Hej.
Chciałabym opowiedzieć Wam historię, która przydarzyła się mi całkiem niedawno w drodze ze szkoły.
A więc idę sobie do domu, zmęczona po całym dniu nauki i przede mną idą również ze szkoły dwie dziewczynki na oko 3 klasa podstawówki. Nagle podjeżdża do nich czarny samochód i mężczyzna w środku (łysy, czarna koszulka, czapka z daszkiem i guma w ustach) pyta, czy je nie podwieźć. Dziewczynki zastanawiały się przy otwartym oknie samochodu. Cóż, ominęłam je, ale ciągle bacznie obserwując zaistniałą sytuację. W końcu się wróciłam.
Podeszłam do dziewczynek, które nadal nie mogły się namyśleć, czy skorzystać z podwózki i zapytałam, czy znają tego pana. Ja już spanikowana, tworząca różne scenariusze w głowie, ale pewna swego czekam na odpowiedź dziewczynek. Obie patrzyły na mnie, gdy jedna z nich powiedziała jakby z obrzydzeniem "To jest mój tata...".
Także ten... Nie powiem, trochę się zawstydziłam, no ale wiem, że gdy następnym razem spotkam się z podobną sytuacją muszę zareagować bez względu na to, czy dziecko zna człowieka w samochodzie, czy nie. Was proszę o to samo. Reagując możecie uratować niewinne dziecko przed jakimś pedofilem.
O moherach to i ja coś mogę napisać.
Kilka dni temu byłam zapisana na usg na 11:50. Przychodzę spóźniona o 5 minut ale pielęgniarka mówi, że lekarz jeszcze mnie nie wołał (Lekarz wywołuje pacjentów po nazwisku).
Siadam na krzesełko obok starszej kobieciny ( jak się potem okazało MOHER ogniem ziejący) i babeczki koło 50 i czekam.
Naraz słyszę pierwsze "jebudu":
Moher: "Wie Pani, teraz to się tyle czeka do tych lekarzy, ja to już za stara na to jestem, ale jak się choruje to przyjść trzeba"
Babeczka: "No tak niestety jest na NFZ, trzeba się naczekać'
M: "ja tu już godzinę siedzę, sił już nie mam a córka czeka"
I tak jeszcze chwilę gadały o tym "czekaniu" do lekarza. Z gabinetu wychodzi pacjent. Godzina 12:15. A lekarz jest tam sam więc jak zrobi usg potrzebuje kilku chwil żeby opisać usg pacjenta. I do moich uszu dobiega.
M: "noo pacjent wyszedł a ja dalej musze czekać. No przecież nikogo już tam nie ma. Godzinę już czekam. Powinnam już wejść"
Więc uprzejmie się pytam na którą godzinę Pani była zapisana.
Pokazuje mi swoje skierowanie i mówi "No na 12:10"
No ręce mi opadły ale dalej miło się do niej uśmiecham i mówię
Ja: "W takim razie ja jeszcze będę przed Panią bo ja mam na 11:50"
I to był mój błąd...
Pewnie gdyby wzrok mógł zabijać padłabym jak długa obok jej plecionych bucików.
M: "Ale Pani się spóźniła!!! Tak się nie robi. Poza tym ja tu już godzinę siedzę, teraz moja kolej", więc grzecznie (Jeszcze!!) odpowiadam, że nie miałam z kim dziecka zostawić (myślę: na to nie będzie miała co powiedzieć) Ale nieeeeee... odpowiada...
M: "To trzeba było o tym wcześniej pomyśleć! (serio?!). Pani myśli że my innych spraw też nie mamy tylko będziemy tu siedzieć i czekać na tych spóźnialskich? Ja tu już godzinę!!! siedzę. 15 osób przede mną weszło bo liczyłam. Nikt się nie zainteresował że tu starsza osoba siedzi!!! Godzinę !!! Słyszy Pani? A bym sobie serial pooglądała"
Ja zszokowana wybuchem mohera niczym wulkanu gdzie lawa wszystko pochłonęła mówię: "Siedzi Pani tu już godzinę?? Po co? Przecież miała Pani na 12:10"
M: "TO COOOO!!!"
W tym momencie lekarz wyszedł wywołał moje nazwisko ale że moher już prawie pod drzwiami koczował wrył się pierwszy... bo ona musi, bo ona już tu czeka, bo ona już nie może...
Lekarz ze zrezygnowaną miną przeprosił mnie i wpuścił mohera.
Wrrr... kultura u niektórych ludzi jest powalająca. I co z tego że miała na 12 jak ona przyszła na 11 i się wykłóca, że ona już musi wejść... :/
Mój tata ma ogromną bliznę na twarzy, wygląda jakby ktoś wbił mu denko od butelki wokół oka, a potem przejechał nią jeszcze po policzku. Gdyby nie ona, byłby naprawdę bardzo przystojnym mężczyzną i nie mówię tego, tylko dlatego, że to mój tata, on po prostu ma coś w sobie, do tej pory widzę, jak kobiety się za nim oglądają z błyskiem zainteresowania w oczach. Nigdy jakoś nie zwracałam na nią uwagi, dla mnie po prostu była.
Gdy miałam 16 lat na zabój zakochałam się w pewnym chłopaku, dosłownie poszłabym za nim w piekło, gdyby tylko poprosił. Któregoś dnia tenże chłopak, widział mnie w towarzystwie mojego taty. Następnego dnia w szkole wysłuchiwałam głupich tekstów, że z takim okropnym ojcem, nigdy nie znajdę chłopaka, że wygląda jak potwór, że powinien grać psychopatycznych morderców, bo na takiego wygląda, a to tylko, co przyjemniejsze komentarze. Było mi przykro, ale jednocześnie byłam wściekła, że przez tatę nie mogę być z "miłością mojego życia". Tego samego dnia, pokłóciłam się z tatą, wykrzyczałam mu, że jest potworem, że przez niego nie mam przyjaciół, że go nienawidzę. Tata tylko się smutno uśmiechnął, pocałował mnie w czoło i wyszedł z mojego pokoju. Przez kolejnych parę dni mieliśmy ciche dni, chciałam go przeprosić, ale w szkole nadal mi przez niego dokuczali, przez co byłam ciągle na niego zła.
Po tygodniu cichych dni, moja mama nie wytrzymała i zapytała nas wprost, co się stało. Tata tylko się uśmiechnął i pokręcił głową, ale ja powtórzyłam słowo w słowo, co mu powiedziałam. Wtedy mama zabrała mnie pokoju i opowiedziała mi, jak tata nabawił się tej blizny.
Mój tata miał 25 lat, gdy przyszłam na świat. Mieszkaliśmy wtedy w starym, drewnianym domu mojej babci. Miałam niespełna 2 latka, gdy którejś nocy, przez spięcie w instalacji elektrycznej, w moim pokoju wybuchł pożar. Ogień szybko się rozprzestrzenił, moja mama próbowała się do mnie dostać, ale cały pokój stał w płomieniach. Mój tata kazał jej uciekać z domu, samemu zostając w środku, chcąc mnie ratować. I udało mu się. Dostał się do mnie, ale niestety musiał skakać ze mną z okna, z pierwszego piętra. W momencie, kiedy wdrapywał się na okno, zawalił się dach. Tata skoczył, ale tak niefortunnie, że nabił się na słupek od bramy, który wbił mu się w oko. Niezbyt głęboko, ale wystarczająco, aby pozostawić bliznę.
Mama opowiedziała mi, ile się wycierpiał przez tą bliznę, jacy ludzie byli dla niego przykrzy, jak było mu ciężko, a to tylko dlatego, że uratował mnie, swoją małą księżniczkę.
Gdy skończyła, zerwałam się i z płaczem pobiegłam do taty. Przytuliłam się do niego mocno i przeprosiłam za wszystko. Pocałował mnie w czoło i powiedział:
"Bez wahania zrobiłbym to jeszcze raz!"
Od tej naszej sprzeczki minęło 10 lat, a ja nadal nie mogę sobie wybaczyć, że go tak zraniłam. On mi wybaczył, ja sobie nie potrafię.
Mój tata, mój największy bohater.
Zawsze miałam pecha do facetów, uważali mnie za dziwadło. Interesuję się naukami ścisłymi, co faktycznie może sprawiać, że jestem dziwna.
Kiedy pewnego razu jechałam komunikacją miejską, kierowca autobusu gwałtownie zahamował i przewrócił mnie przystojny brunet.
- Bardzo panią przepraszam - podał mi rękę.
- Naprawdę nie ma za co, to tylko prawa fizyki - zaśmiałam się.
Spojrzał się na mnie zdziwionym wzrokiem i już czułam, że znowu zrobiłam z siebie idiotkę. Nic bardziej mylnego.
Dwa lata później został moim mężem.
Za dzieciaka mówiono zawsze, że "Ptaki odlatują na zimę do ciepłych krajów".
Ja przez 10 lat myślałam, że to jakaś odległa kraina o nazwie "Ciepłe kraje", tylko dla ptaków, gdzie ludzie nie mają wstępu i one tam wszystkie lecą w to jedno jedyne miejsce na wakacje.
Ba, nawet wymyśliłam, że niebo tam jest zawsze pomarańczowe od zachodu słońca, wszędzie są zielone palmy, a one mają drinki z palemką na gałęziach i oglądają fale na morzu.
Czytałem coś podobnego i przypomniała mi się historia o tym, jak poznali się moi rodzicie.
Mama, zdenerwowana pierwszym dniem w szkole, ukryła się gdzieś w pobliżu budynku za jakimś rogiem i odpaliła sobie papierosa. A tu nagle wpada mężczyzna z uśmiechem i mówi:
- Ooo, tutaj zawsze kogoś przyłapuję! Pieniądze od matki na fajki panienka wydaje? To proszę za mną, porozmawiamy z dyrektorem!
Mama, w szoku, rzuciła fajkę na ziemię, co szybko zostało skomentowane i musiała grzecznie fajka podnieść i wyrzucić do kosza, po czym podreptała w milczeniu do gabinetu dyrektora. Grzecznie się przywitała, mężczyzna też, a dyrektor uśmiecha się serdecznie i pyta:
- Pani XX, widzę, że już poznaje pani kolegów. Proszę się nie denerwować, pierwsze dni w nowej pracy są zawsze najgorsze!
Ojciec to oczywiście ten nauczyciel, który "przyłapał" mamę na paleniu ;)
Słowem wstępu: moja historyczka mnie nie lubi (jestem w klasie maturalnej), a na jednej lekcji w ramach sprawdzianu mieliśmy napisać wypracowanie na temat rewolucji z 1905 roku (nie znaliśmy wcześniej tematu).
Akurat siedziałem z tyłu klasy i mogłem swobodnie ściągać. Jako, że w ściąganiu nigdy nie byłem dobry, to miałem podręcznik na kolanach. Ostatecznie spisałem prawie słowo w słowo, to co było w książce.
Po oddaniu prac dostałem piękną jedynkę, a nauczycielka stwierdziła, że takich głupot o tym jeszcze nie czytała.
Nasuwa się pytanie - czy ona mnie tak nie lubi, czy książka jest tak fatalnie napisana?
Od niedawna zatrudniłem się jako dostawca pizzy. Fajna, lekka praca. Można spotkać wiele ciekawych osób, czasami wpada jakiś napiwek, ale i wielu buraków, którzy będą awanturować się, kiedy nie masz 10 groszy reszty dla nich. Na moje nieszczęście można też odtworzyć koszmary przeszłości związane z pewnymi miejscami, a tu z konkretną ulicą. Do rzeczy.
Sobota, dzień największego sajgonu. Wiadomo, lokal pełny, zamówień pełno, pracuje się wtedy na dwukrotnych obrotach. Około godziny 22, czyli już późnym wieczorem, dostałem adres, którym była TA ulica. Kiedy chodziłem do gimnazjum była ona po drodze do mojego domu. Obskurne kamienice, wszystko w graffiti, Mieszkał tam sam miejscowy element, wiernie wychowywany w kulturze wpier*olu. Część tej kultury czułem niemal zawsze kiedy wracałem tędy do domu. Strasznie się bałem tędy chodzić. Zacząłem więc wracać do domu naokoło i uzyskałem trochę spokoju.
Skończyło się gimnazjum, nie zagłębiałem się w tamte rejony, no ale ten adres... Myślę sobie - co ma się stać? To było tyle lat temu, na pewno tylko wejdę, wyjdę i po sprawie. Zapakowałem pizzę do torby, wsiadam do auta, w myślach krótka modlitwa i jadę. Jako, że to małe miasto to dojechałem tam w 3-4 minuty. Głęboki oddech, wysiadam, idę do bagażnika, a w moją stronę idzie nie kto inny, jak w/w wyznawca kultury wpier*olu. Pomyślałem, że to klient zamawiający pizzę wyszedł sobie po nią ze swojej kamienicy. Witam się zatem grzecznie
- Dzień dobry!
- No, nie taki dobry.
Nogi się pode mną ugięły. Koleś naprawdę miał niemiłą aparycję i wzbudzał potworny strach. Łysy, w tatuażach i w dresiku. Gorzej było, jak zaczął iść w moją stronę.
-Ty, Ziomek, nie jeździłeś ostatnio tu po naszej ulicy białym Polonezem?
Chciałem cokolwiek odpowiedzieć, nie zdążyłem. W tym momencie z jego rękawa wyciągnął wielki, kuchenny nóż i wraz z tym nożem idzie w moją stronę. Całe życie stanęło mi przed oczami. Było strasznie ciemno, zaułek ulicy, żadnej opcji ucieczki. Tylko ja i on patrzący we mnie wzrokiem zabójcy. Sparaliżowany patrzę w jego stronę, jest coraz bliżej, zaniemogłem. Wiem, że powinienem zareagować, ale kompletnie mózg odciął się od reszty ciała. Na szczęście w pewnej chwili otrzeźwiałem, otworzyłem bagażnik, wskazałem na pudło z pizzą i mówię:
- Stary, jestem tylko dostawcą pizzy.
- Taaa, a jaki masz adres?
- Blok 3, mieszkanie 2.
- A, to spoko mordeczko, nie peniaj, nie o ciebie chodzi. Chodź, pokażę ci gdzie to jest.
I rzeczywiście, zaprowadził mnie pod wskazany adres, przybił piątkę, przeprosił i życzył miłego wieczoru.
Jestem chory na schizofrenię - słyszę głosy - nie jest to jakieś okropnie przeszkadzające, da się żyć z lekami...
Kilka dni temu po zwycięstwie Donalda Trumpa w wyborach, włączyłem sobie już wieczorem w łóżku nagranie, w którym Wojciech Cejrowski wypowiada się na ten temat. Po 5 minutach uznałem, że już dłużej nie jestem w stanie oglądać, bo oczy mi się same zamykają, więc zamknąłem laptopa i odłożyłem go na bok. Przerażony budzę się w nocy koło 2, słysząc głos Wojciecha Cejrowskiego, który mówi do mnie, że "Hillary Clinton ma ciężkiego Parkinsona". Byłem dość otumaniony po takim nagłym przebudzeniu, więc się przestraszyłem, że teraz będę słyszał głos Cejrowskiego. Później odzywa się jeszcze Kraśko. Kompletnie zgłupiałem - prowadzą wywiad w mojej głowie, zacząłem wołać do siostry, która spała w drugim pokoju, że mam już dość i z Wojciechem Cejrowskim sobie nie poradzę.
Ta wstała i włączyła u mnie światło, parsknęła i wskazała na laptopa, który po prostu czasami się uruchamia na wyciszeniu.
Historia pewnej dziewczyny, jak wyglądało jej "wyjście z szafy" przed rodzicami, zachęciło mnie do dodania wyznania jak wyglądał mój "coming out",w moim przypadku nie tylko przed rodziną ale i znajomymi, i moją miłością.
Jestem lesbijką. Swojej orientacji pewna byłam, można śmiało powiedzieć, że od zawsze. Tyle, że jakoś nie czułam potrzeby dzielenia się tym z innymi, oraz nigdy nie miałam ku temu odpowiedniej okazji. Jako, że zbliżały się moje 17 urodziny, stwierdziłam, że to ten moment - na pierwszy ogień poszła przyjaciółka.
Gdy usiadłam z poważną miną koło niej na łóżku, nagle uaktywniła jej się zdolność czytania w myślach:
- Chcesz o czymś ważnym ze mną pogadać?
- No tak. Bo wiesz, bo ja jestem... - gdy szukałam odpowiedniego słowa, przyjaciółka przyszła z pomocą.
- Lesbijką? Tak, wiem.
Nie nowość, okazało się, że zna mnie lepiej niż ktokolwiek inny i prawdopodobnie wiedziała o tym szybciej niż ja.
Kolejni byli kumple z zespołu, już ośmielona poprzednim "sukcesem", zaczynam jakoś w stylu, że mam im coś do powiedzenia, że to dla mnie bardzo ważne i trudne zarazem, i takie tam. Zanim doszłam do sedna sprawy, jeden z nich wyjechał z pytaniem:
- Jesteś w ciąży?!
- Niby jak, idioto, dziewczyna ją zapłodniła? - zganił go drugi.
- Może in vitro.
- Zamknij się lepiej, no to co chciałaś nam powiedzieć?
No to ja biedna mówię, że chciałam im powiedzieć właśnie, że jestem lesbijką, ale jak widać już wiedzą.
Dobrze, więc znajomi się mogli domyślić, ale chyba nie mam tego wypisanego na czole i rodzinka nic nie wie? Nie w tym życiu. Usłyszałam, że oni się już domyślali, tylko nie chcieli naciskać i postanowili poczekać, aż sama im to powiem lub w ostateczności poruszyć temat bliżej ukończenia przeze mnie pełnoletności.
Trochę zawiedziona, wszyscy wiedzą, tak po prostu? W mojej chytrej główce zrodził się pomysł, przecież jest jeszcze brat! On żyje we własnym świecie, na pewno niczego się nie domyśla. Postanowiłam go podejść, a dokładniej wykorzystać jego niezaprzeczalną miłość do młodszej siostry (czyli mnie):
- Braciszku, co byś zrobił gdybym znalazła sobie chłopaka?
- Już się pogodziłem z myślą, że będę jedynym facetem w twoim życiu.
- Ale jak to?
- A nie? Czekaj, czekaj. Przecież ty wolisz dziewczyny, tak?
Z coming out'u nici, bo wszyscy dokoła wiedzieli, myśląc pozytywnie nie było dzięki temu to dla mnie jakieś straszne przeżycie.
Jednak potem zrobiłam coś głupiego. Przekonana, że wszyscy wiedzą, uznałam, że moja miłość też. Więc na imprezie po prostu wypaliłam, że od dawna mi się podoba. W odpowiedzi usłyszałam:
- To ty jesteś lesbijką? - pewna, że właśnie zrobiłam najgłupszą rzecz w życiu, załamana. Ona coś jeszcze, ja już nic nie słyszę. Potem tylko słowa "a myślałam, że nie mam szans" i pocałunek. Pocałunek? Aha, no i ulubione zakończenie - jesteśmy od 4 miesięcy razem.
Dodaj anonimowe wyznanie