Może zacznę od tego, że uchodzę za miłego, sympatycznego i mało konfliktowego człowieka. Pracuję w jednej z tysięcy średnich firm jako pracownik biurowy i nie będę tutaj podawać konkretnego stanowiska. Wielką wagę przykładam do odpowiedniej diety, więc każdego wieczoru starannie przygotowuję swoje "drugie śniadanie", bym był pełen energii i mógł sprostać problemom codziennego dnia w pracy.
Jednak od pewnego czasu zaczęło się dziać coś bardzo niepokojącego, powiedziałbym nawet, że wkur***jącego. Z biurowej lodówki ktoś zaczął mnie perfidnie okradać z mojego pysznego "drugiego śniadania", a o przypadku i pomyłkach nie mogło być mowy, ponieważ działo się to notorycznie.
Jako człowiek poważny, w poważnej firmie, nie miałem zamiaru nagłaśniać sprawy i robić z siebie biednej ofiary przed kolegami z pracy. Aby uniknąć "śmieszkowania", postanowiłem rozwiązać tę sprawę nietypowo.
Zacząłem od sporządzania "drugiego śniadania" z co najmniej jednym nieświeżym składnikiem, przypuszczałem, że złodziej, jak się posra, zostanie łatwo zidentyfikowany.
Minął tydzień takiego "dawkowania", jednak bez jakichkolwiek rezultatów, ktoś tu miał mocny żołądek, jak rasowy padlinożerca.
Pełen frustracji byłem gotów zaprzestać korzystania z lodówki, dać za wygraną i skończyć z szukaniem winowajcy. Najpierw jednak ostatnia, największa próba.
Stało się! Mój bezpośredni przełożony musiał zakończyć pracę wcześniej z powodu "złego samopoczucia". Dodatkowo, z informacji jakie dostałem od zaprzyjaźnionej sprzątaczki, zostawił po sobie kiepską atmosferę w toalecie. Istnieje niemałe prawdopodobieństwo, że ten złodziej to właśnie czyta, doskonale wiem, że lubi tę stronę, a mi niczego nie udowodni.
Jak chcesz, to możesz dalej kraść, ja natomiast zrobię ci z dupy jesień średniowiecza, dosłownie.
Zawsze jak jestem u fryzjera, to staram się nie ruszać rękoma pod płachtą, żeby fryzjerka nie pomyślała, że się masturbuję.
Jestem kierowcą tramwaju. Ostatnio, gdy zajechałem na pewien przystanek i już miałem odjeżdżać, zobaczyłem dziewczynę, na oko 14/15-letnią, która spieszyła się najpewniej na autobus. Chciała przebiec szybko przez tory tramwajowe, prawie jej się udało.
Dlaczego prawie? Ano dlatego, że gdy już wskakiwała na dość wysoki krawężnik za przystankiem autobusowym, upadła brzuchem na chodnik. Z mojego miejsca wyglądało to tak komicznie, że nie potrafiłem opanować śmiechu, śmiałem się jeszcze dobre trzy przystanki, nim się uspokoiłem.
Jestem złym człowiekiem, a przed piekłem ratuje mnie chyba to, że mam nadzieję, że nic się jej nie stało.
Sytuacja sprzed lat. Wieś, bardzo mała, każdy każdego zna. Ciocia z wujkiem mojego byłego mieszkają zaraz obok jego rodziców. Dom otwarty, "swój" wchodzi bez pukania, ogólnie coś dla nich normalnego, dla ludzi z miasta chyba nie do pomyślenia.
Poranek w domu rodziców byłego. Dzień wyjazdu. Ja pakuję mój plecak na górze, on zapragnął jajko na miękko. Wiadomo, że takie jajko jeżeli za krótko się robi, to się białko nie zetnie, za długo, to będzie na twardo, więc trzeba przypilnować. Schodzę, widzę, że akurat ciocia byłego przyszła, więc witam się, a były pyta matkę, od kiedy woda się już gotuje. Na to ciotka jakby szaleju zjadła i pretensję ma do mnie, czemu chłopak sobie sam jajko gotuje, a ja mu tego nie robię. W mojej głowie pojawia się bardzo nieadekwatna odpowiedź, że chłop upośledzony nie jest i sobie radzi z wyzwaniem takim jak ugotowanie jajka, ale w język się ugryzłam i powiedziałam, że akurat ja pakowałam plecak i nawet nie wiedziałam, że jajko sobie robi.
Dostałam wykład, że kobieta powinna tym się zajmować. Wszystko w domu robić, gotować, sprzątać, prać, a facet... No męskie rzeczy. Czyli wymienić żarówkę, jak się przepali, przykładowo. Zapytałam, czy jak kobieta pracuje a mężczyzna nie, to czy on nie może zająć domem w między czasie.
Tu ciotka zrobiła się czerwona z gniewu. Zapomniałam, że wujek nie pracuje.
Tak, właśnie. Mężczyzna nie pracuje, ale robi "męskie rzeczy", a kobieta pracuje i i zajmuje się domem oraz gotuje. No niby podział obowiązków jest, ale chyba częściej się w domu pierze, gotuje, zmywa i sprząta niż kran naprawia, co nie?
PS Ktoś powie, że na wsi to nie tylko naprawy, że gospodarstwo jest czy coś. Nie ma u nich. Dom jednorodzinny z wodą i gazem, tylko trzeba napalić w zimie, a tak to taki sam domek jednorodzinny, jak na osiedlu w mieście.
Od kiedy pamiętam uwielbiam bdsm.
Kiedy miałam siedemnaście lat, kupiłam specjalne liny, by móc się wiązać. Oprócz nich załatwiłam sobie kilka ciekawych gadżetów. Niestety moja siostra doprowadziła do tego, że nasi rodzice zaczęli tracić zaufanie do nas i często grzebali nam w rzeczach. Wszelkie rozmowy z nimi nic nie dawały, matka nawet kłamała, że nic nie wie, więc, by uchronić mój sekret, wszystko co miało związek z bdsm ukrywałam w plecaku, a ten nosiłam do szkoły.
Pewnego dnia w szkole doszło do patologicznej sytuacji rodem z trudnych spraw - jeden z uczniów, pijany/naćpany, dźgnął swoją matkę i jakby nigdy nic przyszedł do szkoły. Policja została wezwana, szkołę zamknięto, nikt nie mógł wejść ani wyjść, chłopak przed zabraniem go powiedział, że ktoś ma narkotyki, a ktoś inny nosi broń (oczywiście okazało się, że to już było kłamstwem). Więc co zrobili policjanci? Przeszukali nas.
I teraz wyobraźcie sobie minę policjantów, ojca i nauczyciela, kiedy wyjęli z mojego plecaka te wszystkie rzeczy.
Uspokaja mnie zapach pasztetu.
Jestem weganinem.
Zawsze, gdy na myśl przychodzi mi głupia rzecz, jak pocałowanie mojego nauczyciela lub krzyczenie bardzo głupich rzeczy na środku ulicy, to wyobrażam sobie, że moja inna wersja robi właśnie te rzeczy w innym wymiarze.
Jest mi z tego powodu tak cholernie wstyd, że nie da się tego opisać.
Do szóstego roku życia nie potrafiłem płakać, nawet podobnież miałem przy porodzie, miałem za to zabrany punkt.
Jak zobaczyłem po raz pierwszy mojego brata, wypłakałem się za wszelkie czasy.
Jestem Honorowym Dawcą Krwi. Oddałem blisko 20 litrów (średnio 3 donacje w roku). W czasie swojego życia jako HDK miałem trzech pracodawców.
W korporacji, gdy informowałem, że będę oddawał krew, oficjalnie wszyscy się zgadzali i gratulowali, ale po powrocie z dnia wolnego (takowy przysługuje w dniu donacji) okazywało się, że pracować muszę dwa razy dłużej, bo przełożeni dokładali zadań w ten dzień by pokazać, jak mocno rozbija to pracę zespołu. Gdy sam zostałem przełożonym i wciągnąłem w krwiodawstwo moich podwładnych, nasz zespół był na cenzurowanym i mimo moich starań by jak najmniej to wpływało na pracę, były naciski, by ludzie oddawali krew w weekendy, lub przychodzili po donacji do pracy.
W kolejnych firmach niekorporacyjnych zarząd już jawnie mówił, że to jest moje hobby i bym nie brał sobie wolnego lub wypisywał urlop, bo korzystanie z dnia wolnego zgodnie z przepisami jest nie fair w stosunku do innych pracowników, którzy nie oddają krwi.
Obecny pracodawca oczekuje, że po oddaniu krwi będę w biurze. Przychodzę i staram się nie zasnąć.
A podobno oddawanie krwi jest chwalebne i szlachetne.
O plotkach, ploteczkach i wścibskich moherach... Będzie długo, ale myślę, że warto przeczytać.
Troszeczkę się połamałam ostatnio i teraz muszę jeździć na zabiegi rehabilitacyjne. Dzisiaj wyjątkowo zabrałam ze sobą swoją najmłodszą córkę. Pielęgniarka aby przyspieszyć trochę kolejkę dała mnie do zabiegowego, gdzie leżała już pod jakimś sprzętem starsza babeczka, mnie również podłączyła, a moją pociechę posadziła obok. Zaczęło się, pierwsze pytania do Amelki, ile masz lat, do której klasy chodzisz, czy masz rodzeństwo... Tu Amelkę trochę przystawiło i po chwili zawahania wystukała, że ma brata, siostrę i przybranego brata. Moher po dziesięciu następnych pytaniach i przy okazji opowiadania historyjek swojej rodziny powiedział, że nie pochodzi z tej miejscowości, w której właśnie się leczymy, ani z miasteczka, gdzie mieszkam (już prawie 15 lat), tylko kilka ładnych miejscowości dalej, z wioski, z której pochodzę. Nie kojarzyła mnie z nazwiska panieńskiego ani nazwiska moich dziadków, ja jej ani tyle. Po następnych 15 pytaniach wiedziała, na którym osiedlu mieszkałam za panny i zapodaje mi plotki o sąsiadach. "A wie pani, stamtąd pochodzi taki chłopak, co już miał się rozwodzić, ale żona mu wybaczyła i nawet dom stawiają". Przytakuję jej, że to dobrze, że się zeszli. Babeczka na to: "Tak, tak, bo w końcu dwoje dzieci małych mają... A stamtąd pochodzi też taka jedna Anna Kowalska, co ją mąż z trójką dzieci zostawił, on się nazywa Antoni Kowalski i z tego miasta pochodzi co pani teraz mieszka, zna pani?". A mnie zatkało... Babka zapytała się właśnie, czy znam... SIEBIE! Popatrzyłam tylko na córkę i odrzekłam, że tak, znam, bo to ja.
I nastała cisza. Nie wiedziała za bardzo, co powiedzieć. Po chwili wystukała, że jak on mógł tak piękna kobietę i takie śliczne dzieci zostawić i że będzie żałował, pajac jeden, i naprędce zamknęła drzwi za sobą.
Nie wiem, co to była za kobieta, ale przeraziła mnie tym, ile informacji posiadała na mój temat, nie widząc mnie nigdy wcześniej na oczy.
Dodaj anonimowe wyznanie
