#XGiet

Przez całe swoje młode życie nie mogłam przekonać się do Boga. Mając już sześć lat, oznajmiłam, że ja do Kościoła chodzić nie będę, co spotkało się z obojętnością moich rodziców, dzięki czemu na mszę musiałam wędrować tylko w święta, bo "wypada". Do komunii przystąpić jednak przystąpiłam.

Gdy byłam w cudownym wieku 12 lat, wpływy moich dziadków na moje wychowanie znacznie wzrosły, przez co wręcz zostałam zmuszona do przystąpienia do scholi kościelnej, śpiewającej na najwcześniej mszy w niedzielę. Lubiłam śpiewać i nie chciałam kłócić się ze starszymi, więc ich posłuchałam, choć nie było mi to na rękę, bo nie mogłam korzystać z weekendu, czyli dłużej pospać. Starałam się jednak szukać pozytywów i wtedy zobaczyłam Go. Nie był to Bóg czy ksiądz, a lektor, dwudziestolatek, który mógł być samym Jezusem, taki przystojny był. Mogłam patrzeć się na niego całą mszę, bo nasza schola występowała tuż przy ołtarzu, gdzie kryjówkę miał mój ukochany. Czasem się orientował, że na niego patrzę, wtedy oblewałam się zdradzieckim rumieńcem i odwracałam wzrok, ale te sytuacje tylko przybliżały mnie do niego.

Zaczęłam niecierpliwie wyczekiwać niedziel, rodzina była zadowolona, ja byłam zadowolona, tylko on nie wpasowywał się w całą sielankę. Bywał na mszach coraz rzadziej, biorąc pewnie te późniejsze, aż przestałam go widywać. Straciłam motywację, rzuciłam to wszystko i wróciłam do mojego ateistycznego świata. Czas zrobił swoje, przeprowadziłam się i dorosłam, zapominając o mojej miłości. Po powrocie do rodzinnej wioski, poznałam nowych znajomych moich rodziców, którzy okazali się być... rodzicami mojego dawnego bóstwa! Jak się o tym dowiedziałam? Temat zszedł na religię, więc opowiedziano mi historię o tym, iż ich syn miał zostać księdzem, był nawet lektorem za młodu, lecz na mszach zaczął objawiać mu się diabeł, który wpatrywał się w niego cały czas pod przebraniem małej scholistki. Podobno wyczuwał od niego zło, bo dziewczyna była brzydka jak czort, a kiedy się na nią patrzył, ta odwracała wzrok, uśmiechając się złowrogo pod nosem. Unikanie porannych mszy mu nic nie dawało, bo widywał ją czasem w pobliżu swojego domu albo w sklepie i uciekał wtedy najszybciej jak mógł. Ostatecznie uznał to za znak, więc wybrał inną drogę życia i odtąd przestał widywać zmorę.
Komentarze (29)

#86K6j

Mój mąż wpadł na genialny pomysł - zaczniemy oszczędzać. Nie mamy problemów finansowych, po prostu naczytał się jakiegoś poradnika jak się wzbogacić, gdzie twierdzą, że najważniejsze jest oszczędzanie i że ziarnko do ziarnka, a zbierze się miarka. No i niby ok. Niestety jego pomysły to dramat.

Oszczędzanie wody - nie załatwiamy "jedynki" do kibla, tylko do zlewu/umywalki. Nie tracimy na spuszczanej wodzie. Myślałam, że żartuje. Nie. Robi to.

Pomysł z wczoraj - "dwójki" załatwiamy do toalety, ale wodę spuszczamy dopiero, aż zbierze się kilka "dwójeczek". Oszczędnie. Zapach zabije się odświeżaczem.

W mieście widział rowerek treningowy, na którym pe*ałując można naładować sobie telefon. Już przebąkuje gdzie taki można dostać i czy inne urządzenia też da się podłączyć.

To się kwalifikuje do lekarza, czy od razu do egzorcysty?
Komentarze (40)

#LJFJa

Za młodu chodziłem do pewnego gimnazjum w Łodzi. Miałem paczkę przyjaciół, z którymi lubiliśmy robić śmieszne, w naszym odczuciu, żarty.

Jednym z takich żartów było sabotowanie szkolnego radiowęzła. W każdą środę, podczas przerw, z głośników dolatywała okropna muzyka (wybierana przez dyrekcję), która wybitnie nam nie leżała. Głośniki były usytuowane pod sufitem, lecz nasz kumpel X (210 cm wzrostu) radził sobie z odłączaniem wtyczek bez problemu. Tylko był jeden problem, tj. nauczyciel na dyżurze.

Tego dnia akurat była to nasza wychowawczyni, więc wpadłem na "genialny" pomysł, że ją odciągnę, a X zrobi robotę. Podszedłem. I tu problem, co powiedzieć? Stoję, robi się niezręcznie, więc wypaliłem:

Ja: - A wie pani, że gość od muzyki jest pe*ofilem?
Ona: - Co???
Ja: - Bo on zamyka się z uczniami i każe grać na flecie...

W tej chwili odwróciła się i pobiegła do pokoju nauczycielskiego. My szczęśliwi, że poszło gładko, idziemy na lekcję, a tu policja wbija do szkoły. Przypał. Nagle podchodzi do nas nauczyciel WF (świetny wychowawca i obecnie mój dobry przyjaciel) i mówi, że to po Muzyka i że my do tego doprowadziliśmy. Wszystkie kolejne godziny obsrani, obmyślaliśmy co powiedzieć na bagietach. Pod koniec zajęć poszliśmy do wuefisty, przygnębieni żeby wszystko odwołać, a on do nas, że z tą policją to był zbieg okoliczności i nas wkręcił.

Wychowawczyni opowiedziała mu wszystko, a on słysząc kto oskarża Muzyka o miłość do dzieci, od razu wiedział, że coś tu nie gra. Uspokoił ją, ale nie mógł darować sobie szansy zrobienia nam żartu, a policja nadawała się do tego świetnie. Muzyk o niczym się nie dowiedział, ale co się najedliśmy strachu to nasze.
Komentarze (16)

#govHn

Wczoraj wieczorem wybrałam się na spacer w jednym z większych polskich miast z dostępem do morza. W pewnym momencie zobaczyłam dziwnie zachowującego się człowieka na wózku inwalidzkim. Z daleka wyglądał na brudnego i zaniedbanego; stał przodem do wózka, opierając się rękami na podłokietnikach, powłócząc nogami. Chyba próbował usiąść na wózku, ale ten mu odjeżdżał. Jednak była noc, on coś mamrotał, pojękiwał i zataczał się.
Wokół było sporo osób, nikt nie zwracał na niego uwagi.
Podeszłam do niego i zapytałam o co chodzi i czy mu pomóc, on coś mamrotał, więc przyblokowałam stopą jedno z kółek, on się jeszcze raz wdrapał. Udało się, bo przyblokowany wózek nie odjechał.

Moje wyznanie nie dotyczy jednak chwalebnego czynu, ale niezbyt chwalebnej motywacji.

Wyobraźcie sobie, że szłam tą drogą w nocy, wokół było trochę ludzi. Totalnie nie chciałam pomagać temu człowiekowi, bo trochę się bałam (noc) i brzydziłam (brudny, wyglądał na bezdomnego).
Ostatnio widziałam w internecie sporo akcji-prowokacji społecznych odnośnie pomagania (ukryta kamera itp.).
Moją jedyną motywacją było to, że nie chciałam być postrzegana jako jedna z osób, które na filmikach przechodzą obojętnie.

Do ostatniej chwili miałam nadzieję, że gdy podejdę do wózka okaże się, że to jakiś przebrany za bezdomnego człowiek, ale woń, którą wyczułam będąc już 3 metry od niego, wyraźnie pokazała, że jest inaczej.
Nie chciałam do niego podchodzić. Nie chciałam mu pomagać. Po udzielonej pomocy nie czułam najmniejszej satysfakcji.
Zastanawiam się - to ja jestem chora czy czasy, w których żyjemy?
Komentarze (17)

#LfwUb

Zawsze współczułam ludziom, którzy musieli żebrać na ulicy, by zdobyć pieniądze na bochenek chleba albo jakieś jedzenie. Wydawało mi się, że nie można ich oceniać, bo nikt z nas nie wie, jaka tragedia w życiu im się przytrafiła. Kiedy tylko mogłam - dawałam żebrakom niewielkie sumy pieniędzy. Po ostatnim wyjeździe do Łodzi wszystko się zmieniło i na pewno nigdy nie dam już takim osobom nawet złotówki do puszki...

Pojechałam do Łodzi na imprezę. Kiedy spacerowałam po mieście, non stop napotykałam się na ''ubogie'' osoby, proszące o coś przechodniów. Opowiem wam teraz o dwóch najbardziej żałosnych przypadkach.
Po mieście chodziła kobieta z bochenkiem chleba. Każdego po kolei pytała, czy dadzą jej na pasztet do kanapek. Ktoś tam jej dał kilka złotych, inni kazali jej się wynosić do roboty. Zrobiło mi się przykro. Ale wiecie co? Spotykałam potem tego fałszywego babsztyla w różnych częściach Łodzi, nadal z tym bochenkiem i nadal żebrzącą o ''pieniądze na pasztet do chleba''. Następnego dnia spotkałam ją znowu... Po raz kolejny z tym samym bochenkiem chleba.

Wieczorem poszłam do galerii coś zjeść przed imprezą. Podszedł do mnie chłopak i poprosił o pieniądze na obiad. Po akcji z tamtą kobietą nie dałam mu. I dobrze - bo chwilę potem widziałam tego chłopaka, jak wychodził z łazienki z galerii, przebrany już w czyste ciuchy. A potem odjechał na całkiem dobrym rowerze spod galerii.

Nigdy już nie dam żadnemu żebrakowi złotówki. Wiem, że nie każdy taki pewnie jest, ale nie chcę się przyczyniać do takiego zachowania ludzi.
Uważajcie, komu dajecie swoje pieniądze, bo możecie przypadkiem trafić na krętaczy, jak ja. I to jak bezczelnych krętaczy!
Komentarze (30)

#KANCl

Najlepsze w byciu singlem? To że jak wracam do domu i jak trzasnę drzwiami, to nikt na mnie nie krzyczy. Nie umyję garów? Też nikt nie krzyczy. Nie muszę opuszczać deski w toalecie... pilot od telewizora jest tylko mój.

Najgorsze w byciu singlem? To że jak wracam do domu i jak trzasnę drzwiami, to nikt na mnie nie krzyczy. Nie umyję garów? Też nikt na mnie nie krzyczy.

Chciałbym opuszczać tą deskę dla ciebie i dać ci ten je*any pilot od telewizora.
Komentarze (74)

#6zzF5

Przez przypadek wysłałam sms-a do swojego szefa, że mam na niego ochotę i bardzo mi się podoba. Tak w wielkim skrócie.

Po prostu, gdy już przysypiałam, zamiast sms-a wysłać do chłopaka, który ma tak samo na imię jak szef, wysłałam go do szefa. Cóż, na nic moje tłumaczenia. Koleś po prostu nie uwierzył i mnie zwolnił. Pośmiewisko w pracy, które przeżyłam przez ostatnie dwa dni pracy, zostaną w mojej pamięci na długo.

Mam 32 lata, a szef 56 i naprawdę nie jest przystojny. Niestety powiedziałam mu to, więc głównie dlatego wyleciałam z pracy.

Odkąd dobiłam do 30 roku życia, mój mózg chyba odmówił posłuszeństwa. Wstyd mi strasznie. Rodzinie nigdy nie powiem co było powodem "zmiany" pracy.
Komentarze (18)
Dodaj anonimowe wyznanie