#Puuhx

A propos skrobanki... (Nie, nie miałam. To o czym innym)

Mając może 8 lat myślałam, że skrobanka to kiedy ma się urodzić dziecko i wszyscy zbierają na wyprawkę dla niego. Wiecie, bo trzeba wyskrobać pieniądze na wózek i łóżeczko. Sądziłam, że kiedy dziecko jest w drodze, to jest to obowiązek całej najbliższej rodziny.

A teraz wyobraźcie sobie minę mojej mamy, kiedy ciocia oznajmiła całej rodzinie, że zostanie mamą, a ja z wielką radością wykrzyknęłam..."No to czas na skrobankę!".

Tak zawstydzonej mojej mamy nigdy wcześniej nie widziałam ;)

A w ramach morału: kiedy dziecko coś takiego palnie, nie uciekajcie w popłochu udając, że nic się nie stało. Czasem warto jednak zapytać, czy wie co to znaczy i co dokładnie miało na myśli. Co to skrobanka dowiedziałam się przez przypadek długo później.

#cIaHv

Hej, pewnie każdy kiedyś miał zły weekend, a po nadchodził jakże miły poniedziałek...
 
Cóż, w weekend zgubiłam portfel, a w nim dowód osobisty, legitymację, kartę miejską, jedyne środki utrzymania, czyli karty bankowe, zapasowe zdjęcia, ogółem wszystko. Piątek był wyjątkowo długim dniem: bieganie na policję, żeby się dowiedzieć, że oni nie zajmują się takimi sprawami (chodziło mi tylko o zastrzeżenie dowodu osobistego), potem do banku, ale przecież bez żadnego dowodu tożsamości nic nie zrobię, ale jak zadzwonię do nich i odpowiem na kilka pytań, to wszystko zrobią. Zastanawianie się na tym jak przeżyję zanim wyrobię nowe karty i będę mogła z nich korzystać.
Weekend, nie ma co... 
Jakie więc było moje zdziwienie, gdy w poniedziałek z wielką niechęcią (bo komu się chce w poniedziałek) poszłam do szkoły, a na lekcje wpada dyrektorka mojej szkoły z jakąś starszą panią trzymającą w ręku mój portfel. Kobieta blisko osiemdziesiątki przyjechała trzy dzielnice mojego miasta, żeby mi go oddać. Aż mi się głupio zrobiło, że byłam tak nieogarnięta, a zarazem ciepło na sercu, że są jeszcze takie dobre duszyczki na świecie.

#5J7xK

Cztery lata temu wracałem ze szkoły do domu. Trasa ponad 30 km., więc jeździłem autobusem. Nie było zbyt wiele wolnych miejsc, ale zobaczyłem jedno wolne, po chwili zorientowałem się, że to miejsce jest więcej niż wolne, to było miejsce moich marzeń, miejsce przeznaczone dla mnie i na które czekałem całe 19-letnie wtedy życie.

Na miejscu obok siedziała bowiem najpiękniejsza dziewczyna pod słońcem, istny anioł. Dosiadłem się, byłem zmęczony więc po kilku minutach intensywnego rozmyślania nad najlepszym sposobem na zagajenie rozmowy... zasnąłem.

Obudził mnie krzyk. Przez sen wypłaciłem jej takiego gonga łokciem (czasami lubię sobie szaleć przez sen), że mój anioł stracił przedniego zęba. To była skuteczna "bajera", bo umówiła się ze mną. Na 3-minutowe spotkanie, podczas którego nie spojrzałem się jej w oczy, tylko dałem pieniążki na leczenie ubytków w uzębieniu.

A Wy co? Nadal się boicie zrobić pierwszy krok? :)

#920OQ

Krótka historia o uroczej, dziecięcej niewinności.

Stoję sobie dzisiaj w osiedlowym warzywniaku, przede mną jeszcze kilka osób w tym młoda mama z córeczką, na oko 4-6 lat. I wtedy wchodzi ona, wszystkim dobrze znana roszczeniowa pani w wieku lat około 60. Grymas na twarzy, rozpycha się załadowanymi torbami, stęka i wzdycha. I stanęła sobie tak niepozornie tuż obok kolejki, niby po to, żeby obejrzeć tam jakieś pomidorki czy inne jabłuszka. I myk myk myk, babcia bezpardonowo wcina się w kolejkę przed rzeczoną mamę. Wszyscy widzą, zaciskają pięści i wzdychają, ale milczą, no bo starsza pani, a niech jej będzie, a co tam, niech stracę.
A mała bohaterka, staje sobie obok tejże babci i ciągnie ją za rąbek kurtki, mówiąc:

- Przepraszam panią, ale moja mamusia była pierwsza, nieładnie się wpychać.

Ta mina, ten rumieniec i to nerwowe "Nie, nie, nie dziecko, tak, tak, tak, ja wiem, ja tylko sobie tutaj tak..." - po czym szybka ewakuacja babci z warzywniaka.

I choć jej mama też się lekko zawstydziła i chcąc nie chcąc, musiała chociaż lekko zganić córeczkę, to chcę powiedzieć, że kochane są jednak te dzieciaki. Bierzmy z nich przykład i nie bójmy się zwracać ludziom uwagi.

#e0rWj

Budzę się o 3.00 bez kołdry. Patrzę pod łóżko - nie ma. Rozglądam się po pokoju - nie ma. Jak można zgubić kołdrę w środku nocy? Trudno, śpię pod prześcieradłem.

6.00 rano, tata puka do mojego pokoju. W ręce trzyma moją kołdrę.

"Zgubiłam" ją w łazience. Otóż chciało mi się siku, ale było mi zimno, więc zabrałam ją ze sobą. Po załatwieniu potrzeby zostawiłam ją obok kibelka i poszłam spać dalej. JUŻ WTEDY NIE BYŁO MI ZIMNO. Mój mózg <3

#YQjSv

Miałam kiedyś kota, a właściwie kotkę. Stworzenie kochane, ale tylko dla mnie, dla reszty domowników był to drapiąco-gryzący szatan wcielony. Nie dało się jej niczym przekupić, zwyczajna mała diablica.

Akcja właściwa dzieje się wtedy, kiedy mnie nie było w domu przez jakiś czas, i znam jedynie z opowieści rodzinki. Otóż szanowny tatko postanowił utrzeć kotu nosa i wprowadził dla naszej salonowej diablicy rygor wojskowy. Kot za każde przewinienie był ganiany ze spryskiwaczem i spryskiwany wodą przez tatusia. Tatuś był wniebowzięty skutecznością tej metody, kot przez kilka dni chodził jak zegarek, a jak nie chodził, to się chował i spał.

Ale życie byłoby zbyt piękne, gdyby tak było, kicia obmyśliła plan zemsty, prawie doskonały. Tatko mówił, że kota nie było widać cały dzień i był spokój.
Nastał wieczór, rodzinka idzie spać. W nocy dał się słyszeć straszliwy wrzask tatusia, niejeden szewc mógłby się uczyć. Wiecie co się stało? Kicia nasrała na śpiącego tatę płynną, śmierdzącą sraką. Ta słodka menda nawet trafiła tatkę w twarz tym gówno strumieniem. Po całym zajściu kota nie było praktycznie widać do mojego przyjazdu, tata ignorował kota, a kicia przemykała obok niego cichaczem.
Czasami żałuję, że nie jestem kotem, zemsta byłaby tak prosta, jak posiedzenie na tronie.

#yrNhw

Witam anonimowych! Czytam tę stronę od dłuższego czasu, jednak do tej pory myślałem, że nie mam historii, która nadawałaby się na tę stronę. Tak było do ostatniej piątkowej imprezy.

Słowem wstępu: Jestem 20-letnim chłopakiem, który do tej pory myślał, że jest w 100% hetero.

Historia właściwa zaczyna się na ww. imprezie, na której polało się zdecydowanie za dużo alkoholu. Oprócz kilku znajomych bawiła się na niej moja eks ze swoim obecnym chłopakiem (nazwijmy go X). Po kilku głębszych z rozmowy wynikło, że jest on biseksualny, na początku zignorowałem ten fakt, jednak wraz z biegiem imprezy coraz bardziej zjadała mnie ciekawość. Wyszliśmy na papierosa na balkon (ja, on, moja była i jeszcze 2 znajomych). Zaczęła się rozmowa na temat zbliżeń z innymi chłopakami, po jednym z takich żartów X powiedział ze śmiechem "jak jesteś taki odważny, to dawaj". No i całowałem się z chłopakiem swojej eks na jej oczach!

Ta historia zmusza mnie do refleksji nad moją seksualnością, szczególnie że mi się to podobało, a on sam całował lepiej niż większość dziewczyn, z którymi się zbliżyłem.

Nie żałuję tego co zrobiłem, uznaję zasadę, że wszystko jest dla ludzi ;)

PS Dla zobaczenia miny mojej eks było warto!

#3uvOe

Dzisiaj otrzymałem już trzeci telefon w tym tygodniu od nauczyciela mojego syna. Za każdym razem chodziło o to, że syn zasnął na lekcji.
Za karę schowałem synowi konsolę Xbox, aby miał nauczkę i więcej spał, zamiast grać. Mój syn postanowił się zemścić i...schował moją insulinę.

#fykfA

Kilka dni temu miałam noc poślubną, na którą czekałam latami. Ba! Jak każda kobieta, czekałam na nią całe życie. W końcu po ślubie i weselu, doczekałam się. Pomimo zmęczenia, byliśmy spragnieni siebie.

Wiedziałam, że to ta noc, noc na którą czekałam i którą zapamiętam na całe życie... Ten moment, którego pragnie każda z nas. "Upojna noc poślubna" minęła szybko, nawet bardzo... Po dwudziestu trzech sekundach... Dzięki mężu!
Dodaj anonimowe wyznanie