W sierpniu moja siostra wychodziła za mąż. Ponieważ Piotr (obecnie już mój szwagier) jest z daleka, okazja żeby w całości dwie rodziny się poznały nadarzyła się dopiero w dniu uroczystości.
Jako świadkowa panny młodej od rana kursowałam między domem, kościołem a salą. W związku z tym praktycznie nie widziałam się z główną bohaterką tego wyznania - teściową mojej siostry. Nazwijmy ją Grażynka.
Wszyscy czekają przed kościołem, przychodzę ja. Odje*ana jak szczur na otwarcie kanału, w drodze na gołe ramiona zakładałam marynarkę. I już wtedy dostrzegłam krzywe spojrzenia Grażynki, jakieś szepty do teścia i lustrowanie wzrokiem panny młodej.
Z początku nie wiedziałam o co chodzi, wydało się dopiero na weselu.
Po wejściu na salę większość pań pościągała marynarki czy inne narzutki (upał ponad 30 stopni), i ja tak zrobiłam. I nastąpił wybuch.
Grażynka zobaczyła, że (tak jak podejrzewała!) mam wytatuowane obie ręce od ramion do nadgarstków. Zawał na miejscu, teatralny brak tchu i histeria. Że co jej Piotruś zrobił, wżenił się w rodzinę kryminalistów, że jak on mógł jej nie powiedzieć.
Wszyscy w szoku, nie wiadomo co robić, Grażynka szarpie teścia za rękę.
Historia skończyła się tak, że drama queen opuściła wesele i już na zabawę nie wróciła :) Do syna i synowej się nie odzywa i wciąż nie wie, że jej ukochany Piotruś sam ma kilka tatuaży :)
Dzięki temu, że moja przyjaciółka ma upośledzony zmysł węchu, mogę w jej obecności bezkarnie pierdzieć.
Moja teściowa powiesiła mi pranie, wyciągając je uprzednio z pralki...
...głównie czerwone majty, fifne staniczki i koszulki...
.... w dodatku nieuprane, bo stwierdziłam że nie wstawiam prania bo jeszcze wpadnie na pomysł żeby mi je powiesić, a jakoś głupio, żeby takie fikuśne stroje oglądała.
Więc włożyłam rzeczy do pralki i zostawiłam uchylone drzwiczki, żeby włączyć po powrocie do domu. Na moje pytanie, czy nie zauważyła, że pranie jest całkowicie suche, odparła że "myślała że moja pralka tak dobrze wiruje".
W tym roku urodził mi się młodszy brat, jest między nami 20 lat różnicy.
Pomyślałam, że w zasadzie jestem już w wieku, że przyda mi się doświadczenie z dziećmi, bo nie wiadomo, kiedy będę miała własne. Zabrałam się do przewijania.
Niestety nie wytrzymałam i obok kupy niemowlaka na dywanie znalazł się mój paw.
Mama nie była zadowolona z pomocy :/
Była to lekcja religii. Pani mówiła nam o najbardziej niebezpiecznych sektach. Zaczęła opowiadać o czarnych mszach, między innymi to, że na takiej mszy uczestnicy uprawiają orgię seksualną. Po czym katechetka spojrzała na mnie i powiedziała:
- Tak, tak. Wiem, że żałujesz, że cię tam nie ma.
Cała klasa wtedy wybuchła śmiechem. Zdaję sobie sprawę, że to był żart z jej strony, aby rozluźnić atmosferę i nic więcej. Ale rzeczywistość była taka, że wtedy naprawdę zacząłem sobie wyobrażać taką orgię i żałowałem, że w tym nie uczestniczę. Żart z jej strony okazał się czytaniem w myślach.
Nigdy nie zaznałam od rodziców miłości, a przynajmniej nigdy tego nie odczułam.
Zaczynając od początku:
Naszej rodzinie zawsze się dobrze wiodło finansowo, nigdy nam niczego nie brakowało, chodziłam razem z moim bratem do jednej z najlepszych szkół w mieście, rozwijaliśmy swoje hobby.
Jednak za tą iluzją idealnej rodziny kryła się niestabilna psychicznie matka, pracoholik ojciec oraz dwójka dzieciaków z depresyjnymi stanami.
Rodzice nie uznawali spokojnej rozmowy, każda, nawet najmniejsza próba cywilizowanej dyskusji kończyła się na groźbach typu, że zrobią nam piekło na ziemi. Po wszystkim opowiadała całej rodzinie jakie potwory ma za dzieci (oczywiście spadała na nas fala nienawiści z ich strony). Wyzwiska, krzyki nie miały końca. Kiedy raz wyznałam mojej mamie co czuję, jedyne co od niej dostałam to kolejna porcja krzyku, gróźb.
Raz próbowałam powiedzieć zaufanej mi osobie, co się dzieje. Kiedy moi rodzice się o tym dowiedzieli, było tylko gorzej. Dali mi ostro do zrozumienia, że to co się dzieje ma zostać tajemnicą i NIKT nie może się o tym dowiedzieć. Oczywiście, przed znajomymi mam być idealną córeczką, a mama idealną rodzicielką. W sumie to nie wiem po co to tu piszę, może chcę to wreszcie z siebie wyrzucić? Dzięki moim rodzicom jestem zamknięta w sobie, boję się ludzi i nie panuję nad nerwami.
Mówią, że przemoc psychiczna boli bardziej niż przemoc fizyczna i czasem mam wrażenie, że mają rację.
Było to parę lat temu. Mama była w pracy, a ja z siostrą takie głodne... Kombinujemy co by tu zjeść na szybko. I jest. Pięknie pachnąca mortadela. To ja ją cyk na patelnię, smażę na złociutki kolorek. Ten zapach, mmm... poezja.
Jemy z siostrą. Z ketchupem, musztardą i świeżym chlebkiem, popijamy herbatką. Ona do mnie:
- Młoda, jak ty fantastycznie gotujesz!
Najedzone czekamy na mamę, kiedy wróci z pracy. Wreszcie wraca i przeprasza, że nie zostawiła za bardzo nic do jedzenia itp. W końcu pyta:
- A kto zjadł karmę dla psa?
Kiedyś pakowano karmy dla psa podobnie jak mortadelę...
Nie żałuję, była zajebiście dobra. Siostra też nie :D
To nie będzie jedno z tych wyznań o seksie, zdradzie itp. Będzie o miłości.
Dzisiaj na przystanku czekałam na autobus. Po kilku minutach na ławeczce obok mnie, usiadł starszy pan. Jak to starsi ludzie mają w zwyczaju, zaczął mnie zagadywać. Od tematu makijażu, kiedy akurat go poprawiałam - "Nie wiem, dlaczego taka ładna kobieta się maluje ;)", przeszedł do rozmowy o miłości.
Opowiedział o swojej pierwszej żonie, która go zdradzała, a później wyrzuciła z domu. Niedługo po tym poznał swoją drugą żonę, miłość swojego życia. Ten osiemdziesięcioletni pan ze łzami w oczach powiedział, że tej miłości nie da opisać się słowami, takie coś trzeba przeżyć. Zaraz potem dodał, że jego "kochanie" odeszło 2,5 roku temu. Ale on ciągle czuje jej obecność, ona jest jego Aniołem Stróżem. Nigdy się nie kłócili, ona była jego całym światem. Powiedział, że oddałby wszystko, żeby móc zamienić z nią kilka słów. Każdemu życzę takiej miłości jaką przeżyli oni.
Akurat tak się złożyło, że niedawno zostałam potraktowana jako dziewczyna na jedną noc, dałam się perfekcyjnie omotać tego wieczoru. I właśnie to spotkanie uświadomiło mi, że nie warto zaprzątać sobie głowy i serca takimi dupkami, bo na każdą z nas czeka ktoś, kto pokocha nas jak ten starszy pan, który kochał swoją kobietę ponad życie.
Gdy byłem mały, prześladował mnie pewien sen. Znajdowałem się blisko jakichś budynków, z daleka widniał płot z drutu kolczastego. Czułem się strasznie, targały mną jakieś niewytłumaczone wyrzuty sumienia. Obok stał żołnierz, który wzruszył ramionami i wskazał na jeden z budynków. Wsiadłem do samochodu w pobliżu i włączyłem silnik, chociaż nie ruszyłem z miejsca. Auto wydawało warkot, a ja powtarzałem w głowie „to nie są ludzie, to nie są ludzie!”. W oddali widziałem jakichś wspinających się na budynek mężczyzn w maskach gazowych.
Czasem miałem inny sen, gdy chodzę po jakiś drewnianych pokojach, czuję spokój i zadowolenie, chociaż gdy już wychodzę z owych pokoi, odczuwałem nagle przerażenie. Cały czas słyszałam swój głos w głowie mówiący „ale to nie są ludzie, pamiętaj, nie przejmuj się, to podludzie”.
Gdy w liceum byliśmy na wycieczce w Oświęcimiu, doznałem szoku. Nie wiem skąd, ale mniej więcej znałem rozkład budynków, chodząc po wnętrzach czułem się, że już tu byłem, a gdy przewodniczka powiedziała, że Niemcy czasem odpalali auto, aby zagłuszyć krzyk ludzi z komór gazowych, myślałem, że zwymiotuję. Nie wiem skąd te moje sny, tłumaczę sobie, że będąc dzieckiem musiałem oglądać jakiś film dokumentalny, bo innej opcji nie widzę. Co nie zmienia faktu, że gdy patrzę na zdjęcia przedstawiające Oświęcim, robi mi się słabo.
Gdy miałem osiem lat, dostałem od rodziców na urodziny chomika dżungarskiego. Kochałem go nad życie. Zajmowałem się nim w każdej wolnej chwili. Sprzątałem, dekorowałem klatkę, mówiłem do niego, głaskałem go, brałem razem z klatką na podróże po domu i opowiadałem różne historie. Często robiłem mu wybiegi na swoim łóżku. Był bardzo spokojny, więc czas spędzał na wolnym przemieszczaniu się lub na "spłaszczaniu", gdy głaskałem go po mięciutkiej sierści. Nigdy nie uciekał. Był bardzo mądry i jak potrzebował się załatwić, szedł do klatki pozostawionej na łóżku. Budowałem mu z klocków różne domki, samochody itd. Pamiętam, że zbudowałem mu nawet prowizoryczną zjeżdżalnię z klocków i "tytki" z papieru. I oczywiście, karmiłem go ziarenkami słonecznika, jego ulubionymi. Często zostawiałem go samego w pokoju, gdy był zajęty i szedłem zrobić coś np. w kuchni, co chwilę zerkając. Zawsze grzecznie był w obrębie łóżka i nigdzie się nie wybierał. Był to naprawdę cudowny chomik.
Pewnego razu, bawiąc się z nim na łóżku, nie wiem co mnie napadło i podniosłem na niego rękę. Leżał sobie taki "niskopoziomowy" - jak to nazywali moi rodzice - i był głaskany. Zamachnąłem się, z nieznanego mi powodu. Chomik był tak samo zdziwiony jak ja. Szczęśliwie nie uderzyłem go mocno, bo tylko lekko zafalowała jego sierść. Od razu się rozpłakałem i zacząłem go całować po główce, po grzbiecie. Zacząłem go przepraszać...
Nie żyje już od wielu lat... A mi nadal jest tak bardzo źle, jak sobie przypomnę, że podniosłem rękę na zwierzaczka...
Kocham Cię, Bob, tęsknię!
Dodaj anonimowe wyznanie
