Zerwałem z niepełnosprawną dziewczyną. Pewnie teraz większość pomyśli, że jestem draniem i w ogóle nie mam serca. Z M. poznaliśmy się rok temu na jednym z portali randkowych. Już po pierwszym spotkaniu z nią wiedziałem, że jest wyjątkową kobietą. M. zawsze jest uśmiechnięta, do wszystkiego pozytywnie nastawiona, ciesząca się z błahostek dnia codziennego (np. dziś przeszłam przy chodziku 10 korytarzy, a nie 9 jak wczoraj).
Po kilkunastu spotkaniach i wielokrotnych zapewnieniach, że jej wózek nie jest dla mnie problemem, zdecydowaliśmy się być razem.
Na początku wszystko było cudownie. Wspólne wyjścia na spacery, do kina, na kawę i ciacho trzymanie się za ręce. Zachowywaliśmy się tak, jakbyśmy mieli po 16 lat, a nie prawie 30. Nawet spotkania z naszymi rodzicami, których tak się oboje baliśmy (co sobie mogą pomyśleć o M., albo co to za desperat bierze sobie na głowę taki ciężar) wypadły wspaniale. Zresztą moja mama z miejsca zaczęła traktować M. jakby już była jej synową. Jak nietrudno się domyślić, sielanka nie mogła trwać długo, a jej końcem okazali się znajomi M., których poznała jeszcze przed swoją chorobą.
M. była od nich bardzo uzależniona i praktycznie zawsze przyjmowała ich decyzje. Kiedy proponowałem jakiś wyjazd na weekend we dwoje, odpowiadała, że pewnie sobie z nią nie poradzę. Natomiast kiedy jej znajomi proponowali taki wyjazd, zawsze się zgadzała (nawet na wyjazd w styczniu w góry). Czułem się trochę pominięty, ale uważałem, że czasami dobrze jest od siebie odpocząć i spędzić z kimś innym czas. Jednak ostatnio coś we mnie pękło i nie uznałem, że dłużej nie może tak być.
Zaproponowałem jej wyjazd za granicę na wakacje na początku września. Powiedziałem, że możemy jechać z jej znajomymi. Zgodziła się, ale po tygodniu odwołaliśmy wyjazd, bo jej znajomy Jacek będzie się bronił w połowie września i będzie się uczył, a później to już różnie z pogodą (Jacek oczywiście nie napisał pracy). Koniec końców pojechaliśmy na kilka dni na Mazury w sierpniu. W międzyczasie M. zdążyła odrzucić propozycję wspólnego wyjazdu do Pragi, bo za drogo.
Pewnie wszyscy się teraz zastanawiają, czemu zerwałem z M. Zakończyliśmy swój związek, ponieważ M. spędza właśnie teraz weekend w Pradze ze swoimi znajomymi – Jackiem i Agatą. A Ja już dłużej nie mogłem znieść takiego traktowania z jej strony.
Mam nadzieję, że uda jej się znaleźć kogoś, kto będzie w stanie zaakceptować ją w całości taką, jaką jest. Ja nie byłem w stanie znieść jej towarzyszy, pomimo kilkunastu prób...
Odkąd pamiętam, miałam długotrwałe oraz cholernie silne bóle głowy (takie, że nie umiałam nawet mówić, nie wspomnę o noszeniu okularów czy wyjściu z domu), jakie nazywałam „migreną”, bo tak najprościej było ująć wiele objawów w jednym słowie. Odkąd pamiętam, miałam również problemy z trzymaniem swoich emocji na smyczy, dlatego mimo spokojnego oblicza, zawsze byłam porywcza, agresywna, pesymistycznie nastawiona i zła na wszystkich ludzi – kończyło się zawsze na nienawiści aż do własnych kości, bo nie pozwoliłam sobie ręki podnieść nawet na swoje pupile.
Bóle głowy jeszcze bardziej nasiliły się w technikum, dokładniej w połowie drugiej klasy, a ja miałam już tak ich dość, że zaczęłam coś z tym faktycznie robić. Lekarz rodzinny, skierowanie do okulisty, z oczami okej (poza wadą), no to zaś lekarz rodzinny, skierowanie do neurologa, czekania pół roku i w końcu wizyta, kolejne czekanie na badania, potem czekanie na wyniki, odebranie wyników w połowie po łacinie i z niezrozumiałymi terminami, zaś czekanie i w końcu kolejna wizyta u neurologa. Diagnozę odebrałam źle i nie powiedziałam o niej nikomu poza rodzicami, których prosiłam o dyskrecję. W trakcie tego wszystkiego skończyłam szkołę, a obecnie czekam na termin operacji, zamiast jak inni rówieśnicy pracować czy chodzić na studia.
Mam guz wielkości skromnego jabłka naciskający na nerwy i na coś tam jeszcze. Wszystko się rozjaśniło, dlaczego taka depresyjna byłam, dlaczego z taką nienawiścią traktowałam wszystko i wszystkich, dlaczego nic mi się nie podobało, dlaczego miałam zaburzenia osobowości czy zmienne humorki... Operacja zagraniczna, na którą rodzice wzięli potężny kredyt, jaki ja spłacać do starości będę – o ile wszystko przeżyję. Szanse na to mam marne, bo to około 15%, ale choć raz spróbuję spojrzeć na cokolwiek optymistycznie.
Przez tę cholerną głowę nie przeżyłam niczego. Nie byłam na żadnej imprezie, nie zakochałam się, nie zdążyłam nawet wprowadzić paru idei do codzienności. I tylu żałuję szans niewykorzystanych, że mam ochotę płakać. Po części się poddałam, rodziców prosiłam, by nie brali kredytu.
Mam tyle do przekazania, a tak mało czasu. Nagrałam parę filmów z wiadomościami dla bliskich, nawet psa. Cholernie się boję, że to naprawdę koniec.
Trzymajcie się wszyscy zdrowo. :)
Ile wymówek kobiet znacie na wykręcenie się od zbliżenia? Zapewne mniej ode mnie. W każdym związku po pewnym czasie związku ten temat zaczyna mnie odrzucać. Znam określenie oziębłości, ale u mnie to tak nie działa. Mam naprawdę duży popęd, ale po jakimś czasie partner jest ostatnią osobą, z którą chciałabym pójść do łóżka. Tak jest za każdym razem – rok sielanki, a potem przychodzi coraz większa niechęć, nawet jeśli w związku układa się idealnie. Z tym że moje libido nie spada, tylko że załatwiam wszystko na własną rękę, fantazjując o innych ludziach. Jeśli raz na miesiąc czy dwa między mną a partnerem do czegoś dojdzie, muszę fantazjować o kimś innym, o innej sytuacji, by jakoś przez to przejść. Byłam u dwóch różnych seksuologów, ale mało to dało, z uporem maniaka wmawiali mi oziębłość, a leczenie jej w moim wypadku nic nie daje. Próbowałam rozmawiać, ale problem jest we mnie, a nie w partnerze (bo tak jest za każdym razem), tylko że ciężko komuś powiedzieć „kręci mnie każdy oprócz ciebie”. Mam narzeczonego, kocham go, on mnie, ale wątpię, by ten związek przetrwał, tak jak każdy inny, bo ile można słuchać „nie dzisiaj”, to jest frustrujące dla obu stron.
Było ok. 18, wracałam do domu komunikacją miejską. O tej godzinie w moim mieście jeździ taki bardziej bus. Miałam do przejechania ze trzy przystanki, dlatego usiadłam blisko drzwi, naprzeciwko młodego chłopaka. Ów dżentelmen uznał, iż idealnym zajęciem dla zabicia czasu będzie wyciskanie sobie ropnych krost z twarzy...
Może przebolałabym to, gdyby nie fakt, że rozgniatał swoje „zdobycze” między paznokciami i zjadał.
Zwymiotowałam gościowi na kolana, po czym uciekłam z autobusu.
Współczuję kierowcy, bo musiał dojechać z moimi wymiocinami do zajezdni. Chłopaka mi nie żal.
Od roku jestem w związku z moim przyjacielem, ale już nie czuję do niego miłości i od jakiegoś czasu chcę zerwać. Jednak nie wiem, co mu powiedzieć, by go mocno nie zranić, mimo wszystko zależy mi na nim i nie chcę, by cierpiał. Nie mam pojęcia jak ubrać słowa, boję się jego reakcji. Jestem pod ścianą, a nie mogę dalej ciągnąć tego związku, skoro niczego już nie czuję...
W rodzinie i wśród znajomych razem z mężem jesteśmy uważani za idealną parę, parę, która dzieli obowiązki, zwłaszcza w wychowywaniu dzieci.
Dzieci mamy dwójkę, obecnie sześć i siedem lat.
Odkąd dzieci skończyły odpowiednio rok i dwa lata, w każdą niedzielę na zmianę jedno z nas zabiera dzieci albo do sali zabaw, albo na przejażdżkę rowerową lub w inne miejsce, wiele zależy od pogody – tak, by drugie miało kilka godzin odpoczynku, odpoczynku całkowitego, bez żadnych obowiązków domowych i rodzinnych.
Ja lubię ten czas poświęcić na gorącą godzinną kąpiel w wannie, a później leżenie na kanapie i bezmyślne klikanie w telefon, mąż, gdy jego jest wolna niedziela, wychodzi powłóczyć się sam po mieście. Moje koleżanki dopytują, jak to wywalczyłam (również fakt, że na zmianę gotujemy, sprzątamy czy robimy pranie). Moja odpowiedź? Że wszystko mieliśmy przedyskutowane przed ślubem, że jak któreś z nas ma jakieś obiekcje, to rozmawiamy – wiecie, tacy z nas kulturalni i inteligentni ludzie.
A prawda?
A prawda jest taka, że jak dzieci były małe i nie dawałam rady, zostawiłam męża samego z dziećmi i wyjechałam do rodziny na tydzień, wybrałam czas, jak teściowa będzie w sanatorium, by zrozumiał ogrom pracy przy dzieciach. Gdy wróciłam, były krzyki, płacz, a dopiero później rozmowa i kompromis.
Ale tego nikomu nie powiemy, bo my „tacy kulturalni ludzie” jesteśmy.
Myślę o pójściu na całkowicie inne studia od października 2027. I tutaj zaczynają się „ale”. Miałabym wtedy 24 lata, przy dobrych wiatrach nowe studia skończyłabym w wieku 27 lat i mogłabym już pracować, ale zostałaby jeszcze magisterka 2 lata, którą mogłabym robić zaocznie. I o ile planowałam poczęcie dziecka w wieku ok. 30 lat, to miałam wizję, że wcześniej się czegoś dorobię...
Kolejne „ale” – jeśli wybrałabym ten zawód i gdyby były dzieci, to nie widzielibyśmy się prawie w ogóle z moim partnerem, bo jest to praca zmianowa, a on sam pracuje już na zmiany. Dodatkowo mieszkamy bardzo daleko od naszych rodziców, więc nie moglibyśmy liczyć na ich częstą pomoc...
Więc przesądziłam o swojej karierze w wieku 19 lat :(((
Moja relacja z mamą nigdy nie była dobra. Nie kocham jej, nawet jej nie lubię jako człowieka. Miewa dobre momenty, daje mi dach nad głową, jedzenie i pomaga jak może, ale nigdy nie czułam od niej tego, że mnie kocha. Czasem mam wrażenie, że ona nawet nie lubi być matką.
Na początku roku trafiła do szpitala, musiała przejść operacje usunięcia woreczka żółciowego, jak wyszła, to wszyscy wokół niej skakali i byli mili, robiliśmy wszystko, żeby doszła do siebie.
Czasem zastanawiałam się, co by było, jakbym ja trafiła do szpitala. Czy by się przejęła? Czy byłaby milsza? Czy przyjechałaby?
Miałam okazję się przekonać w tym tygodniu. Trafiłam na SOR z bólem brzucha, po badaniach wyszło, że mam kamienie w woreczku żółciowym, więc to samo co ona na początku roku. Trafiłam na oddział, w środę była operacja. Ona „nie mogła” przyjechać, bo była w pracy. Przyjechała moja babcia, za co jestem jej wdzięczna. Powiedziała mi jednak coś, co sprawiło, że przekonałam się, iż praca to była tylko wymówka. Cytując: „Po co będziesz jechać, ona i tak będzie spała cały dzień”. Moja babcia jej odpowiedziała: „Ciekawe, jak byś ty się czuła, jakby do ciebie nikt nie przyjechał”.
Nie wspomnę już o tym, że nawet jak byłam w szpitalu, to potrafiła się czy to telefonicznie, czy osobiście czepiać o głupoty, a jak wróciłam, to już w ogóle nie mogła się powstrzymać.
I wiecie co? Ja naprawdę chciałabym ją kochać, zrozumieć, że ma też inne rzeczy na głowie, ale... Tu się przejawia zwykła ludzka empatia do drugiego człowieka, już nie mówiąc, że empatia i szacunek do własnego dziecka.
Moja mama jest bardzo religijna i po całym domu mamy porozwieszane krzyże i obrazy. Kupuje mi nawet specjalne ubrania do kościoła i nigdy nie pozwalała mi chodzić do kościoła w dżinsach, bo „dziewczynie nie wypada”. Za to mój brat może iść po prostu w dżinsach i podkoszulku. Ot, równość.
Dziś moja nowa dziewczyna opowiadała mi o swojej koleżance, która pojechała na randkę w góry. Opowiadając przebieg randki, zaznaczyła, że tamten facet powiedział do jej koleżanki, że jest bardzo ładna itp. i że chciałby robić zdjęcia widokom, ale woli jej. Kobiety wspólnie uznały tego gościa za mało pewnego siebie i to była ich ostatnia randka. Od razu przypomniałem sobie sytuację, gdzie jakoś pół roku wcześniej powiedziałem innej kobiecie na naszej drugiej randce, że jest naprawdę ładna i tak naprawdę dzieli nas kilka leveli atrakcyjności, a ona zapytała mnie, dlaczego jestem tak mało pewny siebie i więcej się ze mną nie chciała umówić :)
Dochodzę do wniosku, że strach w tych czasach powiedzieć kobiecie, że jest atrakcyjna, bo od razu cię zaszufladkuje jako mało pewnego siebie desperata.
Dodaj anonimowe wyznanie
