Pierwszej miesiączki dostałam bardzo wcześnie, bo w wieku 9 lat. Gdy powiedziałam mamie, że coś jest nie tak, ta dała mi podpaski nic nie tłumacząc. A jak jej się dopytywałam, to zawsze mówiła, że wszystkiego dowiem się w szkole.
Gdy dostawałam okresu, to za każdym razem bałam się, że byłam w ciąży i właśnie poroniłam, a mama nie chce ze mną rozmawiać na ten temat, bo to jest dla niej zbyt przykre.
W końcu przestałam jej mówić kiedy dostawałam miesiączkę, żeby jej nie smucić. Ale za to sama byłam smutna.
Sprawa wyjaśniła się, kiedy przestałam ćwiczyć na wf-ie, bo bałam się, że to dlatego nie mogę donosić dziecka. Mama została poinformowana o tym unikaniu ćwiczenia na wywiadówce i przyszła ze mną pogadać.
Możecie sobie wyobrazić, jaką minę miała moja mama, kiedy spytała mnie czemu nie ćwiczę, a ja odpowiedziałam jej ze łzami w oczach: "To moje dziecko i chcę je urodzić!''.
Gdy byłam trochę młodsza, byłam wprost uzależniona od kryminałów Agaty Christie. Wtedy miałam bardzo ciężko z pieniędzmi, a w bibliotece nie było zbyt wiele jej książek, więc zbierałam bardzo powoli (do dziś brakuje mi chyba jeszcze z 3-4 tytułów do pełnej kolekcji).
Byłam wtedy w odwiedzinach u babci z jedną książka, którą aktualnie czytałam. Była to "Noc i ciemność". Zajęta różnymi rzeczami odłożyłam książkę na stół i zapomniałam o niej. Przypomniało mi się po jakimś czasie, ale na miejscu książki nie było. Zapytałam babcię, czy ją widziała. Okazało się, że babcia... spaliła książkę w piecu (takim starym, kaflowym jeszcze), bo przeczytała opis i widziała przy tym, że książka nakłania do satanizmu (???) i wierzenia w jakieś zabobony. O co chodziło? O ten fragment opisu "A przecież gdyby posłuchano rad starej Cyganki, zamiast kilku zgonów mielibyśmy romantyczny happy end". Czyli według babci, książka nakłaniała do wierzenia w cygańskie wróżby zamiast w Boga.
I tu dochodzimy do wyznania właściwego. Zdenerwowana, ponieważ z kasą było ciężko, kazałam babci oddać mi w takim razie za tę książkę. Odmówiła... Więc kiedy nie widziała, ukradłam jej z portmonetki 50 zł. Zamierzałam wziąć tylko tyle, ile książka kosztowała, jednak babcia nie miała drobniej. Przynajmniej kupiłam sobie za to dodatkowo nie tylko stracony, ale też całkiem nowy tom, którego jeszcze wtedy nie czytałam.
Nie wiem, czy kiedykolwiek się dowiedziała, najpierw było mi wstyd i miałam wyrzuty sumienia... Ale wiecie co? Z biegiem czasu nie żałuję!
Gdy miałem osiemnaście lat, pierwszy raz poszedłem do psychologa z własnego pomysłu i planu. Chciałem pomocy, bo sam już sobie nie radziłem. Na spotkania uczęszczałem dwa razy w tygodniu, do tego miałem terapię co dwa tygodnie oraz przyjmowałem leki uspokajające. Nikt o tym nie wiedział, nawet moja dziewczyna, która myślała, że chodzę pomagać młodszemu koledze w lekcjach. Chciałem, by była to tajemnica, wstydziłem się tego.
Jednak wyznanie będzie o tym, co usłyszałem od swojej pani doktor na pewnym spotkaniu. "Zajęcia" prowadzone były dość luźno, rozmawialiśmy o wszystkim jak leci, nawet znajomych, przemyślenia wychodziły same z siebie.
Pewnego razu zapytała się mnie, czy chętnie bym teraz wyszedł i poszedł do domu. Odpowiedziałem jej "Tak", bo faktycznie, byłem już zmęczony na tyle, że chciałem ciągle uciekać i kryć się po kątach. Odpowiedziała mi wtedy: "Ja też. Mam ochotę wrócić do domu, zawinąć się w kłębek i płakać do samego rana" - trochę mną to wstrząsnęło - następnie dodała, "Raz jest lepiej i raz gorzej. Czasem tak tu siedzę, słucham i wiesz co? Jest mi tak bardzo przykro. Wracam do domu jak zbity pies i ratuje mnie kawa i porządny sen."
Przerwałem wtedy leczenie. Pozostałem przy lekach, jednak chciałem się usamodzielnić. Poza tym, chciałem być jednym problemem mniej dla tej miłej pani.
Ta praca naprawdę musi być cholernie trudna.
Jak byłem mały, zawsze się zastanawiałem kto to jest "I inni".
Występował we wszystkich filmach.
W 6 klasie na dyktandzie, popełniłam błąd ortograficzny przy własnym nazwisku...
Jestem nauczycielem języka angielskiego w liceum.
Nie znam dni tygodnia, choć nie wiem jak bym się nie starał zapamiętać, to zawsze mi się myli wtorek, środa i czwartek.
Takie kompromitujące wyznanie.
Przegryw?
Październik.
Na pierwszą randkę z facetem umówiłam się na różaniec.
Wiecie co mnie najbardziej denerwuje?
Gdy palacz (jak np. mój szwagier) wypowiada się na temat samobójców i mówi, że to "je***i egoiści, którzy niszczą nie tylko siebie, ale też rodzinę, osoby z otoczenia"...
Paląc, robią dokładnie to samo.
Moja babcia, odkąd tylko pamiętam, była zawsze religijna. Codziennie do kościoła, potem na cmentarz, w domu różaniec, a w telewizji wiecznie Trwam na zmianę z Familiadą i jakimś latynoskim serialem dla niepoprawnych romantyczek.
Nie rozumiałem, dlaczego babcia chodzi do konfesjonału - przecież nie ma się z czego spowiadać, na pewno papież kiedyś ogłosi ją świętą! Nawet kiedyś zapytałem o to babcię - z czego ona może się spowiadać, skoro nie grzeszy? Odpowiedziała, że jest grzesznicą, ale miło jej, że uważam ją za świętą.
I jak tak się teraz zastanawiam, to moja świętej pamięci babcia święta wcale nie była. Kochałem ją zawsze, miło wspominam zabawy z nią, ale... nikt nie zrobił mi i mojej rodzinie większej krzywdy niż ona. Całe życie nastawiała mnie przeciwko mojej mamie i siostrze, moją mamę posądziła nawet raz o pedofilię, bo "zbyt dokładnie mnie myła". Dziecięcy psycholog na szczęście zapewnił, że nic takiego nie miało miejsca, ale do dziś pamiętam kłótnie rodziców z tego okresu. Siostry przez wiele lat szczerze nienawidziłem, bo wierzyłem babci, że rodzice kochają ją bardziej niż mnie i że wszystko co robi, robi aby mi w jakiś sposób dopiec. W plotki, które babcia rozsiewała do dziś jeszcze niektórzy sąsiedzi wierzą, a nigdy przyjemne nie były i zawsze mocno uderzały w siostrę i mamę. Jedna z nich głosiła, że moja siostra w wieku 13 lat miała usuniętą ciążę. Wszystko dlatego, że po lekach, które brała, drastycznie schudła.
W oczach ludzi z małej miejscowości, w której mieszkamy, jesteśmy patologią.
Nie wiem kiedy zdałem sobie sprawę z tego, że moja babcia nie jest do końca normalna, ale wiele, wiele lat żyłem w przeświadczeniu, że jest to jedyna osoba, która chce mojego dobra. Czemu tak bardzo nienawidziła mamy i siostry nigdy się tak naprawdę nie dowiem, choć tata twierdzi, że uważała, że mama zabrała jej syna, a moja młodsza siostra miała jej zabrać mnie. W dodatku siostra wygląda jak mała kopia mamy.
Morału nie ma. Mogę tylko na koniec dodać, że jej czyny nie umniejszały mojej straty po jej śmierci.
W liceum, a także na studiach miałem dobrego kolegę, nazwijmy go Piotr, o aparycji i charakterze geja. Piotrek ubierał się bardzo schludnie i trendy, mówił lekko podwyższonym głosem, miał długie włosy, należał na Facebooku do grup LGBT i się tam udzielał, chodził do klubów dla gejów, ogólnie obracał się w tym towarzystwie itd.
I oprócz tego miał wiele psiapsiółek, z którymi chodził na zakupki, doradzał. No ogólnie typowy gej-przyjaciel z seriali pokroju "Seks w wielkim mieście". Z tą jednak różnicą, że jego koleżanki były znacznie ładniejsze niż pani koń.
Do czego zmierzam. Mój kolega dochodził do takiej zażyłości z tymi laskami, że one bez problemów pokazywały mu się u siebie w mieszkaniu w bieliźnie i pytały, czy ładna itd. Oczywiście w tym czasie pojawiało się winko i ciekawsze tematy. I również temat jego pociągu do kobiet. I wtedy też wiele jego psiapsiółek chciało sprawdzić, czy da się zaciągnąć geja do łóżka - on dawał się zaciągać, po wszystkim mówiąc, że to nie to i jednak woli facetów, ale wiele z nich miało satysfakcję, że zaciągnęło geja do łóżka. Jak sam mi opowiadał, dziewoje godziły się na każdy rodzaj seksu, typu anal, BDSM, mimo że swoim chłopakom odmawiały.
"Zaliczył" tak ponad 30 kobiet. Piszę ponad 30, bo wtedy przestał liczyć.
No i jak się domyślacie, Piotrek nie był żadnym gejem, a 100% hetero - po prostu wykminił sobie ten sposób na zaliczanie kolejnych dziewczyn i szło mu to znakomicie.
Dodaj anonimowe wyznanie
