie proszę pana. Teraz albo pan zapłaci mandat albo da mi pan 50 zł należnego za taką akcje.
[T] Pani kochana, ale ja nawet tyle nie mam...
[K] Ale co mnie to interesuje. Szkoda panu było te dwa pięćdziesiąt na bilet? Mandat panu wypisuje.
[T] To ja go nie przyjmuję! (pewniejszym głosem)
[K] no to w takim razie wzywam policje i cały pociąg będzie musiał przez pana czekać na patrol...
I tak jakieś dobre 10 minut gościu wręcz wchodził w tyłek konduktorce, aż kobiecina się ugięła i sprzedała panu bilet za te dwa pięćdziesiąt... Nic w tym nadzwyczajnego gdyby nie to, że kiedy drzwi się już otwarły i konduktorka powiedziała panu, żeby następnym razem kupił ten bilet, to ten się odwrócił i powiedział żeby zamknęła ryj, bo jest spasiona...
Skąd się biorą tacy ludzie...?! Nie dość, że sprzedała mu ten bilet, choć moim zdaniem nie powinna tego robić, gościu następnym razem by się czegoś nauczył, to jeszcze rzuca w nią tak żałosnym tekstem... Brak słów na takich ludzi...
Wyznanie krótkie, ponieważ jest dosyć przykre dla mnie. Zacznijmy od tego że mój pradziadek o którym jest mowa był złotym człowiekiem, dla mnie wyróżniał się on swoim stoickim spokojem i opanowaniem, zwłaszcza w swoich ostatnich latach życia.
Jako iż opiekował się nim mój dziadek (który również jest cierpliwą osobą) i on pod koniec nie dawał sobie rady z pradziadkiem przez jego demencję starczą.
Było już jasne, że należy oddać pradziadka do domu opieki.
Pewnego słonecznego ale, jak się później okazało, dosyć smutnego dla mnie i dla bliskich dnia, postanowiłem odwiedzić pradziadka. Wszedłem do dosyć dobrze wyposażonego domu opieki na obrzeżach miasta, dostałem się do windy i z grobową miną pojechałem na wyższe piętro.
Wszedłem do pokoju zamykając za sobą drzwi i spojrzałem na pradziadka, przytuliłem go i rozmawiałem z nim dosyć długo. Nie wiem ile rozmawialiśmy ale wiem, że na pewno długo. W końcu spojrzałem na dziadka i oznajmiłem że powinienem już iść. I w tym momencie zamiast powiedzieć "Odpoczywaj w pokoju." powiedziałem "Spoczywaj w pokoju.". W tym momencie chciałem szybko się poprawić (bo wiedziałem jak to zabrzmiało). Ale skierowałem się do drzwi i wyszedłem. Za mną weszła pielęgniarka która po chwili wybiegła z pokoju wołając inne lekarki. Odwróciłem się i z łzami spojrzałem za siebie, bo doskonale wiedziałem co to oznaczało.
Do dzisiaj zastanawiam się czy to niewinne przejęzyczenie było przypadkiem, czy nie.
Miałam może ze trzy lata, a mój straszy brat osiem. Nie umiałam jeszcze czytać więc mój brat mówił mi jakiego koloru książki i zeszyty będą mu potrzebne, a ja pakowałam jego plecak. On był szczęśliwy, że nie musi tego robić, a ja byłam przeszczęśliwa, że mogę to robić. Jednak pewnego dnia doszłam do wniosku że mojemu bratu strasznie musi się nudzić w tej szkole przez cały dzień....
Postanowiłam mu więc umilić naukę. Umyłam mojego ukochanego misia i wysuszyłam go na grzejniku, no dobra nie wysuszyłam. Włożyłam mokrego, ale czystego misia do plecaka mojego braciszka. Jako że zajmował za dużo miejsca wyjęłam część książek i miejscochłonny pojemnik na kanapki. Z tak zapakowana teczką mój brat poszedł do szkoły...ale była awantura. Cóż jednak było zrobić skoro jak to w piosence "bierzemy misia w teczkę, a misio fiku miku zrobił w teczkę siku".
Także wybrałem się ze znajomymi do klubu w pewnym mieście. Wiadomo jak to w klubie, to piwko, to wódeczka. Koniec końców "dobrze zapoznałem się z pewną dziewczyną". 2 tygodnie później mieliśmy rodzinną imprezę i przyjechali wujek z ciotką, których nie widziałem nigdy na oczy. Przyjechała też moja kuzynka.
Tak, to była dziewczyna, którą zaliczyłem w klubie.
P.S To nasz słodki sekret.
Wczoraj wyszłam ze znajomymi na miasto - na jedno piwo. Wiadomo, na jednym się nie skończyło. Wróciłam dosyć pijana, ale że ode mnie śmierdziało, a miałam jeszcze siłę, to postanowiłam się umyć. Tak, umyłam się. Świeżo odpakowaną... kostką toaletową.
Bardzo boję się ciemności. A raczej tego, co, według mojego mózgu, może się w niej czaić.
Od kiedy pamiętam śpię przy włączonym świetle. Gdy jest to niemożliwe (np. jestem u znajomych lub vice versa), czekam w panice na wschód słońca i wtedy zasypiam.
Zazwyczaj przebiegam jak najszybciej przez ciemne uliczki. W ogóle nie lubię być na zewnątrz po zmroku (nienawidzę jesieni i zimy).
Kilka lat temu szukałem czegoś w piwnicy i nagle przepaliła się żarówka na korytarzu, przez co prawie zemdlałem. Nigdy jeszcze tak szybko nie wbiegłem po schodach.
Jestem 26-letnim mężczyzną. Mój lęk, który większości może wydawać się zabawny, dla mnie jest codziennym horrorem.
Mam 17 lat, jestem osobą o dość przeciętnej budowie ciała, jedyne co mnie może wyróżnić to mój dość silnie rozwinięty instynkt przetrwania... Mieszkam w okolicy gdzie dość często zdarzają się włamania, dlatego jestem mocno przewrażliwiona. Przytoczę tutaj dwie sytuacje jakie z tego wynikły.
Jakiś czas temu wróciłam do domu dość późno, była zima, więc szybko się robiło ciemno. Wedle moich informacji, w domu miało nie być nikogo, brat na uczelni, rodzice na zakupach. Weszłam sobie radośnie do domku, zamknęłam drzwi i... Coś było nie tak. Psy nie zbiegły na dół, naniesione błoto na podłodze, którą rano sprzątałam. W głowie zapala się czerwona lampka, no trzeba sprawdzić dom. Pod ręką telefon z wybranym numerem do mamy i idziemy. Nagle czuje ręce na ramionach, ktoś ze dwa razy większy ode mnie. Kiedyś trenowałam sztuki walki, więc odruchowo łapię za te łapy i huzia wielkoludem przez ramię o podłogę. Zgadnijcie kto to był... Tak, mój kochany braciszek... Skręcony nadgarstek i ukruszony ząb.
Druga sytuacja miała miejsce jakiś miesiąc temu, gdy to rodzice wyjechali, psy wzięli ze sobą, a brat poszedł na piwo z kumplami. Zostałam sama w domu, za jedynego obrońcę mając szczurka. Ciemno wszędzie, strasznie i ponuro. Co robię ja? Od paru lat gram w airsoft oraz rzucam nożami, więc replika glocka 17 za pasek, nóż przytroczony z drugiej strony i można żyć. W pewnym momencie słyszę jak ktoś wchodzi do domu, nie myślałam wtedy o tym że trzeba mieć klucz, nie, po co w ogóle myśleć? Patrzę z góry, obcy facet.
Tak oto potraktowałam paroma kulkami przyjaciela brata. Nic poważnego, wystraszył się biedak, ale był tak znieczulony, że mało co poczuł.
No cóż, rodzony mógł ostrzec, że wróci z kimś wcześniej...
Dodaj anonimowe wyznanie