Ostatnio byłam w sklepie budowlanym.
Kiedy szłam pomiędzy alejkami, zauważyłam rozlaną puszkę farby. Przede mną szedł jakiś facet i jakoś tak odruchowo krzyknęłam głośno "Uważaj!", żeby go ostrzec, bo szedł zapatrzony na regał i wydawało mi się, że owej farby nie widzi. Gościu zdezorientowany moim krzykiem, odwrócił się i zamiast ominąć kałuże pięknej, żółtej farby, wszedł centralnie w nią i się poślizgnął, łapiąc się przy tym za regał w nieudanej próbie ratunku - przy czym spadły kolejne puchy mazi, robiąc niezły huk. Ja, przestraszona całą sytuacją, podbiegłam i chciałam chłopu pomóc wstać, ale zamiast tego również się poślizgnęłam i wylądowałam na nim. A więc pracownik, który przyszedł sprawdzić co się stało, zastał nas w dziwnej pozycji, leżących w farbie.
Pozbierałam się, spojrzałam na to jak wyglądam, na bałagan w alejce jaki narobiłam i na ludzi, którzy zdążyli się zebrać w liczbie kilkunastu i wybuchłam histerycznym śmiechem. Dałam radę tylko wydusić z siebie, że przepraszam i że nic mi nie jest i ze śmiechem, wyobrażając sobie jak to wyglądało wyszłam ze sklepu.
Tylko ciuchów mi szkoda i biednego pana, na którym wylądowałam :)
To było jakiś rok temu. Normalny weekend, jadę do przyjaciółki, żeby miło spędzić czas, ogólnie najzwyklejsze spotkanie z dobrą przyjaciółką. Wieczór mija nam miło, śmiejemy się w najlepsze i czas nam przelatuje bardzo szybko. Jako że nam szybko mija, zaczynamy robić się głodne, więc postanawiamy udać się do kuchni po jedzenie.
W kuchni siedzą jej i moi rodzice, rozmawiają sobie standardowo o różnych rzeczach, a jako że nie jesteśmy aż tak bardzo głodne, postanawiamy dołączyć się do rozmowy. W pewnym momencie czuję dziwne "zimno" na twarzy, z braku lepszego określenia, a poza tym wszystko normalnie. Potem czuję, jakby ktoś zaczął mi walić o głowę jak o bęben, i łapię się oparcia mamy mojej przyjaciółki. Zaczyna robić mi się słabo, aż w końcu film mi się urywa.
Budzę się na sofie z nogami do góry, a gdy moja matka się zorientowała, że się obudziłam, zaczęła mi wciskać czekoladę i coca-colę. Ja cała zmieszana, zjadam czekoladę i popijam colą. Po jakimś czasie moja matka nadal wlewa we mnie colę i faszeruje czekoladą, przyjaciółka siedzi na sofie i próbuje ogarnąć co się stało. A mój ojciec?
Mój ojciec rozmawia z ojcem mojej przyjaciółki w najlepsze o polityce, nie zauważając, że właśnie straciłam przytomność. W pewnym momencie odwraca się w naszą stronę i pyta:
- A tej co? Też już ma tego dosyć?
Zostałem zaproszony na domówkę u kolegi, jako że jego rodzice mieli wracać za 2 dni, to czuliśmy się wolni aby trochę wypić i kulturalnie rano sobie na kacu wstać ;d Ale niestety tak dobrze nie ma, o 7 rano kolegę budzi telefon od rodziców, dzwonią, że wrócą wcześniej (nie do końca wiem dlaczego, podobno odwołali jakąś wycieczkę w ostatniej chwili czy coś).
Kolega na kacu odżył w sekundy, w kompletnej panice wyrzucił narąbanych gości z domu i posprzątał. Rodzice przychodzą o 10 i jedzą sobie śniadanie, nie zdając sobie sprawy, że jeszcze kilka godzin temu spało tu 15 narąbanych typów. Koledze pewnie uszłoby to na sucho i nikt by się nie dowiedział o domówce, gdybym wtedy nie obudził się ja...
Ich spokojne śniadanko przerwało pukanie w szybę od drzwi balkonowych. Wchodzą do pokoju i widzą mnie z butelką piwa w ręce, próbującego wydostać się z tego cholernego balkonu.
Rodzice w szoku, kolega ma przypał, a mnie to w sumie tylko kazali już sobie iść ;d
No to idę, przez całe mieszkanie, kompletnie skacowany i średnio zdający sobie sprawę z tego co się właśnie stało, pamiętam tylko miny rodziców kumpla wiodące wzrokiem za mną gdy wychodziłem.
Tak, narąbałem się razem z wszystkimi.
Tak, postanowiłem być kulturalny i zamiast spać na innych, grzecznie wziąłem ze sobą kocyk, poduszkę, piwko i wyszedłem kimnąć się na balkonie (lato było, więc w nocy nie pizgało.)
Stronę od środka mieszkania znam tylko z opowieści, bo w sumie od 3 w nocy odpadłem z zabawy. Z kolegą się nadal zadaję, a jego rodzice się ze mnie śmieją i mi to wypominają za każdym razem, jak u niego jestem.
Historia dokładnie tak stara jak ja. Urodziłam się jako bardzo spokojna dziewczynka, zaraz po porodzie wykrzyczałam swoje, potem praktycznie nigdy nie płakałam. Nie dostałam jednak 10 punktów, a tylko 9 - byłam przenoszona i troszkę przyduszona, miałam jakieś problemy z mięśniami. Po kilku badaniach moja mama dostała diagnozę - nie będę chodzić, nie będę siedzieć, nie będę mówić. Nie będę żyć - będę egzystować jako warzywo. Matula się jednak nie poddała - już od pierwszych miesięcy woziła mnie na rehabilitację. Było ciężko, moja spokojna natura troszkę wtedy ucierpiała.
Jak wygląda teraz moje życie? Po osiemnastu latach? Nie, nie jestem "warzywem", jak to ujęła moja lekarka. Biegam, skaczę, tańczę i jest mnie wszędzie pełno. Spędziłam swoje lata w klasie o profilu sportowym, wciąż czynnie trenuję. W ogóle nie choruję. Jestem przykładem wzorowego pacjenta, czyli takiego, który po prostu nie musi pojawiać się u lekarza.
A pani doktor? Taką diagnozę podała w tamtym czasie wielu matkom. Nie chciała, żeby inni się cieszyli, bo jej córka urodziła się niepełnosprawna. Jest mi bardzo przykro z tego powodu, ale nawet sobie nie wyobrażam, co przeżyli wszyscy rodzice, którzy dowiedzieli się, że może nigdy nie zobaczą pierwszego kroczku ich malucha, albo nigdy nie usłyszą z jego ust pierwszego słówka. Tak nie powinno być. Ale najważniejsze, że wszystko skończyło się dobrze! Happy end musi być!
Kilka miesięcy temu udało mi się zdać egzamin na prawo jazdy. Jestem najstarszym dzieckiem moich rodziców, więc ich duma i radość były dosyć mocno okazywane, dość szybko pozwolili mi jeździć samej ich samochodami. Nie obyło się jednak bez ojcowskich docinek, bo wiadomo - to tata zawsze najbardziej heheszkuje.
Wczoraj tata wpadł do domu podenerwowany. Pojechał ubezpieczyć samochód i ktoś przy wyjeździe z parkingu wjechał w jego najukochańsze, dopieszczone "dziecko". Przednia lampa rozbita, przód porysowany.
Dzień wcześniej przy wyjeździe spod domu (ten samochód jest dość duży, a u nas jest walka o miejsca parkingowe), kiedy próbowałam jakoś wyjechać zza multipli sąsiada, powstała jedna mała ryska. I kiedy już myślałam, jak powiedzieć tacie o niej, okazało się, że wtopiła się w tłum.
Dawno nie czułam takiej ulgi.
Z siostrą chodziłyśmy zawsze do jednej klasy, historia sięga czasów podstawówki. Jesteśmy niezwykle zgodnym rodzeństwem, praktycznie nigdy się nie kłócimy, wszystko dzielimy na pół, mamy podobne charaktery, jednak niektórymi talentami się uzupełniamy, niestety nie mamy ich po równo. Tak więc ja zawsze lepiej radziłam sobie ze ścisłymi przedmiotami, matma, chemia nie stanowiły dla mnie problemu, jednak moją zmorą był angielski, polski. U siostry dokładnie odwrotnie. Czasami nawet żartowałyśmy, że gdybyśmy były jedną osobą byłybyśmy idealne, ale nie miałybyśmy siebie. Z dwojga złego Bóg wybrał lepszą opcje.
4 klasa podstawówki, ja ze sprawdzianu 5, siostra 2 lub 3, trzeba poprawiać. Ale jak, skoro nic nie łapię. Plan był prosty jak budowa cepa, na poprawę idziemy obie, siostra poprawiać, a ja, bo chcę się sprawdzić. Ja piszę swoją "poprawę" ołówkiem, siostra normalnie, 15 minut przed końcem wymieniamy kartki, siostra poprawia moje zapiski na długopis, ja biorę jej kartkę ze sobą, bo przecież nie chcę dokładać pani pracy z poprawianiem, wyższej oceny mi nie wpisze niż już mam. Działało bite 3 lata i nigdy nie zostałyśmy złapane. W końcu kto podejrzewałby wzorowe uczennice o taki numer. Sprawdza się powiedzenie, że jeżeli coś jest głupie, a działa, to nie jest głupie.
Mieszkam z babcią. Pewnego dnia ja i mój chłopak wpadliśmy na pomysł, aby się trochę "zabawić" i spróbować czegoś "nowego". Chodziło nam konkretnie o przebieranki, kajdanki itp., aby urozmaicić nasze życie erotyczne i zobaczyć jak to jest.
Jakiś czas później, w nocy, kiedy byliśmy u mnie i moja babcia już spała, zaczęliśmy działać.
Mój chłopak przykuł mnie kajdankami do łóżka, usta związał chustą. W międzyczasie poszedł do toalety, aby się przebrać. Jego przebranie składało się z czarnych spodenek, "bicza" i czarnej maski. Kiedy tak się przebierał, babcia się przebudziła! Dodam, że toaleta znajduje się naprzeciwko mojego pokoju, gdzie drzwi były otwarte na oścież, aby mój luby mógł zacząć swój "występ".
Babcia podążała za potrzebą... Zauważyła, że drzwi od mojego pokoju były otwarte. Z ciekawości zajrzała. Zobaczyła mnie przykutą kajdankami, zakneblowaną... Jest to człowiek starszej daty, więc bałam się, że z powodu szoku może się jej coś stać! Nie mogłam jednak nic powiedzieć przez te zakneblowane usta! Nagle mój chłopak niczym Zorro wyskoczył z toalety z tekstem: "złoję ci dziś dupsko, maleńka!". Babcia w jeszcze większym szoku zaczęła krzyczeć: "Matko Boska! Złodziej! Złodziej!". Po czym pobiegła do pokoju, zamknęła się na klucz i zadzwoniła pod 112...
Nie muszę chyba opisywać tego, jak panowie policjanci o mało nie posikali się ze śmiechu...
Byłam ostatnio na weselu mojej przyjaciółki. Znamy się od dzieciństwa i od kiedy pamiętam, nie ma ona dobrych kontaktów z ojcem. Znęcał się nad nią i matką, a kiedy od niego odeszły trochę się uspokoił, ale mimo to, nie chciała go zaprosić na swój ślub.
Mieszka w innym mieście, więc nie spodziewała się, że ojczulek może się dowiedzieć.
Środek nocy, wszyscy świetnie się bawią, wódka leje się litrami, jak to zwykle bywa. Aż tu nagle wpada pijany tatuś, furia w oczach. Wziął pustą flaszkę i rozbił na głowie pana młodego. Odszukał córkę, darł się na nią (nie będę tu opisywać jego słów, mało istotne), uderzył ją pięścią w twarz i zaczął ciągnąć za włosy. Musiało go odciągać paru facetów, wyrzucili go na dwór i wezwali policję.
W efekcie dzień, który miał być dla mojej przyjaciółki najpiękniejszym w życiu, skończył się w szpitalu. Mąż miał rozciętą głowę, a ona straciła dwa zęby.
Słowem wstępu: od podstawówki byłam wyśmiewana i poniżana przez inne dzieci ze szkoły. Powodem był oczywiście mój wygląd. Miałam koszmarne problemy nie tyle z trądzikiem, ale z poważnym zapaleniem skóry. Moja twarz była ciągle spuchnięta, czerwona i pełna białych kropek olbrzymiej wielkości. Stało się to szybko obiektem kpin rówieśników. Odrzucona zamknęłam się w swoim małym świecie rysunków, książek i gier, stając się wyjątkowo nieśmiałym i cichym dzieckiem. Były to dla mnie koszmarne czasy, pełne samobójczych myśli, biegania po lekarzach i płaczu. Aż nastały czasy liceum.
Nowy start w nowe życie. Dzięki odpowiednio dobranej terapii mój problem zaczął znikać, a wsparcie rodziny i garstki przyjaciół pomogło powoli podnosić się z depresji. Kto przeżył coś podobnego ten wie ile radości daje człowiekowi każdy kolejny postęp w pracy nad sobą. Każdy kolejny krok do bycia szczęśliwym. Dawałam z siebie wszystko aby zmienić swoje życie i bardziej otworzyć się na ludzi i szło cudownie, do czasu.
Do liceum trafiłam z jednym ze swoich gimnazjalnych oprawców. Szczęśliwym trafem chodziliśmy do różnych klas, dzięki czemu mogłam unikać go jak tylko się dało. Miałam też wychowawcę, ot, typowy śmieszek, którego w szkole uwielbiano. Szybko przypadł mi do gustu, dlatego też w ramach pracy zgłosiłam się do organizacji wszelkiego rodzaju klasowych imprez.
Wszystko było idealnie aż do chwili, kiedy w ramach przygotowania musiałam przyjść na dodatkową godzinę do naszej sali, gdzie o zgrozo wychowawca prowadził lekcje z klasą, której jak najbardziej chciałam unikać. Myślałam, że wszystko będzie OK, ale wystarczyło, że przeszłam przez próg, aby mój gimnazjalny oprawca znowu był w swoim żywiole. Zaczął mnie obrażać przy akompaniamencie śmiechu innych, na oczach nauczyciela, który na moja prośbę o pomoc... dołączył się do reszty.
Mój kochany wychowawca przednio się bawił moim kosztem i w każdej możliwej chwili zapraszał tego chłopaka, prowokował i śmiał się razem z nim jak z bezsilnej złości płakałam na oczach całej klasy. Dochodziło do absurdalnych sytuacji, kiedy zwalniał go z lekcji i zapraszał do mojej klasy, po czym wyprowadzał mnie na środek i w międzyczasie pytania z przedmiotu pozwalał na pytania tego chłopaka, które dotyczyły mojej twarzy (pytał się ile dałam za operację plastyczną albo czy klasa wie jak byłam paskudna), pokazywał innym również moje zdjęcia z gimnazjum. Nikt z innych nauczycieli mnie nie słuchał. Przecież pan x to taki dobry pedagog i ma taki dobry kontakt z uczniami. Uczniowie również stali za nim murem.
Teraz mam ponad 20 lat. Dalej nie mogę się po tym pozbierać i zamknęłam się w swoim kokonie na dobre. Znowu unikam kontaktu z ludźmi. O tym człowieku dowiedziałam się, że za każdym razem, kiedy ma nową klasę, wybiera sobie kozła ofiarnego. Na którego łzach buduje swoją popularność.
Czytam anonimowych niemal od samego początku i od tego czasu wiedziałam też, że w końcu nadejdzie dzień, że wyrzucę z siebie coś, o czym nie opowiedziałam absolutnie nikomu. I choć jestem już szczęśliwą mężatką i zbliżam się do 30., to co jakiś czas powraca do mnie obrazek mojego pierwszego obrzydliwego, najgorszego razu w życiu.
Miałam wtedy lat 15, byłam grzeczną, wzorową uczennicą, dość dojrzałą jak na swój wiek, kiedy spotkałam swoją wielką pierwszą miłość, starszą ode mnie o 4 lata. Nasi rodzice skądś się znali z widzenia i szanowali, a Adama od pierwszego spotkania traktowali praktycznie jak syna i ufali mu, tak po prostu. Więc kiedy chcieliśmy wyjść gdzieś razem i ewidentnie było widać, że mamy się ku sobie, rodzice nie oponowali
Adam był typem kulturalnego, zabawnego imprezowicza, co bardzo mi imponowało. A jeszcze bardziej zaimponowało mi to, że raczył się zainteresować taką szarą myszką jak ja. Nie owijając dłużej w bawełnę, po ok. dwóch miesiącach (szybko, wiem) znaleźliśmy się sami w jego pokoju pod pretekstem oglądania filmu.
Okno jego pokoju było skierowane na zachód, i do tej pory pamiętam pomarańczowe refleksy zachodzącego słońca padającego na jego twarz, gdy to się stało. To miała być taka niewinna zabawa, jakieś tam mizianie się na łóżku podczas filmu, a skończyło się przywiązaniem mnie "dla zabawy" do łóżka i cholernie bolesnym i nieakceptowanym przeze mnie seksem, po którym zwymiotowałam. Oczywiście prosiłam, żeby przestał, że to za szybko, że nie jestem gotowa, ale nie posłuchał.
Po wszystkim mój "ukochany" nazwał mnie wyjątkowo łatwą dupą i wyrzucił mnie z domu. Dosłownie.
Do tej pory nie potrafię nazwać tego gwałtem. Chyba podświadomie się tego wyparłam. Nie chciałam do końca życia myśleć o sobie jako "zgwałcona".
Nie wiem jak to się stało, ale po tamtym razie nigdy nie spotkałam Adama (był starszy o 4 lata, więc się mijaliśmy, nie mieliśmy wspólnej szkoły ani znajomych). Rodzice się nie połapali, że coś jest nie tak, bo udawałam, że nic się nie stało, że to tylko taka szczenięca miłość była. Tak bardzo się wstydziłam komukolwiek o tym powiedzieć. Jakoś później dowiedziałam się, że Adam wyjechał na studia i słuch o nim zaginął. Ja sama zaczęłam liceum i powoli próbowałam wrócić do siebie.
Ale nie zliczę przepłakanych nocy, czułam się tak bardzo upokorzona. Przez wiele lat nie zbliżyłam się do żadnego mężczyzny, i choć polubiłam seks, to boję się go, choć po tylu latach już nic nie boli.
Piszę tę historię, ponieważ dzisiaj spotkałam go na zakupach z rodziną (z żoną i trójką dzieciaków). Pewnie był w odwiedzinach u rodziców.
Wyglądał na szczęśliwego i bardzo zapatrzonego w tę kobietę. Taki idealny mąż i ojciec. I znów cały ten dramat tamtego dnia powrócił. Gdybyś wiedział, człowieku, jak bardzo cię nienawidzę!
Dodaj anonimowe wyznanie