Jako że prowadzę firmę budowlaną, to fotografuję wykonanie swoich prac od totalnej demolki po ukończenie wszelakich prac. Oczywiście robię to za zgodą właściciela.
Pewnego razu robiłem łazienkę, spytałem, czy mogę fotografować. Byłem zdumiony, bo państwo zleceniodawcy wręcz nalegali na zrobienie bardzo dokładnych zdjęć i dokumentacji całego remontu łazienki.
Minęło kilka tygodni, weszła na rynek nowa firma budowlana zajmująca się tylko łazienkami. Wchodzę na stronę, by wybadać konkurencję, a tu ku mojemu zdziwieniu ukazują się... moje zdjęcia wykonanej pracy z pełną dokumentacją. Zawał na miejscu.
Po dochodzeniu okazuje się, że syn tych państwa założył firmę budowlaną, ale nie ma zleceń, więc trzeba się wybić na czyimś grzbiecie.
No cóż, powodzenia życzę na start!!
Koło drzwi od mojej łazienki stoi krzesło, a na nim bardzo często sobie drzemie nasze kocisko.
Pewnego dnia, wychodząc z owej łazienki w porze wieczorowej, kiedy to mój kot zazwyczaj przycina sobie komara na tym krześle, naszła mnie ochota na pogłaskanie kota. Już go widzę, już wyciągam rękę, głaszczę... Ej, coś tu jest nie tak!
Przestałam głaskać, odczekałam i nagle... olśnienie.
Przez dobre 10 sekund głaskałam złożone jeansy mojego ojca.
(tak, mam wadę wzroku, ale to plusy!!!)
Historia z dzieciństwa
Moja mama odkurza mieszkanie i wtedy ja, mały berbeć, naskakuję na nią w celu przytulenia jej, skacząc nie chwyciłam się dobrze mamy i spadłam na podłogę. Mama chcąc mnie złapać, ruszyła dość mocno łokciem do tyłu, fundując mi przy tym porządną śliwę.
Sęk w tym, że tego samego dnia szłam z mamą do lekarza. Gdy, lekarz zapytał mnie, skąd mam takiego ładnego siniaka, odpowiedziałam, że mama mi go zrobiła.
Ależ się musiała tłumaczyć :D
Kiedy byłem mały i przebywałem w gronie znajomych, na pewnego kolegę cały czas wołali "debil", a ja wtedy myślałem, że to jego imię...
Kiedyś, jak byłam mała, myślałam, że mogę rozmawiać z drzewami (ponieważ nie miałam znajomych). I siedziałam sobie tak pod drzewami i gadałam różne rzeczy. I jednego dnia, kiedy gadałam do jednego drzewa, które nazwałam Zbyszek, podszedł do mnie dzieciak w przedszkolu i zapytał: gadasz do tego drzewa? Jesteś głupia! Zaczęłam płakać i przytulać się do Zbyszka. I kiedy tak ten dzieciak stał i się ze mnie nabijał, nagle na głowę spadła mu gałąź.
Dzięki, Zbyniu.
Mam królika i go bardzo kocham. Bardzo...
Miał on mały wypadek, otóż przerażony skoczył na łóżko, a później na szafkę i z niej spadł. Nie zdążyłem zareagować. A skoczył on tam, ponieważ mój kolega pierwszy raz zobaczył mojego królika i chciał go wystraszyć. I udało mu się. Gdy królik spadł z szafki, wpadł pod łóżko. Ja przeraziłem się. Gdy zobaczyłem, że nie ruszał się... rozpłakałem się. Po chwili okazało się, że żyje. Wyciągnąłem go spod łóżka i przytuliłem. Mój "kolega'' nagrał wszystko i ciągle się śmiał. Na szczęście nic nie stało się króliczkowi.
Następnego dnia każdy ze mnie się śmiał. Wyzywali mnie od pip, beks, pi*d itp. Rozpłakałem się, bo kocham mego królika, jest on dla mnie przyjacielem.
Później pies tego "kolegi'' miał także wypadek. Nic się nie stało, ale "kolega'' się rozpłakał, myśląc, że to poważny wypadek i pies umrze. Jak opowiedziałem o tym w szkole, każdy znowu mnie zwyzywał, ponieważ "tylko pies jest prawdziwym przyjacielem człowieka'' i dlatego mógł się rozpłakać, bo to był prawdziwy przyjaciel. A nie jakiś królik czy kot.
Mam autystycznego syna, który od września uczęszcza do przedszkola. Jego grupa składa się z kilkorga dzieci o podobnych problemach. Spotkała mnie ostatnio dość przykra sytuacja.
Jak zwykle rano zaprowadziłam młodego do przedszkola i usłyszałam w szatni rozmowę dwóch pań. Wynikało z niej, że dziecko z zaburzeniami ze spektrum autyzmu to zło wcielone, jeszcze zarazi inne dziecko swoją chorobą, powinno się takie dziecko izolować, a najlepiej zamknąć w jakimś zakładzie, żeby nie miało kontaktu ze światem.
Wbrew pozorom mój syn jest radosny, uśmiecha się do innych, ale boi się być dotykany. Do tej pory nie był agresywny w stosunku do innych dzieci.
Jest mi przykro, że w tych czasach dzieci autystyczne czasami są wyśmiewane i szykanowane. One nie wybrały sobie tych zaburzeń, takie się urodziły i nie trzeba je traktować jak dzieci gorsze.
Gdy byłem mały, od zawsze uwielbiałem mojego starszego o 10 lat kuzyna. Jako jedyny bawił się ze mną, czułem, że mnie kocha. Przychodził do mojego domu tak często jak się dało. Moi rodzice także za nim przepadali, cieszyli się, że nie muszą się mną zajmować.
Pewnego wieczoru, gdy zostałem z kuzynem sam na noc, oglądaliśmy razem bajki. Pamiętam, że siedział za mną i nagle zaczął mnie dotykać. Głaskał mnie po ramieniu, potem niżej, po brzuchu. Nie rozumiałem co robił, w końcu miałem 5 lat. Powiedział, że ma pomysł na nową zabawę. Słuchałem co mówił, ufałem mu, chociaż pomysł wydawał mi się dziwny.
Nie chcę tego zbyt szczegółowo opisywać, ale tak, zgwałcił mnie. To bolało, ale nie protestowałem. Nie wiedziałem, że nie miał prawa tego robić, nikt wcześniej mnie nie uświadomił, że nikt nie może dotykać mnie bez mojej zgody.
Od tamtego dnia czasami mnie dotykał, gdy się bawiliśmy, czasami przychodził w nocy do mojego pokoju, gdy zostawał na noc, nawet jeśli rodzice byli w domu. Chociaż nie chciałem, żeby to robił, nie powiedziałem o tym nikomu, bo nie chciałem, żeby przestał się ze mną bawić.
Dorastałem, byłem uświadomiony przez szkołę czym jest molestowanie, a on coraz rzadziej to robił. Nikt nie wiedział, bo myślałem wtedy, że nikt nie uwierzy, bo kuzyn był dosłownie idealny i lubiany przez wszystkich.
Teraz minęły lata, nie mam z nim kontaktu. Wyjechał za granicę, a ja z biegiem czasu odczuwam skutki tego co mi robił. Myślę o sobie jak o rzeczy, czuję obrzydzenie do siebie i do niego. Kochałem go jak brata i zastanawiam się, jak mógł mi to zrobić.
Tęsknię za jego dobrą wersją. Za osobą, którą był, gdy mnie nie krzywdził.
Wydawać by się mogło, że przecież jak się jest parą, i to z długim stażem, to seks jest czymś normalnym, zdrowym, to dobry powód do bliskości.
Ano i owszem, jest, ale tylko wtedy, kiedy jest zdrowy. Nie chciałabym, żeby ktoś oceniał mnie z góry, wywalał z siebie tony epitetów. Uznałam, że poruszę kwestię, która często jest przemilczana, albo wręcz wydaje się niektórym, że to przecież takie normalne, więc o co ci chodzi, dziewczynko.
Były wakacje, paczka bliskich znajomych, kilka dni nad jeziorem. Z moim ówczesnym chłopakiem byłam prawie trzy lata, znaliśmy się praktycznie jak łyse konie. Pierwszy wspólny wyjazd, wieczorne grille z przyjaciółmi w domku letniskowym.
Piliśmy, alkohol lał się srogo, ale nie było żadnych tragedii, nikt nie rzygał itp. Uznałam, że skoro jestem wśród swoich, to też mogę sobie popić, tym bardziej że mam przy sobie swojego faceta. Impreza była udana, pomijam szczegóły, wszystko fajnie, pięknie, ale zrobiło się na tyle późno i "lekko w duszy", że niektórzy uznali, że pora się położyć, bo nie ma co przesadzać, jutro też jest dzień. Ja doszłam do tego samego wniosku, bo czułam już ciężką głowę, świat bujał się milutko, więc oznajmiłam chłopakowi, że idę się położyć, bo zaraz padnę na siedząco. Okej, idzie ze mną, jak twierdzi: też się położę i ci pomogę ogarnąć się do spania.
Banał, nie? W sumie normalka, bo chyba każdy facet pomagał swojej dziewczynie przebrać się do spania, kiedy była w stanie upojenia.
Padłam jak zabita na łóżko, czułam nadchodzący sen, wszystko wirowało, więc chciałam czym prędzej znaleźć się z piżamce. Chłopak, owszem, rozebrał mnie starannie, ale w piżamę nie przebrał. Wziął, co jego zdaniem mu się należało, chociaż nie byłam tego świadoma. Jakieś urywki, brak siły, żeby się odgonić. Cóż, nie przebrał mnie do spania, po wszystkim przesunął na moją stronę łóżka. Rano do wszystkiego się przyznał i był wielce zdziwiony, czemu jestem zła, czemu płaczę, czemu nie chcę z nim gadać. Przecież on, biedny, chciał tylko pojechać bez gumy, a skoro nie protestowałam, to uznał, że może.
Tak, seks w związku jest okej, ale nie taki. I wiem, że jest wiele dziewczyn, a nawet chłopaków, którzy zostają potraktowani przedmiotowo, bo drugiej połówce się NALEŻY. Obrzydlistwo.
Facet jest od dawna eks. Przed długi czas był wielce zdziwiony, czemu mam do niego pretensje, skoro seks jest z miłości, więc skoro go kocham, to w czym problem, a to, że zrobił to bez zabezpieczenia i to do końca, to tylko znaczy, jak poważnie mnie traktuje. AHA.
Jestem dzieckiem (rosłym) z rozbitej rodziny, wychowanym przez matkę.
Ojciec to kryminalista, złodziej, krętacz, ćpun, hazardzista i etc. Całe życie spędził w zakładzie zamkniętym lub karnym, gdzie ja w wieku 16 lat zamiast iść do lepszej szkoły musiałem pracować, utrzymywać rodzinę i opiekować się braćmi. Niestety "mój ojciec" nigdy nie płacił alimentów na mnie czy na rodzinę, totalne zero, null. Było bardzo ciężko.
Teraz, gdy mam 26 lat, firmę wypracowaną swoimi dłońmi, gdy dobrze zarabiam, mam kochającą narzeczoną, mieszkanie i planuję założenie rodziny, dostałem pismo z sądu, że biologiczny ojciec, dawca nasienia, wniósł pozew o alimenty, bo biedny jest, schorowany, nie ma pracy.
Pytam się: dlaczego ja? Gdzie on był, kiedy ja tyrałem jak beduin? Gdy nie miałem butów, jedzenia, ogrzewania? Gdzie był, gdy matka była chora na nowotwór?
Ktoś powie, że nie mam serca, ale ja wciąż pytam: dlaczego ja mam mu za cokolwiek płacić?
Dodaj anonimowe wyznanie
