Mieliśmy z 10 lat. Czwarta klasa szkoły podstawowej. Ja i mój kolega spędzaliśmy przerwę, grając na telefonie w gierki, aż tu nagle przeszła obok nas koleżanka z klasy i zapytała, czy przygotowani jesteśmy na kartkówkę. My popatrzyliśmy na siebie i prawie równocześnie zapytaliśmy, o jaką kartkówkę jej chodzi. „No przecież na ostatniej lekcji pani zapowiadała” – odpowiedziała koleżanka i odeszła. Od razu przystąpiliśmy do opracowywania planu uniknięcia pisania kartkówki. Na pewno nie wchodziło w grę to, by pojawić się na lekcji. A przynajmniej nie na pierwszych 15-20 jej minutach. Najlepszą opcją było schowanie się gdzieś na ten czas. Toaleta? Zbyt oczywiste, od razu by nas tam nauczycielka znalazła. Bufet? Nie przejdzie. Wpadliśmy więc na pomysł piwnicy. Tam nauczyciele nie schodzą, a kręcące się tam panie sprzątające raczej nie powinny zwrócić na nas uwagi, nie w kryjówce, którą wybraliśmy.
Piwnica składała się z dużej hali, na której końcu było rozgałęzienie. Skręcając w prawo, można było trafić do szatni, wybierając ścieżkę w lewo natomiast, trafiało się na korytarz, na którego końcu były stare ławki, krzesła oraz kilka materacy. Dzięki odpowiedniemu ułożeniu tych przedmiotów mogliśmy się ukryć na amen, szczególnie że panie sprzątające tam nie zaglądały. Wraz z kolegą usadowiliśmy się w kryjówce i zaczęliśmy grać na telefonach. Postanowiliśmy, że spędzimy tu całą lekcję, by uniknąć sytuacji, w której na sam koniec zajęć pani kazałaby nam napisać jednak tę kartkówkę. Przez pół godziny z przyjemnością siedzieliśmy w naszej prowizorycznej kryjówce, ciesząc się, że udało nam się uniknąć kartkówki i przechytrzyć nauczycielkę. Nagle jednak zaczęły się problemy. Kolega wyszeptał do mnie, że musi iść do łazienki. Oczywiście powiedziałem mu, że nie ma opcji, bo nas wtedy zobaczą, i że musimy pozostać w kryjówce aż do końca lekcji i wtedy będzie mógł pójść. Po pięciu minutach kolega powiedział, że naprawdę bardzo pilnie musi pójść do łazienki. Odpowiedziałem, że za dziesięć minut będzie przerwa i musi jeszcze wytrzymać, bo nasz plan nie może pójść na marne. Po upływie dziesięciu minut usłyszeliśmy dzwonek na przerwę. Wyskoczyłem i krzyknąłem: „Zwycięstwo!”, ciesząc się z przechytrzenia naszej pani. O wiele mniej euforycznie zareagował mój kolega, który skulony siedział pod ścianą. Zapytałem go: „Nie cieszysz się? Uniknęliśmy kartkówki! Wygraliśmy!”. Odpowiedział cicho: „Cieszę się”. Po chwili poczułem brzydki zapach w powietrzu i zrozumiałem, jaką cenę mój kolega zapłacił za odniesienie tego zwycięstwa...
Może i wrócił do domu z brudnymi majtkami, ale za to bez jedynki w dzienniku.
Mam 20 lat. Od kilku miesięcy moi rodzice, ja i 74-letnia babcia przeżywamy piekło z moim 49-letnim wujkiem (starszym o 10 lat bratem mojej mamy).
Mój dom jest podzielony na dwie części z osobnymi wejściami: w pierwszej mieszkam ja z rodzicami, w drugiej wujek z babcią. Wujek od młodości miał bardzo burzliwe życie. W 1997 roku w wieku 20 lat został ojcem z dziewczyną poznaną jeszcze w podstawówce, która nie miała wtedy skończonych 16 lat. Zanim ukończyła 18 lat, była w ciąży trzykrotnie. Ostatecznie doczekali się piątki dzieci (dziś mają od 20 do 29 lat). Ich małżeństwo od początku było pasmem nieszczęść: wszechobecne pijaństwo, karczemne awantury wszczynane przez lata, ciągłe interwencje policji i niebieskie karty. W 2017 roku po jednej z takich burd żona w końcu spakowała mu rzeczy i wystawiła za drzwi, a w 2018 roku rozwiodła się z nim i zażądała alimentów. Wujek wrócił do naszego domu, gdzie początkowo był całkowicie zamknięty w sobie, ale w miarę spokojny.
Wszystko zmieniło się diametralnie w maju 2026 roku. Wyszło na jaw, że wujek nigdy nie płacił alimentów, przyszedł mu list z długiem sięgającym kilkudziesięciu tysięcy złotych. Porzucił legalną pracę, musiał usunąć konto w banku i zaczął pracować na czarno. Do tego jego była żona (której w wieku 45 lat nie w głowie było rezygnowanie z małżeństwa) wyszła za mąż. Za jego najlepszego przyjaciela ze szkolnej ławki, który latami mieszkał z nimi pod jednym dachem i namawiał ją do odejścia od wujka.
Od tamtej pory wujek stał się tykającą bombą emocjonalną. Pije i bez przerwy wszczyna piekielne awantury. Początkowo dręczył babcię, a gdy ja z mamą i tatą stajemy w jej obronie, agresja przechodzi bezpośrednio na nas. Dom dosłownie dudni od wrzasków, siarczystych wulgaryzmów, trzaskania drzwiami, rzucania przedmiotami i tupania w podłogę.
Sytuacja drastycznie eskalowała we wrześniu, gdy po zdecydowanym sprzeciwie naszej rodziny uśpiono ich 15-letniego psa, który krztusił się od dwóch lat. Od tej pory wujek zgotował nam codzienny terror psychiczny. Stoi godzinami pod ścianą i podsłuchuje nasze prywatne rozmowy, a potem złośliwie szydzi z tego, co powiemy, lub robi gigantyczną awanturę, gdy rozmawiamy na jego temat.
Kiedy we wrześniu dopadła mnie ciężka grypa i mocno kaszlałem, wujek stał tuż za ścianą i ostentacyjnie przedrzeźniał każdy mój kaszel.
Kiedy wracam z zakupów do domu, a wujek pali w oknie, nagle w moją stronę leci krzyk przez okno: „Co się k***a gapisz?!” lub inne ordynarne uwagi pod moim adresem.
Czujemy się jak więźniowie we własnym domu. Boimy się wezwać policję, bo obawiamy się, że jego agresja jeszcze bardziej wzrośnie. Nie wiemy, jak zmusić tego starego, siwego dziada do opamiętania się, jak ukrócić jego toksyczne zachowanie i odzyskać wreszcie święty spokój.
Mam naście lat, partnera i jestem szczęśliwa, ale dobija mnie moja otyłość, z którą jednocześnie nie umiem nic zrobić. Nienawidzę siebie za to.
Kocham jeść, kocham słodycze.
Jestem tak rozjechana psychicznie, że odczuwam poczucie winy po tym, jak odmówiłam randki koledze z pracy, bo mam z mężem rocznicę ślubu. Najgorsze jest to, że mąż jest alkoholikiem i kompletnie nic nie robimy z okazji rocznicy i chyba naprawdę wolałabym ten czas spędzić miło w towarzystwie kogoś innego. Kogoś, kto nie będzie spał pijany.
Co bym nie zrobiła, matka mojego narzeczonego mnie nie akceptowała. Ani nie lubiła. Miała już wybrankę dla swojego ukochanego dziecka i nie byłam nią ja. Cztery lata razem i zawsze to samo: złośliwości, brak szacunku. Ale oczywiście ja przesadzam, jestem przewrażliwiona. A gdy zwracałam jej uwagę, to było odwracanie kota ogonem: źle zrozumiałaś. Jasne. A mój Jarek ogóle nie stawał po mojej stronie, nie bronił mnie. Potrafię odpyskować czy krzyknąć, ale co z tego? Wtedy to ja jestem tą złą. I niestety mieszkałam z nią. Bo dom duży, całe piętro dla nas. Kłótnie i ciche dni były coraz częstsze. I mamusia dolewała oliwy do ognia. Ciągle zapraszała tę całą Anię. Ania to, Ania tamto. Same ochy i achy. Nie to, co ja. Znajda. Bez rodziny. Bez studiów. Bez kasy. A im bliżej było naszego ślubu, tym było gorzej. Między nami doszło do takich spięć i niedomówień, że byłam już w drugim miesiącu ciąży, a nic nikomu nie powiedziałam. Za to intensywnie szukałam sobie miejsca w domu samotnej matki. Czułam się gorzej i gorzej.
Dwa dni przed ślubem przyjechał Mirek, młodszy brat niedoszłej teściowej. Źle go traktowała. Bo biedny, bo pracuje jako kierowca na śmieciarce, bo brzydki, bo sam. Ale on jeden stanął w mojej obronie. I zmusił, żeby mnie przeprosiła. Tego było dla mnie za wiele. Nie mogłam przestać płakać. Ktoś obcy mnie wsparł, a mój facet nic. W noc przed ślubem rozbiłam pierścionek zaręczynowy tłuczkiem do mięsa i zostawiłam na widoku. Spakowałam tyle, ile byłam w stanie udźwignąć i w długą. Brat teściowej mnie dogonił. Wszystko mu powiedziałam, nawet o ciąży. I że będę łazić od jednego do drugiego domu samotnej matki, aż w końcu gdzieś mnie przyjmą. On tak dziwnie na mnie patrzał. Powiedział: „Skoro do domu nie chcesz wrócić, a wszystko inne ci obojętne, to ja sobie ciebie wezmę”. I wziął mnie jak worek kartofli sru do auta. Wszystkie moje rzeczy zabrał z domu. I pojechaliśmy. Byłam w szoku. Dowiedziałam się, że ma 38 lat, ma własnościowe mieszkanie i trochę kasy na koncie. I że jestem jego jedyną szansą na rodzinę, bo jest w *uj brzydki. Od razu po przyjeździe do jego miasta zaciągnął mnie do urzędu miasta. Data ślubu za 3 tygodnie. Mieszkanko dwupokojowe. Zaniedbane, ale niezwykle przytulne. Czułam się tam jak w domu. Po prostu. Dbał o mnie.
Dzień po ślubie bardzo źle się poczułam. Spędziłam trzy miesiące w szpitalu. Bardzo się bałam o dziecko. W tym czasie Mirek wyremontował całe mieszkanie, zrobił pokój dla dziecka. Złożył wypowiedzenie i zrobił kurs na wózek widłowy, żeby dziecko się nie wstydziło ojca w przyszłości. Siostrze wygarnął wszystko, a Jarka wycałował i wyściskał i podziękował, że jest taki głupi. A ja jestem szczęśliwa. Z Mirkiem.
Kiedy miałam 19 lat, trafiłam do psychiatryka po próbie. To było jakieś 11 lat temu.
Trafiłam na psychiatrów, którzy znęcali się psychicznie nad pacjentami. Przychodzili do nas jak do zwierząt i faszerowali lekami. Poniżali pacjentów. Traktowali nas, jakbyśmy byli śmieciami. Jak kiedyś się odezwałam, że powinniśmy zamienić się miejscami i ja zapytam ich, jak się czują, to nafaszerowali mnie takimi lekami, że nie mogłam po nich wstać z łóżka.
Prowadząca mnie psychiatra przy pierwszej wizycie u niej w gabinecie krzyczała na mnie i kazała ściągnąć spodnie, by zobaczyć moje blizny na nogach.
Najgorsza jednak okazała się psycholog, która powiedziała, że za mało się chyba starałam, skoro jestem tutaj w psychiatryku. Spotkało mnie tam piekło. Od strony lekarzy i pacjentów. Chciałam umrzeć jeszcze bardziej. Doświadczyłam tam dna emocjonalnego. Zobaczyłam, jak dla systemu jestem śmieciem.
Od tamtego czasu minęło 11 lat. Rok temu byłam w psychiatryku, potem na oddziale psychosomatycznym. Znowu będę iść do szpitala. Jest trochę lepiej niż kiedyś. Nadal nas faszerują lekami, to się nie zmieniło, ale lekarze są mniej patologiczni i czasami można trafić na kogoś naprawdę dobrego. Gorzej z pacjentami.
Czy sobie z tym poradziłam? Sądzę, że to piekło zostało w mojej podświadomości, a ja to wyparłam. Moi rodzice to alkoholicy, już wcześniej byłam straumatyzowana, potem szkoła i doszedł jeszcze szpital. Jestem niepełnosprawna. Zdiagnozowano u mnie podejrzenie schizofrenii prostej. 11 lat leczono mnie na depresje, błędna diagnoza i leki.
Jestem w stanie wiele wytrzymać, ale ile można? Biorę leki, jest trochę lepiej. Ale czasami nadal fantazjuję o śmierci.
Co by było, gdyby...?
Dziś dowiedziałem się od znajomego, że moja była poszła do klasztoru.
Raptem rok temu nakryłem ją w łóżku z trzema facetami, nagrywała też amatorskie filmiki na pomarańczową platformę. Chyba Kościół faktycznie ma kryzys powołań...
Pracowałam rok w osiedlowym sklepie, przez co poznałam większość sąsiadów. Wcześniej mieszkałam tu już 2 lata, a nikt mi nie odpowiadał „dzień dobry”.
Teraz ludzie zaczepiają mnie na ulicy, by sobie pogadać, często też przepuszczano mnie w kolejce w supermarkecie, dzieci mówiły mi „cześć” albo się kłaniały, bezdomni zawsze pytali mnie jak dzień, bo to z nimi rozmawiałam zawsze najszczerzej.
Czasem miałam wrażenie, że robię za terapeutę, bo ludzie dzielili się ze mną swoimi ciężkimi sekretami takimi jak zabieg u ginekologa, śmierć żony, trudy opieki nad chorą córką.
Często płakałam przez historie klientów. Innym razem koleżanka z pracy w ramach ciekawostki powiedziała, że mój ulubiony bezdomny się powiesił. W domu ryczałam jak powalona, a na drugi dzień wypytałam jego kolegę, kiedy i gdzie będzie pogrzeb. On żył! To nie ten bezdomny! Pewnego razu obok sklepu był wypadek. Zginął bardzo lubiany sąsiad. Nie zliczę, ile osób płakało mi w rękaw z jego powodu. Ja tego faceta nawet nie znałam, przynajmniej tak myślę.
Ta praca wyczerpała mnie psychicznie. Na zewnątrz byłam miła, dawałam się wygadać, a w środku wszystko przeżywałam. Zaczęłam mieć koszmary, w których próbuję zamknąć sklep i iść do domu, ale oni wszyscy napierają na drzwi i próbują wedrzeć się do środka, bo muszą mi o czymś powiedzieć. Ostatni dzień pracy w tym sklepie to była dla mnie prawdziwa ulga.
Dziś dowiedziałam się, że szczoteczkę do zębów, którą uważam za swoją, mój ojciec też uważa za swoją.
Jestem typem wojownika. Nie potrafię odpuszczać i nie potrafię się poddawać. I nie, nie jest to dobra cecha.
Obroniłam licencjat, poszłam dalej na magisterkę, sumiennie przygotowywałam się do trudnych egzaminów i nie zdałam. Jestem załamana. Pierwszy raz w życiu mam naprawdę ochotę się poddać i rzucić to wszystko. Po prostu coraz bardziej dociera do mnie, że ten kierunek może być bezsensowny i powinnam była wybrać coś innego... O niezdanym egzaminie dowiedziałam się 24.09. Za późno na rekrutację na inne studia ani nawet mojego kierunku nie mogę powtarzać, bo nie wypisałam się z listy studentów na czas, chcąc podejść do tego egzaminu z nadzieją, że może się uda, więc ostatnim rzutem na taśmę wpisałam się na coś bardzo podobnego.
Nie odpoczęłam, nie byłam na wakacjach, nie zrobiłam nic przyjemnego, a już za kilka dni mam znowu tam wrócić... Naprawdę po raz pierwszy raz w życiu czuję taką niechęć do studiowania...
A z drugiej strony uruchamia się we mnie mój wojownik, który krzyczy, żebym się nie poddawała i parła dalej, bo może odniosę jeszcze sukces i odrodzi się we mnie uprzedni zapał, chociaż serce już prawie nic nie czuje...
Dodaj anonimowe wyznanie
